“Σε θέλω”, της είπε ψιθυριστά στο αυτί ο Γιάννης, μόλις έσκυψε δίπλα του για να αφήσει τον φάκελο της συνάντησης.
Σήμερα ήταν μια από τις πιο σημαντικές μέρες για την εταιρία, μιας και Πρόεδρος και μέτοχοι θα έπαιρναν τις τελικές αποφάσεις για τους όρους συνεργασίας με την εταιρία στην Αμερική και η Ηλέκτρα, ως γραμματέας – και γυναίκα – του Προέδρου, είχε αναλάβει την οργάνωση του meeting και φυσικά θα έπρεπε να είναι παρούσα καθ’ όλη την διάρκεια αυτού.
Ήταν η μόνη που εμπιστευόταν ο Πρόεδρος, όχι μόνο γιατί τους έδεναν τα δεσμά του γάμου, αλλά και γιατί γνώριζε άψογα το αντικείμενο. Είχε φέρει εις πέρας επιτυχώς κάθε συνάντηση, από το catering μέχρι τους φακέλους και τα έγγραφα που θα έπρεπε να έχουν μπροστά τους οι μέτοχοι και οι μελλοντικοί συνεργάτες, ώστε να διασφαλιστεί το πολυπόθητο ‘deal’!
Έτσι και σήμερα. Μόνο που σήμερα είχε να αντιμετωπίσει έναν μεγάλο πειρασμό… τον Γιάννη!
“Θεέ μου, πώς θα τα καταφέρω να μείνω συγκεντρωμένη σήμερα!”, σκέφτηκε η Ηλέκτρα, η οποία προφανώς και δεν γύρισε να κοιτάξει καν τον Γιάννη όταν της ψιθύρισε αυτές τις 2 λέξεις, που σε συνδυασμό με το άρωμά του, της είχαν ήδη κόψει τα πόδια. Το σώμα της έτρεμε και όλες οι αισθήσεις της ήταν οξυμένες. Έπρεπε να το διαχειριστεί γρήγορα και να προχωρήσει στον επόμενο, ώστε να μοιράσει όλους τους φακέλους και να ξεκινήσει η συνάντηση.
*****
Ο Γιάννης είχε έρθει από την Αμερική την προηγούμενη μέρα ως διαμεσολαβητής, για την επισφράγιση της συνεργασίας μεταξύ των δύο μεγάλων εμπορικών εταιρειών.
Ήδη από το προηγούμενο βράδυ ο Οδυσσέας, ο Πρόεδρος, είχε τονίσει ξανά και ξανά στην Ηλέκτρα την σημαντικότητα της άφιξής του και την είχε ρωτήσει πόσες φορές αν είναι όλα έτοιμα για τον επίτιμο καλεσμένο.
– Αγάπη μου, μην ανησυχείς! Σε έχω εκθέσει ποτέ; Του έχουμε κλείσει το καλύτερο δωμάτιο στο κεντρικότερο ξενοδοχείο των Αθηνών, όπως ζήτησες και το leasing θα τον περιμένει στο αεροδρόμιο. Θα είμαι κι εγώ δίπλα του συνέχεια!
– Αχ Ηλέκτρα, τι θα έκανα χωρίς εσένα!, της είπε και αφού τη φίλησε γλυκά, έπεσαν για ύπνο.
*****
Το επόμενο πρωί, η Ηλέκτρα ήταν για ακόμη μια φορά εκθαμβωτική. Είχε φορέσει το μαύρο κουστούμι, με τη midi φούστα και τα ψηλά κόκκινα τακούνια της. Μόλις την είδε ο Οδυσσέας έμεινε με το στόμα ανοιχτό.
– Τι με κοιτάς έτσι βρε αγάπη μου; Έχω κάτι;
– Είσαι πανέμορφη!
– Υπερβολές…
– Θύμισέ μου, τι ώρα θα έρθει ο Γιάννης για την πρώτη γνωριμία σήμερα;
– Στις 12 το μεσημέρι!
*****
Μόλις ακούστηκε ο χαρακτηριστικός ήχος του ασανσέρ που σταματά, η Ηλέκτρα κοίταξε το ρολόι της και είδε ότι η ώρα ήταν 12. “Άγγλος στα ραντεβού του ο Αμερικανός”, μονολόγησε και σήκωσε το βλέμμα της για να δει τον Γιάννη που ήδη είχε φτάσει μπροστά από το γραφείο της και… έχασε τη μιλιά της!
Για ένα λεπτό απλά κοιτάζονταν και μετά η Ηλέκτρα ξερόβηξε και άπλωσε το χέρι της.
-Hello Mr John, welcome. I’ m Hlektra and…
– Ααα δεν ήρθα στην Ελλάδα για να μιλάω πάλι Αγγλικά! Λέγε με Γιάννη!
Η Ηλέκτρα τράβηξε, κάπως απότομα, το χέρι της, το οποίο διαπίστωσε ότι είχε ιδρώσει. Αφού ανασυγκροτήθηκε, του απάντησε με αυστηρό – επαγγελματικό ύφος:
– Όπως θέλετε κύριε Γιάννη! Να σας συνοδεύσω στο γραφείο του Προέδρου…
*****
Μετά από λίγο, οι δύο άντρες βγήκαν από το γραφείο χαμογελώντας και ο σύζυγός της τής ζήτησε να ξεναγήσει τον Γιάννη στην εταιρία και μετά να τον πάει στο καλύτερο εστιατόριο για φαγητό. Δυστυχώς, ο ίδιος, λόγω φόρτου εργασίας δεν θα μπορούσε να ακολουθήσει…
*****
Οι ώρες πέρασαν αδιανόητα γρήγορα με τους δύο να γελάνε, να μιλάνε για τα πάντα και να ακούν ο ένας τον άλλο με τόση προσοχή, που ούτε που κατάλαβαν πότε είχε πάει 10 η ώρα και είχε νυχτώσει.
– Αχ είναι πολύ ωραία η παρέα σας κύριε Γιάννη, αλλά νομίζω ότι θα πρέπει να σας συνοδεύσω στο ξενοδοχείο σας, γιατί αύριο, αν θυμάστε και βάσει προγράμματος, θα έχουμε συνεχόμενα meetings.
– Αμάν πια με αυτόν τον πληθυντικό βρε Ηλέκτρα, δεν έχουμε και τόση μεγάλη διαφορά ηλικίας πια! 3 χρόνια μόνο! Αλλά, τέλος πάντων, ας πληρώσουμε να φύγουμε, γιατί όντως ήταν μια γεμάτη μέρα!
Έφτασαν έξω από το ξενοδοχείο και για λίγο επικράτησε σιωπή… Εκείνη τον κοίταζε μέσα στα μεγάλα μαύρα μάτια του κι εκείνος στα δικά της, τα μελί.
– Θες να έρθεις πάνω για ένα ποτό;
Ήξερε ότι έπρεπε να απαντήσει “όχι”, αλλά είπε αβίαστα το “ναι”…
Μέσα στο ασανσέρ κοιτάζονταν επίμονα και μόλις άνοιξε η πόρτα του δωματίου του ψέλλισε “Σε θέλω!”… Ο Γιάννης πέταξε κάτω τις βαλίτσες και άρχισε να την φιλά παθιασμένα και να την γδύνει “λαίμαργα”! Αμέσως, εκεί, στην πόρτα του δωματίου, που μόλις είχε κλείσει, έγιναν ένα!
*****
Η Ηλέκτρα δεν είχε απατήσει ποτέ τόσα χρόνια τον άντρα της, ούτε είχε ποθήσει άλλον. Μα με τον Γιάννη ήταν αλλιώς! Μόλις τον πρωτοείδε ένιωσε την έλξη! Η μυρωδιά του της ξύπναγε τα πιο θηριώδη ένστικτα και η φωνή του δαίμονες καλά κοιμωμένους! Και μόλις ένιωσε το κορμί του, αφέθηκε στην αμαρτία! Για ώρες…
Ήταν δοσμένη ολοκληρωτικά στον Γιάννη! Με όλο της το ‘είναι’! Ούτε καν που άκουσε τα απανωτά τηλέφωνα του Οδυσσέα.
Μέχρι που έφτασε 4 το πρωί και το ξημέρωμα τους βρήκε αγκαλιά στο πάτωμα…
– Αύριο, μετά την υπογραφή της συμφωνίας θα φύγω για Σαντορίνη και μάλλον θα τα γυρίσω όλα τα νησιά πριν επιστρέψω Αμερική. Έλα μαζί μου!
Η Ηλέκτρα δεν γύρισε καν να τον κοιτάξει, παρά μόνο σηκώθηκε και ενώ άρχιζε να ντύνεται του είπε: “Είμαι παντρεμένη με τον Οδυσσέα… Δεν ξέρω πώς άφησα τον εαυτό μου απόψε να υποκύψει, αλλά ειλικρινά δεν μετανιώνω για τίποτα! Μου ‘ξύπνησες’ μια Ηλέκτρα που δεν ήξερα ότι υπήρχε!”…
Και κάπως έτσι έκλεισε την πόρτα και έφυγε.
*****
Το επόμενο πρωί ο Οδυσσέας ήταν τόσο αγχωμένος για τα meetings που δεν τη ρώτησε τίποτα για την χθεσινοβραδινή της αργοπορία. Της είχε απόλυτη εμπιστοσύνη εξάλλου…
Η συνάντηση ολοκληρώθηκε επιτυχώς και η Ηλέκτρα ανέλαβε, κατ’ εντολή του Προέδρου, να συνοδεύσει τον Γιάννη στο ξενοδοχείο και από εκεί στο αεροδρόμιο.
– Δεν έχεις πει κουβέντα τόσες ώρες και όμως σε βλέπω, με θες!
Καμιά απάντηση….
Μόλις έφτασαν στο αεροδρόμιο, η Ηλέκτρα τον κοίταξε και τον φίλησε παθιασμένα! “Σε θέλω” του ψέλλισε στο αυτί, “αλλά δεν μπορώ να σε έχω… Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή μας! Για μένα δεν ήσουν ‘απιστία’, ήσουν ‘δώρο’! Έβγαλες στην επιφάνεια μια Ηλέκτρα που είχα χάσει… Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ!”
Και έφυγε. Όπως και το προηγούμενο βράδυ, αφήνοντας πίσω έναν Γιάννη με βαλίτσες στο χέρι και ένα χαμόγελο… Ναι, ένα χαμόγελο, γιατί και για εκείνον ήταν μια εμπειρία, μια γυναίκα που δεν θα ξεχάσει ποτέ…
Και κάπως έτσι ακολούθησε τα βελάκια που οδηγούσαν στο ‘check in’ και επιβιβάστηκε στο αεροπλάνο για Σαντορίνη.
Αγγελική Ανδριοπούλου