…Όταν πια έφτασε το καλοκαίρι του 2020, ήταν σχεδόν αδύνατον για τη Λία να κατέβει Πελοπόννησο, αλλά και για την Παναγιώτα να έρθει Αθήνα, λόγω των περιοριστικών μέτρων μετακίνησης που είχαν επιβληθεί πανελλαδικά κι έτσι, αναπόφευκτα, θα περνούσαν για πρώτη φορά μετά από 9 χρόνια φιλίας, τις αυγουστιάτικες μέρες και νύχτες χώρια. Ευτυχώς είχαν τη δυνατότητα να επικοινωνούν σε καθημερινή βάση μέσω social media και το εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο!
Όμως ούτε και το καλοκαίρι του επόμενου έτους θα ήταν μαζί, μιας και τον χειμώνα του 2020 συνέβη κάτι στην Λία που θα άλλαζε για πάντα τη ζωή της και ο πρώτος άνθρωπος με τον οποίο ήθελε να το μοιραστεί, πέρα από τον Μανώλη, ήταν η Παναγιώτα…
– Είμαι έγκυος! Είχα ένα μήνα καθυστέρηση και ούτε που το κατάλαβα, μέχρι που πήγα για εξετάσεις σήμερα στη γιατρό και μου το επιβεβαίωσε!
…Καμία απάντηση από την άλλη γραμμή…
– Καλέ ακούς;
– Ναι… εεε… ναι… εεε… έγκυος; Πότε; Είσαι σίγουρη; Μπράβο φίλη μου! Πολύ χαίρομαι για σένα! Έχω όμως μια δουλειά τώρα, θα σε πάρω μετά!
Και μετά κενό….
Η Λία είχε μείνει άναυδη να κοιτάζει την οθόνη του κινητού. Ούτε για την αποκόλληση πρόλαβε να της πει και τα ανεξήγητα αίματα που την οδήγησαν στην γιατρό και ανακάλυψε ότι έχει μέσα της ένα πλασματάκι, ούτε πώς νιώθει, ούτε πώς ένιωσε ο άντρας της… Τίποτα!
«Θα είναι πολύ σημαντική η δουλειά που έχει», είπε δυνατά για να πείσει τον εαυτό της πως έτσι είναι και δεν συντρέχει άλλος λόγος. Σίγουρα σε λίγα λεπτά θα χτύπαγε το τηλέφωνο και θα τα μοιράζονταν όλα, όπως έκαναν πάντα.
…Πέρασε η μέρα και τηλέφωνο δεν χτύπησε.
Πρέπει να ήταν 9 το βράδυ όταν η Λία πήρε ξανά την πρωτοβουλία και κάλεσε την Παναγιώτα. Πόση ήταν η χαρά της όταν μετά από αρκετούς χτύπους ακούστηκε:
– Έλα φίλη, τι κάνεις;
– Καλά, εσύ;
– Καλά μωρέ, πήγα για ψώνια το πρωί. Εσύ;
Τι της έλεγε ακριβώς; Τόσο αδιάφορο της ήταν αυτό που άκουσε; Εντάξει, το ήξερε ότι η Παναγιώτα, μεταξύ άλλων, ήταν ωραιοπαθής και η εξωτερική εικόνα ήταν τα πάντα για εκείνη, αλλά πιο σημαντικό και από αυτό το νέο;
Αφού πήρε μια ανάσα η Λία της απάντησε: «Καλά είμαι, όσο μπορεί να είναι καλά μια γυναίκα στη κατάστασή μου με τόσες αλλαγές που έρχονται» και γέλασε. Μα το γέλιο της κόπηκε όταν άκουσε την απάντηση: «Πω πω ναι, τι θα κάνεις τώρα που θα πάρεις κι άλλα κιλά;»
– Πρέπει να κλείσω, είπε η Λία κομπιάζοντας και πέταξε το τηλέφωνο στον τοίχο. Αμέσως ο άντρας της πετάχτηκε από την κουζίνα που της έφτιαχνε κοτομπουκιές, γιατί της «μύρισαν»
– Τι έπαθες; Γιατί κλαις; Το παιδί;
– Η Παναγιώτα… απάντησε η Λία με λυγμούς και δεν χρειάστηκε να πει τίποτε άλλο. Ο Μανώλης τα κατάλαβε όλα.
Από καιρό την είχε προειδοποιήσει ότι θα έρθει αυτή η μέρα, που δεν θα της είναι πια «χρήσιμη» και θα κοιτάξει να βρει άλλη για να πηγαίνουν μαζί για ψώνια και ηλιοθεραπεία, ιδανικά κάποια άλλη που θα έχει και μεταφορικό μέσο, μα η Λία όλα αυτά δεν τα έβλεπε γιατί την αγαπούσε τόσο πολύ. Πού να το περίμενε ότι όλα αυτά θα έληγαν με τον ερχομό ενός μωρού που θα γινόταν η προτεραιότητά της έναντι της καλοπέρασης;
*****
Οι μήνες πέρασαν και ήρθε στη ζωή ένα υγιέστατο αγοράκι. Η ευτυχία του ζευγαριού δεν ήταν δυνατόν να περιγραφεί με λέξεις, όμως μέσα της η Λία είχε ένα μαύρο σύννεφο… 7 μήνες και η Παναγιώτα δεν εμφανίστηκε, δεν πήρε, ούτε σήκωσε τηλέφωνο – ναι, μετά από όσα της έκανε, η Λία συνέχισε να πιστεύει ότι θα μπορούσαν να είναι όπως πριν – μέχρι σήμερα. Μόλις είδε το όνομα στην οθόνη του κινητού η Λία πάγωσε!
Αν και δίστασε στην αρχή, το σήκωσε – ευτυχώς δεν ήταν κανείς άλλος στο δωμάτιο. Ο Μανώλης έτρεχε τα γραφειοκρατικά και ανεβοκατέβαινε στους ορόφους και ο μικρούλης περνούσε τις πρώτες του ιατρικές εξετάσεις – και απάντησε με ένα τεράστιο χαμόγελο στο πρόσωπό της, γιατί ακόμα ήλπιζε…
– Παναγιώτα, εσύ;
– Ναι φίλη εγώ! είπε κοφτά και συνέχισε, δεν θα σε ρωτήσω τι κάνεις, ήθελα μόνο να σου πω συγχαρητήρια για το μωρό και ότι πάω μόνιμα επαρχία, οπότε δεν υπάρχει λόγος να μιλάμε πια.
– Ορίστε; ήταν το μόνο που μπορούσε να ξεστομίσει η Λία, που δεν πίστευε στα αυτιά της
– Ναι, εντάξει, τώρα θα έχεις άλλες υποχρεώσεις κι εγώ θέλω μια φίλη να βγαίνουμε, όχι να συζητάμε για μωρά!
Σοκαρισμένη η Λία απλά έκλεισε το τηλέφωνο. Δεν έκλαψε αυτή τη φορά. Σαν να το περίμενε. Ηχούσαν μέσα στο κεφάλι της παράλληλα τα τελευταία λόγια της Παναγιώτας και οι προειδοποιήσεις του Μανώλη. Και μετά, μαύρο…
Άνοιξε η πόρτα και μπήκε μέσα ο γιατρός με το μωρό και μια νοσοκόμα και ακολούθησε ο Μανώλης με 2-3 ανθοδέσμες στα χέρια από κοπέλες που είχε γνωρίσει μόλις φέτος η Λία και της στάθηκαν καλύτερα και από αδερφές.
«Αυτά χρειάζομαι» συλλογίστηκε και πήρε αγκαλιά τον μικρό της άγγελο.
Σίγουρα η Παναγιώτα θα ζούσε για πάντα μέσα της, αλλά το ‘μαύρο σύννεφο’ είχε πια φύγει, είχε καταλάβει η Λία ότι αυτό το κεφάλαιο της ζωής της έκλεισε και μαζί του και μια μακροχρόνια φιλία, όμως ένα νέο άνοιγε και ήταν έτοιμη να το ζήσει με το ίδιο πάθος!
Αγγελική Ανδριοπούλου
ΤΕΛΟΣ