TheBluez

Εκείνος, μπορεί να τον έλεγαν Κώστα ή Αντώνη ή Γιώργο ή Επαμεινώνδα ή όπως αλλιώς θέλετε εσείς, είχε πάει κατά τύχη στο νησί. Δεν πολυήθελε κιόλας να εξοριστεί στο τέρμα του Θεού, αλλά για να διοριστεί εκείνη την χρονιά θα έπρεπε αναγκαστικά να μείνει εκεί. Με μεγάλη γκρίνια υπέμενε αυτό το γεγονός και εμφανώς έψαχνε διεξόδους. Κλασσικά όμορφος, ψηλός, με γοητευτικά χαρακτηριστικά και πλήρη επίγνωση της επιρροής που έχει στις γυναίκες.

Εκείνη, η Μαρία ή Ελένη ή Ανδρομάχη ή όπως αλλιώς θέλετε εσείς, είχε επιλέξει να εξοριστεί στο τέρμα Θεού νησί για να ξεφύγει, να αποφύγει, αλλά και να αυτοπροσδιοριστεί μακριά από εξωτερικά ερεθίσματα και θέλω. Με το που πάτησε το πόδι της στο νησί, ένιωσε πως κάτι καλό θα συνέβαινε εκεί και με αυτή την θετική αύρα υποδεχόταν όλες τις προσκλήσεις της χρονιάς. Μέτριας ομορφιάς εξωτερικά, με απίστευτη λάμψη εσωτερικά και με μια έμφυτη αισιοδοξία για την ζωή.

Εκείνος και Εκείνη δεν γνωρίζονταν νωρίτερα, ούτε ήξεραν ο ένας το παρελθόν του άλλου. Αλλά η δουλειά τους θα τους έφερνε πολύ κοντά.

Εκείνος την είδε με το που μπήκε στο γραφείο. Είχε ήδη ξεκινήσει να ανακατεύει βαριεστημένα τον καφέ του σιχτιρίζοντας την τύχη του που τον οδήγησε στο ξερονήσι, όταν είδε να μπαίνει από την πόρτα μια φωτεινή πολύχρωμη ηλιαχτίδα. Ήταν ψηλή, γεματούλα, με μάτια που σπινθήριζαν από ενθουσιασμό και ένα χαμόγελο που του ζέστανε την καρδιά. Τους χαιρέτησε όλους και συστήθηκε ξεχωριστά στον καθέναν. Όταν έφτασε σε εκείνον, η καρδιά του ήδη χτυπούσε ακανόνιστα. Τι ήταν τώρα και αυτό;

Εκείνη μόλις μπήκε στο γραφείο τον είδε. Μάλλον περισσότερο ένιωσε την ενέργεια γύρω του. Αρνητική, αλλά ταυτόχρονα γοητευτική. Είχε γνωρίσει πολλούς τέτοιους στην ζωή της εκείνη. Το επίκεντρο του ενδιαφέροντος και των γυναικών. Γι’ αυτό τον απέφευγε. Τελευταίο τον χαιρέτησε, με τον ίδιο τρόπο όπως τους υπόλοιπους, μα σαν τα μάτια του σηκώθηκαν και την κοίταξαν πάγωσε.
«Ε όχι πάλι τα ίδια! Τα έχουμε πει αυτά!» της ψιθύρισε το παρελθόν της. «Τέτοιους άντρες μακριά! Ούτε που θα γυρίσει να σε κοιτάξει. Πρόσεχε μην την πατήσεις ξανά!» της φώναξε στο τέλος.

Με αυτή την προειδοποίηση και ένα φόβο στην καρδιά, Εκείνη τον απέφευγε. Όχι πως δεν του μιλούσε στην δουλειά, μα να, δεν επεδίωκε να τον δει, να κανονίσουν κάποιον καφέ ή ποτό όπως με τους υπόλοιπους από την δουλειά. Και η αλήθεια είναι πως είχαν δέσει σαν ομάδα. Μέσα στην δουλειά αλλά και έξω. Εκείνη περνούσε πολύ όμορφα, έβγαινε συχνά, γνώριζε κόσμο και γελούσε δυνατά, δοκίμαζε νέα πράγματα και ένιωθε πως η ζωή επιτέλους της χαμογελούσε. Μόνο πού και πού πρόσεχε όταν ήταν κοντά του. Το βλέμμα του την τρόμαζε. Την κάρφωνε με αυτά τα γαλαζοπράσινα μάτια του και επέμενε να την κοιτά μες τα μάτια. Ώρες ώρες την ενοχλούσε η επιμονή, αλλά τι να του έλεγε; «Μην με κοιτάς τόσο έντονα»; Της φαινόταν αστείο και σαν σκέψη. Και αυτά τα κομπλιμέντα του… Λες και το έκανε επίτηδες για να την φέρει σε δύσκολη θέση. Άλλωστε αυτός δεν θα ήθελε κάτι παραπάνω από εκείνη. Θα μπορούσε να έχει όποια θέλει.

Εκείνος δεν ήξερε τι άλλο να κάνει. Πρώτη φορά ένιωθε τόσο έξω από τα νερά του. Είχε συνηθίσει αλλιώς. Όταν έδειχνε σε μια γυναίκα την οποιαδήποτε προσοχή ή συμπάθεια, εκείνη συνήθως ανταπέδιδε με θέρμη. Τώρα τι συνέβαινε εδώ; Εκείνη τον απέφευγε. Δεν γινόταν να μην είχε καταλάβει ότι του αρέσει. Αφού την κοιτούσε μες τα μάτια. Προσπαθούσε να της δείξει ότι την θέλει. Αλλά εκείνη διατηρούσε μια τυπική σχέση, ενισχυμένη από μια απόσταση ασφαλείας. Και τον είχε γοητεύσει τόσο πολύ… Αυτός ο αισιόδοξος τρόπος που έβλεπε τα πάντα. Η θετική άποψη που είχε για όλα, η συμπονετική χροιά. Και αυτό το χαμόγελό της… τον απογείωνε! Μα πολύ σπάνια του το χάριζε. Είχε αποφασίσει να το αλλάξει αυτό. Ήξερε πως κάθε Τρίτη έβγαινε στο ροκάδικο του νησιού για ποτό με κάποιες άλλες κοπέλες και αποφάσισε να πάει κ αυτός.

Μόλις τον είδε, η καρδιά της άρχισε να χτυπάει γρήγορα. Είχε ήδη πιεί το δεύτερο ποτό της και η ανασφάλεια άρχισε να της βαράει όλα τα καμπανάκια. Εκείνος περπάτησε με άνεση προς το μέρος της και κάθισε στο σκαμπό δίπλα της. Παράγγειλε μια μπύρα και της έπιασε την κουβέντα. Συζητούσαν αβίαστα και συχνά αστειεύονταν. Εκείνη γελούσε δυνατά, εκείνος την κέρασε και τρίτο ποτό.
«Πρόσεχε μην γίνεις ρεζίλι!» της ψιθύρισε το παρελθόν της. «Μην κάνεις καμιά βλακεία. Το ότι κάθεται μαζί σου και μιλάτε, δεν σημαίνει ότι του αρέσεις. Απλά δεν ξέρει κανέναν στο μπαρ και είπε να την βγάλει μαζί σου.»
Μα εκείνη δεν άκουσε. Δεν ήθελε άλλο να ακούσει. Χόρεψαν μαζί. Κοιτάχτηκαν στα μάτια. Της χάιδεψε το μάγουλο.
«Πάμε κάπου πιο ήσυχα;» την ρώτησε.
«Ναι» του απάντησε και πήραν τα μπουφάν τους να βγουν έξω. Μα τελευταία στιγμή κάτι την έπιασε. Φοβήθηκε.
«Προτιμώ να μείνω εδώ» του είπε κοφτά. Παράγγειλε άλλο ένα ποτό και του γύρισε την πλάτη.
Καλύτερα, γιατί θα έβλεπε την απογοήτευση που είχε σκληρήνει το, μέχρι πριν λίγο, τρυφερό του βλέμμα. Νευρίασε. Τι χυλόπιτα ήταν αυτή! Εκεί που νόμιζε πως όλα θα πήγαιναν καλά. Δεν θα χαράμιζε έτσι την βραδιά του. Ο εγωισμός του δεν θα τον άφηνε να γυρίσει μόνος στο σπίτι του. Πήρε τηλέφωνο μια παλιά κατάκτηση. «Σε μισή ώρα θα είμαι εκεί» της είπε και έφυγε με αποφασιστικό βήμα.

Το νησί ήταν μικρό, οι άνθρωποι μιλούν, ειδικά οι γυναίκες, πόσο μάλλον οι ερωτευμένες γυναίκες. Έτσι, πώς τα έφερε η μοίρα και την επομένη το απόγευμα, Εκείνη βρέθηκε σε μια μικρή παρέα με επίκεντρο την ερωτοχτυπημένη, πως χτες βράδυ βρέθηκε ξανά με τον άντρα της καρδιάς της.
«Μα πάλι πώς το δέχτηκα αυτό; Αααααχ κορίτσια είναι τόσο κούκλος! Ήρθε μες την νύχτα, κάναμε σεξ και το πρωί μην τον είδατε!» έλεγε το κορίτσι.
«Ίσως είναι διαφορετικά αυτή την φορά…» την παρηγορούσε μια φιλενάδα, «πού ξέρεις, μπορεί να σε πάρει και απόψε».
«Μα θα μας πεις ποιος είναι επιτέλους;» ρώτησε η άλλη. «Όλο το απόγευμα κλαίμε και δεν ξέρουμε ποιος είναι ο υπαίτιος…!»
«Κορίτσια θα σας πω, αλλά τσιμουδιά σε κανέναν. Αυτός μου το ζήτησε. Να είμαστε λέει διακριτικοί και να μην το πω σε κανέναν. Επειδή, να… τον ξέρετε… Δουλεύετε και μαζί…» ξεκίνησε να λέει η κοπέλα.

Εκείνη ένιωσε την γη να γυρίζει κάτω από τα πόδια της. Εκείνος ήταν! Πριν λίγες ώρες ήταν έτοιμη να του παραδοθεί, ένιωθε πως ζούσε κάτι αληθινό μαζί του και αυτός… Μόλις γύρισε την πλάτη της βρήκε αλλού να εκτονωθεί… Αυτό ήθελε τελικά. Μόνο για μια βραδιά.
Αυτά συλλογιζόταν, μα την σκέψη της διέκοψαν τα αναφιλητά της άλλης κοπέλας. «Θα μπορούσα τώρα στην θέση της να είμαι εγώ. Ευτυχώς που το παρελθόν μου με έσωσε…» σκέφτηκε και έσκυψε να την παρηγορήσει.

Απομακρύνθηκε ακόμα περισσότερο μετά το περιστατικό. Έβαλε μέσα της ένα μεγάλο Χ και απλά τον αγνοούσε. Όχι επιδεικτικά. Πολύ διακριτικά. Ευγενικά θα έλεγε κανείς. Άλλωστε τι της είχε κάνει; Τίποτα! Και ευτυχώς δηλαδή. Αυτός ενώ τις πρώτες μέρες κρατούσε μια απόσταση, όταν κατάλαβε ότι τον απέφευγε εντελώς παραξενεύτηκε. «Λες να έμαθε για την άλλη; Μπα δεν νομίζω. Αφού της είπα να μην πει τίποτα. Απλά μάλλον δεν ενδιαφέρεται και θέλει να μου το κάνει ξεκάθαρο».

Έτσι κύλησαν οι επόμενοι μήνες. Εκείνη και Εκείνος συνέχιζαν την ζωή τους και την καθημερινότητά τους, χωρίς ο ένας να επηρεάζει τον άλλο.

Και ήρθε το καλοκαίρι. Και έτυχε να βρεθούν σε μια παραλία μαζί. Εκεί ήταν λίγο δύσκολα τα πράγματα. Εκείνος την πλησίασε πρώτος.
«Θες να πάμε για μια βουτιά μαζί;» ρώτησε.
«Μπα θέλω να κάνω λίγο ηλιοθεραπεία ακόμα…» του είπε.
«Τότε θα κάτσω εδώ δίπλα σου. Δεν πιστεύω να σε πειράζει» είπε ειρωνικά.

Εκείνη δεν του απάντησε. Εκείνος ξάπλωσε δίπλα της.
«Ξέρεις, δεν μπορώ να σε ψυχολογήσω. Νόμιζα πως τα κατάφερνα καλά με τις γυναίκες, αλλά εσύ παιδάκι μου… είσαι το κάτι άλλο!»

Γύρισε και τον κοίταξε με εμφανή απορία, μα δεν μίλησε.
«Είναι κρίμα ξέρεις. Εμείς οι δυο έχουμε τρομερή χημεία» συνέχισε. «Σου έχω δείξει εξ αρχής πως με ενδιαφέρεις. Σου μιλούσα κάθε μέρα στην δουλειά, μέχρι που σε προσέγγισα σε εκείνο το μπαρ τότε και εσύ πάλι μου έριξες άκυρο. Κρίμα πάντως. Δεν ξέρεις τι χάνεις…»
Απλά, λιτά και απέριττα, της είπε όλη την αλήθεια του. Εκείνη δεν απάντησε. Σηκώθηκε και έτρεξε προς την θάλασσα για μια βουτιά.
Την ακολούθησε.
«Εντάξει, το κατάλαβα, θες να σε αφήσω στην ησυχία σου…» ξεκίνησε να λέει
«Γιατί μου τα λες τώρα όλα αυτά;» τον ρώτησε εκείνη με την αγωνία στο βλέμμα
«Τι εννοείς;»
«Γιατί τώρα; Σε μισό μήνα φεύγουμε, λήγει η σύμβασή μας και φεύγουμε. Τι νόημα έχει τώρα;»

Εκείνος την κοίταξε βαθιά μέσα στα μάτια.
«Δεν θα έφευγα χωρίς να στα πω. Άλλωστε τώρα δεν μπορεί να γίνει τίποτα. Εσύ δεν ενδιαφέρεσαι, εγώ είμαι σε σχέση με την πρώην κοπέλα μου, τουλάχιστον ήθελα να έχω το θάρρος να στο πω. Ήμουν ερωτευμένος μαζί σου..!»

Ένιωσε την γη κάτω από τα πόδια της να χάνεται. Ήταν ερωτευμένος; Τώρα είναι σε σχέση; Τι είναι αυτά που ακούει;
«Είσαι… ήσουν…;» ψέλλισε
«Ήμουν, είμαι… Τώρα πια δεν έχει κανένα νόημα. Όπως είπες και εσύ φεύγουμε. Απλά να ξέρεις είναι κρίμα. Χάσαμε κάτι πολύ ωραίο. Και ακόμα δεν ξέρω γιατί…» είπε εκείνος και την κοίταξε βαθιά μες τα μάτια.
Αυτή την φορά δεν έστρεψε το βλέμμα της αλλού. Αφέθηκε στο βλέμμα αυτό. Να πάει μέχρι το βάθος της ψυχής της. Να βρει το παρελθόν της. Αυτό που κάθε τόσο ήταν στο αυτί της και της ψιθύριζε.

∞

Ένα κορίτσι, έφηβο πια, είναι κουλουριασμένο και κλαίει ακουμπώντας έναν τοίχο. Απέναντί της οι φωνές αγοριών που κοροϊδεύουν και γελάνε μαζί της. Μπροστά απ΄ όλους βγαίνει αυτός. Αυτός που ήταν ο «ωραίος της γειτονιάς». Αυτός που της μίλησε πρώτος. Αυτός που της ζήτησε να βγουν ραντεβού. Αυτός που την έστησε δυο ώρες στο σημείο που είχαν συναντηθεί, μόνο για να εμφανιστεί με τους φίλους του αργότερα και να την κοροϊδέψει. Αυτός.
«Μα τι νόμιζες; Πως θα μπορούσα ποτέ ΕΓΩ να θέλω να βγω μαζί σου;» τα καυστικά γέλια του γίνονται φωτιά στα αυτιά της. Νιώθει πως αυτό το μαρτύριο δεν τελειώνει ποτέ. Πόση ώρα κάθονταν εκεί και την κορόιδευαν; Ήταν αρκετή για να πάρει ένα μάθημα για την υπόλοιπη ζωή της. Πως κανείς δεν θα θέλει να είναι μαζί της. Πως τέτοιους άντρες θα πρέπει να τους αποφεύγει πάντα και για πάντα.

∞