Ήταν 9 το βράδυ όταν η Αθηνά έφτασε έξω από το σπίτι της. Έβαλε γρήγορα το κλειδί στην πόρτα και μέσα την περίμενε… η απόλυτη ησυχία.
Δεξιά από την εξώπορτα υπήρχε ένας κυκλικός διακόπτης ρεύματος, με τον οποίο μπορούσε να ρυθμίσει την ένταση του φωτός και απόψε, όπως και κάθε άλλη βραδιά άλλωστε, επέλεξε να κρατήσει την ένταση χαμηλά.
Κλείνοντας την πόρτα πίσω της, έβγαλε τα ψηλά, μαύρα τακούνια της, έπιασε τα μαύρα, μακριά μαλλιά της έναν ψηλό κότσο, κρέμασε την τσάντα και το σακάκι της στον καλόγερο και ξυπόλυτη κατευθύνθηκε προς το λουτρό.
Έκανε ένα γρήγορο, κρύο ντουζ, φόρεσε ένα πρόχειρο σετ φόρμας, έβαλε ένα ποτήρι λευκό κρασί, ζέστανε όσο είχε απομείνει από το χθεσινό φαγητό και αφού πήρε το ημερολόγιό της στα χέρια της, έκατσε οκλαδόν στον καναπέ και ξεκίνησε να γράφει…
Παρασκευή, 30/11/2019
Αγαπημένο μου Ημερολόγιο,
Μια ακόμη βδομάδα στο γραφείο τελείωσε. Δεν λέω, μου αρέσει πολύ η δουλειά μου και ευτυχώς που υπάρχει αρκετός φόρτος και νιώθω παραγωγική, αυτό όμως που δεν αντέχω από την πρώτη μέρα που έπιασα δουλειά στην εταιρία, είναι η παρουσία της Ειρήνης και του Πέτρου!
Ούτε όταν άκουσαν το ονοματεπώνυμό μου δεν αναγνώρισαν ποια είμαι! Μάλλον τους ήταν αρκετό να με μειώνουν στο σχολείο, χωρίς να ξέρουν απαραίτητα πώς με λένε!
Θυμάμαι χαρακτηριστικά το περιστατικό στην Γ’ Γυμνασίου… Ήταν Παρασκευή, όπως και σήμερα, πριν από τόσα χρόνια και οι καθηγητές είχαν κανονίσει να πάμε μια μονοήμερη εκδρομή στο Λαύριο. Ήταν άνοιξη και με μεγάλη μου χαρά επιτέλους θα μπορούσα να φορέσω το καινούριο τζιν και το ροζ μπλουζάκι που είχα αγοράσει για μια… “ιδιαίτερη περίσταση”! Είχα προσέξει πολύ να είναι τα μαλλιά μου τελείως ίσια, η μάσκαρα και το λιπ γκλος αψεγάδιαστα και δεν είχα παραλείψει να πάρω μαζί την αγαπημένη κολώνια της μαμάς – ούτε και ξέρω πώς μου το επέτρεψε τότε – για να ανανεώνω κάθε τόσο το άρωμά μου και να μυρίζω ‘λουλουδένια’ όλη μέρα, με απώτερο σκοπό να γυρίσει επιτέλους ο Πέτρος να με κοιτάξει!
Μόλις έφτασα στο προαύλιο του σχολείου, συνάντησα την φίλη μου και η χαρά μου ήταν απερίγραπτη όταν ενέκρινε το λουκ! Μα όλα τα καλά κρατάνε για λίγο…
Η Ειρήνη, με το που με πήρε είδηση, περνούσε κάθε τόσο από δίπλα μου και σχολίαζε δυνατά: “Πω πω Αθηνά μου, πάλι άσχημη είσαι;” ή “Με αυτή την μπλούζα είσαι σωστή κούκλα – γουρούνα” ή “Το τζιν δεν το λυπάσαι που με τόσο κόπο κρατάει τα λίπια σου μέσα;” και πολλά άλλα τέτοια ‘καλόβουλα’ σχόλια, που συνοδεύονταν από δυνατά γέλια και που με οδήγησαν στις τουαλέτες να σκουπίζω τα ασταμάτητα δάκρυα που έτρεχαν πάνω στα μάγουλα και κατέληγαν στην μπλούζα, η οποία τελικά λερώθηκε από τη μάσκαρα! Λογικό μετά από τόσο κλάμα!
Και εκείνη την ημέρα κατηγόρησα διπλά τον εαυτό μου που δεν ήμουν όμορφη σαν την Ειρήνη! Πετίτ, με σκούρα μαλλιά, πράσινα μάτια και απίθανο σώμα, που ό,τι κι αν φόραγε της πήγαινε! Αλλά όχι! Εγώ ήμουν ψηλή, άχαρη, με περιττά κιλά, στρογγυλό πρόσωπο, καφέ μαλλιά και καφέ μάτια και ό,τι κι αν έβαζα φάνταζε οικτρό πάνω μου!
Πού να γυρίσει να με κοιτάξει ο Πέτρος; Ψηλός, με ανοιχτά καστανά μαλλιά, γαλάζια μάτια και καλογυμνασμένο σώμα, μιας και έπαιζε πόλο.
Ήμασταν πράγματι παράταιροι και η Ειρήνη φρόντιζε να το κάνει σαφές με κάθε της σχόλιο!
Άμα ξεκίνησε δε η εκδρομή, το βάσανό μου κορυφώθηκε!
Ο Πέτρος με τον καλύτερό του φίλο, έκατσαν στις θέσεις που βρίσκονταν απέναντί μας στο πούλμαν και ήταν αδύνατον να μην τον κοιτάω όλη την ώρα και να μην γίνομαι κατακόκκινη κάθε φορά που μπορεί να διασταυρώνονταν τα βλέμματά μας!
Κάτι που φυσικά και αντιλήφθηκε η Ειρήνη, αν και καθόταν γαλαρία και άρχισε να φωνάζει μέσα στο πούλμαν: “Η χοντρή θέλει τον Πέτρο!”, να γελάει δυνατά, σε σημείο που της έφευγαν σάλια και να με δείχνει με το δάχτυλο!
Ως επακόλουθο, σχεδόν όλα τα παιδιά – και ο Πέτρος μαζί – άρχισαν να κοροϊδεύουν και η Ειρήνη πρωτοστάτης να λέει δυνατά με κάθε ευκαιρία: “Αυτή θα σε φάει ρεεεεε! Πέτρο πρόσεχε! Άμα κάτσει πάνω σου θα πάθεις ασφυξία!”. Οι καθηγητές αμέτοχοι!
Και κάπως έτσι η εκδρομή μετατράπηκε σε εφιάλτη, σε σημείο που φτάνοντας στο Λαύριο, επικοινώνησα με τη μητέρα μου και ήρθε να με πάρει για να μην μπω και στην επιστροφή στο πούλμαν και το ξαναζήσω στο replay…
Από εκείνη την ημέρα, υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι δεν θα κλάψω άλλο για κανέναν και καμία, ούτε θα λάβω υπόψιν τη γνώμη τους για μένα κι έτσι αφοσιώθηκα πλήρως στα μαθήματά μου. Και δες με τώρα! Επιτυχημένη επαγγελματίας! Και τώρα δεν με αναγνωρίζουν! Το πιστεύεις; ‘Κυρία Αθηνά’ με αποκαλεί η μια, ‘πότε θα μας κάνετε την τιμή να πάμε για ένα ποτάκι’ ρωτάει ο άλλος. Γιατί πέρασαν τα χρόνια και άλλαξα! Αδυνάτισα, γυμνάστηκα, άλλαξε όλο μου το πρόσωπο, άλλαξα το χρώμα των μαλλιών μου, έμαθα να περιποιούμαι την εξωτερική μου εμφάνιση αλλά και το εσωτερικό μου, με αρκετή ψυχοθεραπεία και ενδοσκόπηση. Ενώ αυτοί…;
Ο Πέτρος έχει γίνει ένας απαίσιος γλίτσας που έχει παρατήσει πλήρως τον αθλητισμό και έχει επιδοθεί στις μπύρες και το φαστ φουντ και η Ειρήνη έχει χάσει τόσο το θράσος της όσο και την ομορφιά της, ενώ η μεγάλη ιδέα που είχε για τον εαυτό της την οδήγησε σε ανούσιες σχέσεις – κάθε βδομάδα ακούμε και άλλο αντρικό όνομα που θα αποτελέσει την σχέση της ζωής της!- και σε δουλειές κατώτερες των όσων διαπόμπευε ότι θα κάνει.
Μπορεί τα λόγια τους να είναι καλά ‘πατημένα’ με ανεξίτηλο στυλό στο μυαλό μου και η παρουσία τους να με ταράζει – δεν το κρύβω – αλλά νιώθω ότι βιώνω την υπέρτατη δικαίωση!
Μακάρι να μπορούσα να πιάσω όλα τα μοναδικά κορίτσια εκεί έξω που νιώθουν ‘λίγα’ και να τα βοηθήσω να δουν την απέραντη ομορφιά και δύναμη που κρύβουν μέσα τους! Αλλά και όλες τις ‘Ειρήνες’ και να τους μιλήσω για την ανάγκη του σεβασμού, όχι προς το διαφορετικό, αλλά προς τον συμμαθητή, τον συνάνθρωπο…
Η ομορφιά δεν είναι το παν τελικά!”
…Η Αθηνά έκλεισε το ημερολόγιό της, το άφησε στο τραπεζάκι που ήταν μπροστά της, ήπιε μια γενναία γουλιά κρασί, χαμογέλασε και αποφάσισε αφού τελειώσει το βραδινό της, να αποδεχτεί την πρόσκληση της παιδικής της φίλης να πάνε για ποτό.
Αγγελική Ανδριοπούλου