“Θέλω να φύγεις τώρα από το σπίτι μου, το άκουσες; Και αν τολμήσεις ποτέ ξανά να πλησιάσεις είτε εμάς, είτε τα παιδιά μας, στ’ ορκίζομαι θα φωνάξω την αστυνομία, θα σε κλείσω μέσα! Έξω τώρα! ΕΞΩ!”.
*****
Με την Μίνα γνωρίστηκαν από τις πρώτες μέρες που ήταν στην καινούργια της εταιρεία. Η Κατερίνα ήταν ένα συνεσταλμένο άτομο, χαμηλών τόνων. Δεν ανοιγόταν εύκολα σε καινούργιες γνωριμίες και ειδικότερα στον χώρο εργασίας της προτιμούσε τις τυπικές σχέσεις, χωρίς πολλές οικειότητες. Παρόλο όμως τον κάπως απόμακρο χαρακτήρα της, κατάφερνε πάντοτε να γίνεται συμπαθής στους γύρω της. Απέπνεε μια θετική αύρα που όσοι συνεργάζονταν μαζί της μόνο τα καλύτερα είχαν να πουν.
Μέσω ενός μεγάλου project και λόγω των πολλών ωρών που εργάζονταν μαζί, η Κατερίνα με την Μίνα ήρθαν πιο κοντά. Στην αρχή συζητούσαν περί ανέμων και υδάτων για να γεμίσουν την αμηχανίας της σιωπής, όμως αργότερα οι συζητήσεις τους άρχισαν να παίρνουν βάθος και έκταση, απέκτησαν ουσία και περιεχόμενο. Η Μίνα την εκτιμούσε βαθιά, γιατί δεν είχε καμία σχέση με τις υπόλοιπες του κύκλου της. Είχε μια φινέτσα, έναν ακέραιο χαρακτήρα, ήταν μετρημένη στα λόγια και τις πράξεις και μια αφοπλιστική ειλικρίνεια. Δεν άφηνε περιθώρια στον κάθε υποψήφιο γαμπρό να επιδοθεί σε σαλιαρίσματα.
Μετά την τόσο στενή επαφή που απέκτησαν, ήταν βέβαιη πως θα ήταν εξαιρετική επιλογή για ένα πιθανό ταίριασμα με τον αδερφό της. Το επεξεργάστηκε πολύ μέχρι να βρει τις κατάλληλες λέξεις για να εκφράσει τις σκέψεις της στην Κατερίνα. Η κατάσταση απαιτούσε λεπτό χειρισμό, ώστε να μην φέρει τα αντίθετα αποτελέσματα. Το ζύμωσε μέσα της και ένα απόγευμα στο σχόλασμα, της έκανε την πρόταση.
-Βρε Κατερινάκι, είναι ο άντρας μου με τον αδερφό μου σε ένα ταβερνάκι εδώ κοντά. Τι θα έλεγες να με συνοδεύσεις μέχρι εκεί και αν φυσικά θες να κάτσεις παρέα μας για ένα κρασάκι;
-Μίνα μου, ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση, αλλά δεν θα ήθελα να σας γίνω βάρος και να έρθω έτσι ακάλεστη. Μπορούμε όμως να το κανονίσουμε μια άλλη φορά.
-Άντε καλέ, τι βάρος; Ίσα ίσα θα χαρούν να σε γνωρίσουν, έχουν ακούσει τόσα για σένα τόσο καιρό!
Η Κατερίνα το ζύγισε για λίγο μέσα της και αποφάσισε να δεχτεί την πρόταση της Μίνας, που κάθε άλλο παρά αθώα και αυθόρμητη ήταν. Είχε το σκοπό της, να κάνει το προξενιό να φανεί σαν… ατύχημα. Και βγήκαν και τα είπαν και πολύ ωραία πέρασαν, ώσπου ήρθε η ώρα του αποχωρισμού. Ο άντρας της Μίνας, ο Στέφανος, ήξερε τον σκοπό της γυναίκας του, ο Αλέξανδρος όμως, μη γνωρίζοντας την μηχανορραφία της αδερφής του, γοητεύτηκε πραγματικά από την Κατερίνα. Δυο εβδομάδες μετά την πρώτη συνάντηση, ο Αλέξανδρος ήταν εκείνος που πήρε την πρωτοβουλία να πει της Μίνας να βγουν ξανά όλοι μαζί. Δήθεν αδιάφορα, όμως εκείνη κατάλαβε πως ο μικρός της αδερφός είχε τσιμπηθεί με την Κατερίνα. Χάρηκε πάρα πολύ με αυτή την εξέλιξη. Όμως, από την αντίδραση της Κατερίνας, κατάλαβε πως ούτε σε εκείνη πέρασε αδιάφορη η γνωριμία της με τον Αλέξανδρο. Έτσι κανονίστηκε άλλη μια συνάντηση των τεσσάρων. Θέλοντας να σπρώξει λίγο ακόμη τα πράγματα και να τους αφήσει μόνους τους, 20 λεπτά πριν το ραντεβού, γνωρίζοντας πως και οι δυο είναι καθ’ οδόν, ενημέρωσε πως έμεινε το αμάξι τους από μπαταρία και δεν θα μπορούσαν να πάνε με την Στέφανο. Έτσι μια απλή έξοδος της παρέας, μετατράπηκε σε ρομαντικό δείπνο για δυο. Ένα δείπνο που ένα χρόνο μετά οδήγησε σε έναν παραμυθένιο γάμο.
*****
Μετρούσαν ήδη 5 χρόνια παντρεμένοι και όλα κυλούσαν σχεδόν αρμονικά. Η Κατερίνα με τον Αλέξανδρο είχαν αποκτήσει ήδη δύο παιδάκια και λίγες μέρες πριν, είχαν μάθει τον ερχομό και του τρίτου τους παιδιού. Η ευτυχία τους όταν το ανακάλυψαν ήταν πραγματικά σαν την πρώτη φορά.
Η ανακοίνωση της εγκυμοσύνης στα παιδιά, είχε την καλύτερη εξέλιξη. Η μεγάλη τους κόρη, χάρηκε τόσο πολύ που θα έχει ακόμη ένα αδερφάκι για να παίζει, ενώ ο μικρός τους, αν και ζήλεψε λιγάκι στην αρχή, μιας και θα έχανε το πολύ κανάκεμα, στο τέλος τους είπε πως θα το προστατεύει για όοοοολη του την ζωή. Όμως, παρόλο που η ανακοίνωση της εγκυμοσύνης στα παιδιά ήταν κάτι παραπάνω από εύκολη, φοβόντουσαν πολύ την αντίδραση στο άκουσμα των νέων από την οικογένεια του Αλέξανδρου. Ειδικά την αντίδραση της αδερφής του. Η ίδια, αν και ήταν περισσότερα χρόνια παντρεμένη, δεν είχε καταφέρει να φέρει στον κόσμο ένα παιδάκι που τόσο πολύ λαχταρούσε. Της είχε προτείνει ο άντρας της να ξεκινήσουν διαδικασίες για υιοθεσία, όμως ήταν ανένδοτη. ”Εγώ ξενοσπόρι σπίτι μου δεν βάζω!”, είχε πει επί λέξη στον Στέφανο. Όσο και αν της έλεγαν όλοι πως θα κάνει μία θεάρεστη πράξη, η άποψή της επί του θέματος ήταν οριστική και αμετάκλητη. Όταν έμαθε για την πρώτη εγκυμοσύνη της Κατερίνας, χάρηκε ολόψυχα για τον αδερφό της και την νύφη της. Την βοήθησε σε όλη την διάρκεια, τόσο πριν την γέννα, όσο και μετά. Πολλά απογεύματα, μάλιστα, πήγαινε και κρατούσε το μωρό ώστε να κοιμηθεί λίγο παραπάνω η Κατερίνα ή να μπορέσει να κάνει πιο άνετα τις δουλειές στο σπίτι. Όμως, στο άκουσμα της δεύτερης εγκυμοσύνης, η αντίδρασή της ήταν πρωτοφανής. Έπαθε μία γερή κρίση ζήλιας, έλεγε και ξανάλεγε πόση αδικία υπάρχει στον κόσμο. Τους έλεγε ανεύθυνους που έκαναν τόσο σύντομα δεύτερο παιδί, παρόλο που είχαν περάσει ήδη 2 χρόνια από την γέννηση της κόρης τους. Η συμπεριφορά της Μίνας απέναντι στην Κατερίνα άλλαξε, της μιλούσε απότομα, την απαξίωνε, την έκανε μέχρι και να αισθάνεται τύψεις λέγοντάς της πως είναι άμυαλη και καθόλου ικανή για να γίνει μάνα για δεύτερη φορά. Της ”χτυπούσε” όλες εκείνες τις φορές που της είχε προσφέρει την βοήθειά της, της είπε πως χωρίς εκείνη δεν θα τα είχαν καταφέρει. Έφτασε μέχρι και να την κουτσομπολεύει μέσα στην εταιρεία και δυστυχώς πολλοί ήταν εκείνοι που είχαν πειστεί πως η Κατερίνα είναι ακατάλληλη μητέρα. Όλα αυτά σκεφτόντουσαν και ο φόβος τους όλο και μεγάλωνε. Δεν φανταζόντουσαν όμως αυτά που επρόκειτο να λεχθούν εκείνη την ημέρα, την ημέρα που θα ανακοίνωναν την τρίτη εγκυμοσύνη της Κατερίνας…
*****
Την Κυριακή, κάλεσαν και οι δύο τις οικογένειές τους σπίτι τους, ώστε να τους κάνουν το τραπέζι και να τους πουν τα ευχάριστα. Βέβαια, ο λόγος που τους ήθελαν όλους εκεί, ήταν με την ελπίδα, πως η Μίνα δεν θα προκαλούσε κάποιο επεισόδιο. Μόλις σερβιρίστηκε και το επιδόρπιο, ο Αλέξανδρος σηκώθηκε, πήρε αγκαλιά την γυναίκα του και ανακοίνωσε σε όλους πως περίμεναν το τρίτο τους παιδάκι. Στο άκουσμα των νέων, τα μάτια της Μίνας άστραψαν και βρόντηξαν. Δεν είχε προλάβει να τους πει για την πρόσφατη αποβολή της και τα νέα αυτά ήταν πολλαπλές μαχαιριές στην καρδιά και της ψυχή της. Άρχιζε να ουρλιάζει σαν μανιασμένη, έφτυνε κάθε της λέξη.
-Είστε κλέφτες! Μου κλέψατε το παιδί μου! Το παιδί που έχεις στην κοιλιά σου βρωμοθήλυκο είναι δικό μου, το κατάλαβες; Δεν σου ανήκει! Είναι δικό μου και το θέλω πίσω! Το παιδί που πριν λίγες μέρες ήταν στην κοιλιά μου ήρθατε και το πήρατε! Όμως δεν θα σας επιστρέψω να το κρατήσετε, είναι δικό μου και θα το πάρω σπίτι μου την στιγμή που θα γεννηθεί! Δεν σου αξίζει αυτό το μωρό! ΚΛΕΦΤΡΑ! Δεν θα επιτρέψω αυτό το παιδί να μεγαλώσει μαζί σας!
Είχαν μείνει όλοι αποσβολωμένοι να την κοιτάζουν. Η αποβολή της τής είχε ταράξει βαθιά την ψυχοσύνθεση, δεν σκεφτόταν λογικά. Μάταια προσπαθούσαν να της εξηγήσουν πως αυτό το παιδί δεν είναι δικό της, πως η Κατερίνα ήταν ήδη τριών μηνών έγκυος. Δεν άκουγε, δεν σκεφτόταν. Όρμησε κατά πάνω στην κοιλιά της, με την γροθιά της σφιγμένη, έτοιμη να την χτυπήσει. Την τελευταία στιγμή, πρόλαβε ο Στέφανος και την έπιασε, προσπάθησε να την ηρεμήσει, όμως δεν άκουγε κανέναν και τίποτα. Στο θολωμένο της μυαλό, της είχαν κλέψει το παιδί που είχε στα σπλάχνα της.
-Θα σας σκοτώσω όλους! Δεν θα προλάβετε να δείτε τα παιδιά σας να μεγαλώνουν! Όπως σκοτώσατε εσείς το παιδί μου, το ίδιο θα κάνω και εγώ σε εσάς!
Τα τελευταία λόγια ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Η Κατερίνα δεν άντεχε άλλο να ακούει τις κατηγόριες της κουνιάδας της, σηκώθηκε πάνω και κάθε λέξη από το στόμα της ήταν καταπέλτης.
-Τόση ώρα σε ακούω και δεν πιστεύω στ’ αυτιά μου! Όμως για μας μπορείς να λες ό,τι θες, τα παιδιά μας δεν θα τα ξαναπιάσεις στο στόμα σου, το κατάλαβες; Νομίζεις δεν ξέρουμε τόσο καιρό τα όσα λες πίσω από την πλάτη μας; Πως με έχεις θάψει σε όλη την εταιρεία; Πως με λες ανίκανη και άχρηστη μάνα; Έκανα υπομονή γιατί ήσουν μέλος της οικογένειάς μας και το σεβόμουν αυτό. Μέχρι εδώ όμως! Σκέψου μόνο πως ίσως ο λόγος που ο Θεός μας ευλόγησε να αποκτήσουμε παιδιά, είναι ακριβώς γιατί είμαστε άξιοι να τα μεγαλώσουμε με σωστές αρχές, αξίες και προπάντων αγάπη. Αναρωτήσου λοιπόν γιατί μέχρι σήμερα δεν κατάφερες να φέρεις στον κόσμο ένα παιδί. Η κακία και ο φθόνος είναι θανάσιμα αμαρτήματα και ‘συ τα φέρεις μέσα σου στον έσχατο βαθμό. Φτιάξε πρώτα το μέσα σου και ίσως τότε καταφέρεις να φανείς άξια για το πολύτιμο δώρο της μητρότητας. Μέχρι τότε θέλω να φύγεις τώρα από το σπίτι μου, το άκουσες; Και αν τολμήσεις ποτέ ξανά να πλησιάσεις είτε εμάς, είτε τα παιδιά μας, στ’ ορκίζομαι θα φωνάξω την αστυνομία, θα σε κλείσω μέσα! Έξω τώρα. ΕΞΩ!
*****
Έκτοτε η Μίνα νοσηλεύθηκε σε ψυχιατρική κλινική, δεν κατάφερε ποτέ να ξεπεράσει τον χαμό του αγέννητου παιδιού της. Παρά τα όσα έγιναν μεταξύ των δύο γυναικών εκείνη την ημέρα, η Κατερίνα δεν έπαψε την επισκέπτεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα.
Αθηναΐδα Κ.