Πολυαγαπημένε μου παππού,
Οι μέρες μακριά σου είναι αφόρητες! Χωρίς το χαμόγελό σου, τις συμβουλές σου, τις νουθεσίες σου, τις ιστορίες σου, τα γέλια σου, την τακτική μας ενημέρωση για την σόουμπιζ – όπως τα πληροφορήθηκες από όλα τα πρωινάδικα που σου κρατούσαν παρέα όσο όλοι εμείς τρέχαμε να βγάλουμε εις πέρας μια δύσκολη, γεμάτη άγχος μέρα, την αγκαλιά σου, τα «πρόσεχε» σου, την διακήρυξη, με κάθε ευκαιρία, της μεγάλης σου αγάπης για την σύζυγό σου, την χαρά σου κάθε φορά που σου φέρναμε σπανακόπιτα, τις ευγενικές και καλές σου κουβέντες για όλους, την ανυπομονησία σου να πας διακοπές και την λεπτομερή αφήγηση ξανά και ξανά του τι θα κάνεις την πρώτη μέρα που θα φτάσεις στο αγαπημένο σου μέρος, εκεί που είσαι και σήμερα…
Αλήθεια, θα ήθελα πολύ να μου αφηγηθείς, ξανά, με τον μοναδικό σου τρόπο, πώς είναι η ζωή τώρα στο αγαπημένο σου μέρος… Έτσι, με τις κοφτές λεξούλες σου, που συνοδεύονται από κινήσεις χεριών και αγανάκτηση κάπου κάπου που δεν μπορείς να αρθρώσεις σωστά τις λέξεις, μιας και τα δύο εγκεφαλικά σού άφησαν πολλά κουσούρια, αλλά δεν σε πτόησαν ποτέ! Πάντα δυνατός. Συμβιβάστηκες με την ‘νέα’ κατάσταση και δεν έπαψες ποτέ να επικοινωνείς μαζί μας, να παίρνεις το μπαστουνάκι σου και να μας πηγαίνεις εκκλησία, να κάνουμε βόλτες στα διπλανά πάρκα και πάλι να ξεκινάς τις αφηγήσεις από το παρελθόν… Αχ αυτές οι αφηγήσεις, έχουν χαραχτεί στη μνήμη μου… Θα ήθελα πολύ να ακούσω και να ‘αποθηκεύσω’ στο μυαλό μου άλλη μια τέτοια ιστορία σου…
Πώς είναι, λοιπόν, η ζωή στη θάλασσα; Κάθε πρωί να αντικρύζεις την ανατολή και κάθε βράδυ τον ήλιο να ‘βυθίζεται’ στον ορίζοντα; Πώς είναι να μπαίνεις κάθε μέρα στη θάλασσα; Χειμώνα, καλοκαίρι;
Θυμάσαι που πάντα μας περίμενες τα καλοκαίρια να μπούμε μαζί; Να κολυμπήσουμε, να κάνουμε διατάσεις, μιας και στις είχε συστήσει ο γιατρός και μετά να βγούμε πάλι παρέα. Να πάμε κάτω από την ομπρέλα και να φάμε μπουγάτσα… Πώς είναι τώρα που είσαι μόνος σου;
Ανυπομονώ να περάσουν οι μέρες, να φτάσει και πάλι ο Αύγουστος να έρθω και φέτος με το δισέγγονό σου… Πέρυσι που ήταν το πρώτο του καλοκαίρι στο αγαπημένο σου μέρος δεν μας περίμενες…
Η γιαγιά θα έρθει από τον Ιούνιο! Θα σου φέρει και λευκά τριαντάφυλλα είπε.
Θα συναντήσουμε και τους καλύτερούς σου φίλους, την κυρία Αποστολία και τον κύριο Γιώργο. Θα σου κρατήσουμε και την κεντρική θέση στο τραπέζι, εκείνο το τραπέζι τέρμα αριστερά στο beach bar της περιοχής. Που σου άρεσε να κάθεσαι με τις ώρες και να αγναντεύεις τη θάλασσα. Ήταν από τις στιγμές της ημέρας που δεν είχες διάθεση να μιλήσεις. Μόνο καθόσουν με το άσπρο καπελάκι σου, τα γυαλιά ηλίου, το πουκάμισο ανοιχτό, για να νοιώθει το σώμα σου το καλοκαιρινό αεράκι, την – πάντα καλοσιδερωμένη – βερμούδα σου, τα μπεζ παπούτσια και τον σύντροφό σου, το μαύρο μπαστουνάκι σου, πάντα στην αριστερή πλευρά της καρέκλας και έπινες τον καφέ σου. Ελληνικό, μέτριο. Κανείς άλλος δεν έχει καθίσει εκεί να ξέρεις.
Ο χειμώνας μας ήταν δύσκολος. Πρώτος χειμώνας χωρίς εσένα στην Αθήνα. Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά, Πάσχα, χωρίς εσένα. Μα δεν σε ξεχάσαμε λεπτό. Ακόμα και στη βασιλόπιτα σε συμπεριλάβαμε. Είχες το κομμάτι δίπλα από τον Χριστό. Τόσα μας έμαθες για την πίστη μας, για την αγάπη για τον πλησίον, για τη δύναμη της προσευχής… Σου αξίζει και με το παραπάνω να βρίσκεσαι δίπλα του…
Ξέρεις, προσεύχομαι κάθε βράδυ για σένα!
Είμαι πια σίγουρη πως με ακούς. Όπως είμαι σίγουρη ότι φοράς την στολή σου, την στολή της πολεμικής Αεροπορίας, που με τόση αφοσίωση υπηρέτησες – ακόμα χαζεύουμε τα παράσημα και τα σπαθιά σου που είναι κρεμασμένα στον τοίχο, πάνω από την πολυθρόνα σου στο σαλόνι – και βρίσκεσαι κάπου ανάμεσα στους αρχαγγέλους. Ίσως στο πλευρό του Μιχαήλ που είναι μαχητής όπως εσύ. Θυμάσαι πώς ‘πολέμησες’ τον θάνατο εκείνη την Παρασκευή;
Έφυγες με χαμόγελο και δύο ρητές εντολές.
Να μην πάμε τη ζωή μας και το πρόγραμμά μας πίσω επειδή εσύ ‘φεύγεις’.
Να σε πάμε στο αγαπημένο σου μέρος για να είσαι κάθε καλοκαίρι μαζί μας.
Αχ, πόσο ανυπομονώ να σε ‘νιώσω’ κοντά μας αυτό το καλοκαίρι…
Με αγάπη,
Η εγγονή σου
Αγγελική Ανδριοπούλου