TheBluez

Αγαπητέ 30άρη,
Έφτασες 30… Και τώρα; Πάνε τα 20 πάνε και τα 25 και πριν το καταλάβεις πέρασε η πιο όμορφη δεκαετία της ζωής σου και εσύ δεν έχεις πάρει χαμπάρι.

Για κοίτα γύρω σου, τι βλέπεις; Συμμαθητές, συμφοιτητές, αιώνιους φοιτητές, συνεργάτες… Όλους από κάπου τους ξέρεις. Κάποιοι παντρεύτηκαν και στα 30 τους έχουν δυο παιδιά (αν είναι δυνατόν!). Άλλοι έχουν αφοσιωθεί στην καριέρα τους και δουλεύουν 16 ώρες την ημέρα. Άλλοι έχουν αλλάξει 5 δουλειές σε 5 χρόνια. Κάποιοι είναι επαγγελματίες άνεργοι. Άλλοι έχουν την κοινότυπη ζωή που πάντα σιχαινόσουν. Πάντα σιχαινόσουν την “δουλίτσα”, το “σπιτάκι”, το “αμαξάκι”. Ποτέ δεν ήθελες κάτι το συνηθισμένο. Από μικρός έλεγες «Δεν θέλω δουλίτσα, θέλω η δουλειά μου να είναι κάτι ιδιαίτερο, όχι κάτι συνηθισμένο. Δεν θέλω να έχει ταβάνι! Και το σπίτι μου ας μην είναι μεγάλο ή ακριβό, να είναι όμως ιδιαίτερο. Ας έχει ένα τεράστιο μπαλκόνι ή ωραία θέα. Και το αμάξι πρέπει να είναι αυτό που θέλω. Δεν συμβιβάζομαι με τίποτα λιγότερο».

Και κάπως έτσι, έφτασες 30. Κοιτάς γύρω σου. Και τι βλέπεις; Ζευγάρια, επιτυχημένους επαγγελματίες, ανθρώπους με μια κοινότυπη δουλειά, ανθρώπους που ακόμα και τώρα δεν ξέρουν τι κάνουν. Εσύ που πέφτεις ανάμεσά τους; Δεν ανήκεις σε μια κατηγορία. Είσαι λίγο από όλα. Έχεις επαγγελματικές επιτυχίες στο ενεργητικό σου ή τουλάχιστον έτσι λένε, γιατί εσύ δεν νιώθεις ότι έχεις καταφέρει τίποτα. Η δουλειά σου είναι ταυτόχρονα και κοινή αλλά και ιδιαίτερη. Η πληρωμή είναι καλύτερη από τον μέσο όρο, αλλά όχι όσα θα ήθελες. Ακόμα δεν έχεις βρει τι θες να κάνεις στην ζωή σου, αλλά έχεις μια ποικίλη επαγγελματική εμπειρία. Ζευγάρι δεν είσαι με κανέναν, αλλά έχεις ερωτευτεί μόνο μια φορά στην ζωή σου και αυτό πολύ παλιά.

Και όσο παρατηρείς τους γύρω σου, έφτασες 30. Κοιτάς γύρω σου. Και τι κάνεις; Ακόμα αγκομαχάς να φτάσεις εκεί που θες. Και σε ρωτάω, πού θες να φτάσεις; Γιατί όσο και να προσπαθείς να φτάσεις κάπου, αν δεν ξέρεις πού είναι αυτό το κάπου, δεν θα φτάσεις ποτέ στην ζωή σου. Έχεις τόσους στόχους που προσπαθείς να φτάσεις και κανένας δεν είναι δικός σου πραγματικά. Ο μοναδικός σου στόχος ήταν να βρεις τι θες και να προσπαθήσεις να το καταφέρεις. Και ούτε αυτό δεν έχεις κάνει.

Ήθελα να ήξερα, 10 χρόνια τι έκανες; Θα σου πω εγώ τι έκανες, γιατί σε παρακολουθώ από την ώρα που γεννήθηκες. Από μικρό παιδί λοιπόν έβαζες ως στόχο τα θέλω των άλλων. Έβαζες ως όριά σου τα πρέπει των άλλων. Σου ποτίζανε το μυαλό με θεωρίες και ατάκες όπως «Η δουλειά σου πρέπει να έχει στάτους και κύρος. Κοίτα να κάνεις καριέρα!» ή «Στα 30 σου πρέπει να έχεις χτίσει ήδη την ζωή σου και να οδεύεις προς γάμο. Πρέπει να αφήσεις πίσω το όνομά σου» και άλλες τέτοιες “έξυπνες” συμβουλές που γεννήθηκαν από την σοφία του κόμπλεξ. Στις γυναίκες δε, οι ατάκες ήταν διαφορετικές και μπορούσαν να οδηγήσουν την κάθε γυναίκα με μαθηματική ακρίβεια στο χορό του Ζαλόγγου. Και πώς να μην την οδηγήσουν δηλαδή, που οι απαιτήσεις της κοινωνίας ήταν άπιαστες. Πρέπει οι γυναίκες να έχουν την δική τους δουλειά και να είναι ανεξάρτητες οικονομικά και επιτυχημένες αλλά παράλληλα να ψάχνουν για ένα πλούσιο “κελεπούρι”, να το καπαρώσουν στα 25 τους. Πρέπει να είναι σωστές μητέρες με παιδιά και σπίτι στην εντέλεια, αλλά να είναι και καριερίστες. Συγνώμη κοινωνία, αλλά οι προσδοκίες σου είναι το λιγότερο ηλίθιες!

Και έρχεται η ώρα που φτάνεις 30. Και κάνεις ένα διάλειμμα να φας ένα κομμάτι τούρτα και να κάνεις μια ανασκόπηση της ζωής σου. Και παρατηρείς ότι από τα 18 σου ζεις για τους άλλους. Αγχώνεσαι να πετύχεις έστω κάτι αξιοσημείωτο γιατί “Τι θα πει ο κόσμος;”. Λες και σταμάτησε ποτέ ο κόσμος να λέει για να σταματήσει με εσένα. Ο Θεός σου έδωσε ζωή για να την ζεις για εσένα. Έχεις ξοδέψει τα καλύτερά σου χρόνια στο να προσπαθείς να πετύχεις στόχους άλλων, να ζήσεις ζωές άλλων. Και όταν το συνειδητοποιήσεις, θα είναι αργά. Και μετά θα γίνεις και εσύ σαν τους άλλους. Θα αρχίσεις να θέτεις πρέπει, όρια και άγραφους νόμους στις ζωές των άλλων.

Με τα όμορφά της και με τα άσχημά της, είναι η ζωή σου και είναι για εσένα. Μην ζεις για να είναι άλλοι περήφανοι για σένα. Ζήσε για να μπορέσεις κάποια στιγμή στα γεράματά σου πως έζησες την ζωή που ήθελες.

Οδεύεις προς τα 31 σου… Κοίτα γύρω σου, τι βλέπεις; Είναι όλοι επιτυχημένοι στα 30 τους; Είναι όλοι παντρεμένοι με παιδιά για να αφήσουν πίσω το όνομά τους; Ή μήπως είναι όλοι επιτυχημένοι στην δουλειά που αγαπάνε και ονειρευόντουσαν από μικροί; Μάλλον όχι. Ο κάθε άνθρωπος έχει διαφορετική πορεία, διαφορετικό χρονοδιάγραμμα επιτυχίας και διαφορετικούς στόχους. Η αλήθεια είναι όμως πως δεν ζηλεύεις. Δεν αγωνιάς να πετύχεις τους εικονικούς στόχους ξένων, γιατί νομίζεις πως είναι δικοί σου, αλλά γιατί αυτοί οι στόχοι φέρνουν την ευτυχία, ή τουλάχιστον έτσι σου είπαν. Κάποιος, κάποτε προσδιόρισε ποιοι είναι οι στόχοι που χρειάζεται να πετύχει ο κάθε άνθρωπος για να είναι χαρούμενος. Και εσύ βλέπεις άτομα γύρω σου να ταξιδεύουν τον κόσμο και να είναι χαρούμενοι και λες «Μακάρι να μπορούσα και εγώ!». Εκείνοι αντίστοιχα, σε βλέπουν να έχεις μια δουλειά που πληρώνει καλά και λένε ακριβώς το ίδιο. Βλέπεις άτομα να έχουν οικογένεια και παιδιά και λες «Και εγώ θέλω, αλλά είμαι άτυχος, δεν το έχω καταφέρει ακόμα!». Εκείνοι όμως αντίστοιχα ίσως και να ζηλεύουν λίγο την ανεξαρτησία σου και την ηρεμία της ζωής σου.

Ο κάθε άνθρωπος ζει μια διαφορετική ζωή, γι’ αυτό εσύ που θαυμάζεις τον απέναντι για την επιτυχημένη καριέρα του, εκείνος μπορεί να σε θαυμάζει για την σχέση σου. Εσύ πονάς κάθε φορά που τον ακούς να μιλάει για την δουλειά του, αλλά εκείνος πονάει όταν σε βλέπει να ζεις τον έρωτα που εκείνος δεν έχει λόγω έλλειψης χρόνου. Γι’ αυτό λοιπόν αγαπητέ 30άρη, σταμάτα να προσπαθείς να τα έχεις όλα και κάνε τον εαυτό σου χαρούμενο. Ζήσε και μάθε να αγαπάς τον εαυτό σου, ακόμα και τις λάθος επιλογές σου. Ακόμα και αυτά που μετανιώνεις. Μην τα μισήσεις, γιατί θα μισήσεις εσένα. Αγκάλιασε τα λάθη σου και μάθε από αυτά. Και όταν φτάσεις στα 40 σου, θα μπορείς να πεις ότι κατάφερες να γίνεις ευτυχισμένος. Και αυτό γιατί κατάλαβες πως η ευτυχία δεν είναι κατάσταση, αλλά πολλές μικρές στιγμές ενωμένες.

Άκου με και εμένα που σου λέω. Κάτι καλύτερο ξέρω από σένα. Βρες μια δουλειά που να την αγαπάς για να μην αισθάνεσαι ότι χαραμίζεις το ένα τρίτο της ζωής σου σε κάτι που μισείς. Βρες έναν άνθρωπο να αγαπήσεις και να σε αγαπήσει. Και εδώ θέλω να σταθώ λίγο. Γιατί πολλοί πιστεύουν πως βρήκαν την αγάπη, αλλά κάνουν λάθος. Η αγάπη μπορεί να είναι διαφορετική για τον κάθε έναν, αλλά ταυτόχρονα είναι ίδια για όλους. Δεν είναι μαγικό;

Αγάπη είναι να αισθάνεσαι τρυφερότητα για τον άνθρωπό σου και να τον αισθάνεσαι κομμάτι σου, σώμα σου, μέρος της ψυχής σου. Αγάπη είναι να ξυπνάς το πρωί και να αισθάνεσαι τυχερός που ξυπνάς δίπλα στον άνθρωπο που αγαπάς. Αγάπη είναι να ποθείς και να λαχταράς κάθε σπιθαμή του σώματός του, ακόμα και αν είναι μόνο για μια αγκαλιά. Αγάπη είναι να ανακαλύπτεις καινούριους λόγους να αγαπάς, ακόμα και μετά από 50 χρόνια. Είναι άλλο το να αγαπάς και άλλο να είσαι ευτυχισμένος με το να σε αγαπάνε. Πολλοί παντρεύονται και κάνουν οικογένειες γιατί βρήκαν έναν άνθρωπο να τους δίνει ό,τι θέλουν. Περνάνε καλά, ποθούν, ερωτεύονται ίσως, αλλά ποτέ δεν αγαπούν. Η αγάπη, η πραγματική αγάπη είναι σπάνια. Γι’ αυτό σε παρακαλώ προσπάθησε να βρεις έναν άνθρωπο να αγαπήσεις και να σε αγαπήσει. Κάνε αυτό προτεραιότητα στη ζωή σου. Γιατί όσο και να αγαπάς την δουλειά σου ή την ζωή σου, αν δεν έχεις να την μοιραστείς με κάποιον, πάντα θα έχεις ένα άδειο κομμάτι μέσα σου.

Και αφού βρεις την παντοτινή σου αγάπη, προχώρησε στο επόμενο στάδιο της ζωής σου. Την ζωή. Σταμάτα να επιβιώνεις και ζήσε. Ζήσε μια ζωή γεμάτη συναισθήματα και δημιούργησε αναμνήσεις. Τώρα που είσαι 30 και άφησες μια δεκαετία της ζωής σου να πάει χαμένη ζώντας την ζωή άλλων, προσπάθησε να μην κάνεις το ίδιο λάθος πάλι. Ναι, μεγαλώνεις. Ναι, δεν θα έμενες για πάντα στα 20 σου. Ναι, είναι καλύτερα να λες ότι είσαι 29 αντί για 30. Μην σε πάρει από κάτω τώρα όμως! Άλλαξε πορεία και χτίσε μια όμορφη ζωή για να είσαι χαρούμενος στα 40 σου. Χτίσε μια ζωή που δεν θα σε κάνει να λυπηθείς για τα χρόνια που πήγαν χαμένα, αλλά θα σου δώσει την ικανοποίηση πως απέκτησες την ζωή που ήθελες!

Να θυμάσαι πως αν ζεις την ζωή που θέλεις, ποτέ δεν θα αισθανθείς λύπη για τα χρόνια που φεύγουν, γιατί δεν θα είναι χρόνια χαμένα, αλλά χρόνια ζωντανά και γεμάτα!