TheBluez

Από πάντα, είχα ένα θέμα με την τάξη. Μου ήταν αδύνατον να λειτουργήσω σ’ ένα περιβάλλον που δεν ήταν όλα στη θέση τους. Με τον ερχομό του δεύτερου παιδιού -υποχρεωτικά- αυτή μου η ανάγκη, τιθασεύτηκε κάπως, μα και πάλι φρόντιζα να είναι όλα εν τάξη κατά το δυνατόν. Θες να το πεις κόλλημα, ψυχαναγκασμό, παραξενιά; Όπως κι αν το πεις, το αποτέλεσμα ήταν να με βρίσκουν οι “μικρές ώρες” να τακτοποιώ, να ξεσκονίζω, να κάνω οτιδήποτε ήταν εφικτό να γίνει αθόρυβα -γιατί και τα δύο πια παιδιά μου, ξεκούραζαν τα κουρασμένα απ’ το παιχνίδι κορμάκια τους. Κι όσο τα παιδιά μεγάλωναν κι όσο μεγάλωνα κι εγώ μαζί τους, ξαναθέριεψε η ανάγκη μου για τάξη, μιας και τα παιχνίδια κάτω απ’ τους καναπέδες, τα κρεβάτια, τα χαλιά (;!) ήταν σαφώς λιγότερα. Και σύντομα επανήλθα στα “φυσιολογικά” μου, όπου όλα έμπαιναν (και παρέμεναν) στη θέση τους. Όλα εν τάξη λοιπόν, τουλάχιστον μέχρι πριν λίγο καιρό…

Πάντα μου ήταν αδύνατον να ξεκουραστώ μέσα σ’ ένα ανάστατο σπίτι. Πάντα μου ήταν αδύνατον να ηρεμήσω σ’ ένα περιβάλλον όπου δεν ήταν όλα τακτοποιημένα. Το τελευταίο διάστημα όμως, που εγώ, ως άτομο, δεν είμαι ήρεμη, που “μαστιγώνομαι” ανελέητα από προβλήματα που σκάνε μύτη απ’ το πουθενά και στοιβάζονται με θράσος πάνω σε άλλα προβλήματα που προϋπήρχαν, νιώθω αλλιώς. Γιατί αυτή η στοίβα με τα προβλήματα και τα άγχη που έχει μπαστακωθεί πάνω στην ψυχή μου και καταπιέζει το είναι μου ολόκληρο, μοιάζει (και είναι) πιο τρομαχτική απ’ τη στοίβα με τ’ ασιδέρωτα στην καρέκλα της κρεβατοκάμαρας. Αυτή η πίεση όλων αυτών που έχουν φορτωθεί στην πλάτη μου, κάνει το τραπέζι με τα ψίχουλα απ’ το μεσημέρι, να μοιάζει με παιδική χαρά. Κι ενώ άλλοι όταν πιέζονται ξεσπούν στη σκούπα και στο πλύσιμο πιάτων, για πρώτη φορά στη ζωή μου νιώθω πως η παραίτηση, ακόμη κι απ’ αυτά τα απλά, φαντάζει δελεαστική. Ίσως γιατί είναι η μόνη “σκανταλιά” που με παίρνει να κάνω την ώρα που περπατάω σε τεντωμένο σκοινί, με τα προβλήματά μου από κάτω να βρυχώνται και να περιμένουν ένα μικρό στραβοπάτημα για να με καταπιούν ολοσχερώς.

Από πάντα, είχα ένα θέμα με την τάξη. Μου ήταν αδύνατον να λειτουργήσω σ’ ένα περιβάλλον που δεν ήταν όλα στη θέση τους. Και για όποιον με γνωρίζει καλά, ξέρει πως η εικόνα μου να λιώνω μπροστά στο νέτφλιξ τα βράδια, ενώ στο τραπεζάκι δίπλα μου υπάρχουν τρία (!!!) άπλυτα ποτήρια, είναι απ’ αυτά που δεν θα μπορούσαν ποτέ να συμβούν, παρόλα αυτά, στην παρούσα φάση συμβαίνει. Και συμβαίνει τόσο συχνά που καμιά φορά δυσκολεύομαι να μ’ αναγνωρίσω, που προβληματίζομαι γι’ αυτή την αλλαγή, γιατί δεν είναι ότι άλλαξε η οπτική μου για το όλο θέμα, ακόμη ενοχλούμαι με την αταξία, μα αισθάνομαι πως βουλιάζω, πως έχω ακινητοποιηθεί. Και κοιτώ το χάος γύρω μου, μα αρνούμαι να ανταποκριθώ, γιατί αυτό το χάος μέσα μου είναι που το δημιουργεί. Κι όσο κι αν μοιάζει (και είναι) ευκολότερο να δημιουργήσεις μια υποτυπώδη τάξη στο γύρω χώρο, επικεντρώνομαι και βουλιάζω στην αταξία εντός μου και χάνω τον προσανατολισμό μου.

Είμαι κουρασμένη! Είμαι κουρασμένη όπως τόσοι (οι περισσότεροι ίσως) άνθρωποι γύρω μου. Γιατί όλοι έχουμε άπειρα άλυτα θέματα να βασανίζουν το μυαλό μας κι αμέτρητες υποχρεώσεις να κάνουν αγώνα δρόμου μέσα στην καθημερινότητά μας. Όλοι νιώθουμε την αστάθεια γύρω μας κι αυτό αναπόφευκτα περνά και μέσα μας. Όλοι αισθανόμαστε την ανασφάλεια γύρω μας κι αυτό συνειδητά ή όχι, περνά και εντός μας. Κι είναι μια θλιβερή πραγματικότητα πως οι άνθρωποι έχουν γίνει μουντοί, αγέλαστοι, θαμποί. Με προβληματισμένα, κουρασμένα, κενά βλέμματα. Άνθρωποι τόσο κουρασμένοι, που καμιά φορά αδιαφορούν για το χάος γύρω τους, γιατί γνωρίζουν πως το σημαντικό είναι το χάος μέσα τους.