Μέρες ατέλειωτες, να ξεφυσάει σαν τσαγιερό… Μέρες στη σειρά, να προλάβει τούτο, να βρει λύση για κείνο, να σκεφτεί πώς θα καλύψει το άλλο. Μέσα σε αυτό το τρέξιμο, καλοκαιριάζει. Οι μέρες γίνονται πιο μεγάλες, πιο φωτεινές και οι δουλειές περισσότερες. Τα βράδια έχει ένα μισαωράκι να αράξει στη βεράντα, μόνη της, με ένα δροσερό αναψυκτικό και να χαζέψει στο κινητό, να μουδιάσει το μυαλό λίγο, για να καταφέρει να κοιμηθεί.
Η ώρα 12 παρά. Η γειτονιά ξυπνάει και βγαίνει να δει τι συμβαίνει. Όχι από φωνές και καβγάδες, αλλά από ένα γέλιο τρανταχτό, δυνατό, καιρό καταπιεσμένο από την τρομολαγνεία και το άγχος που μας ταΐζουν και ταΐζουμε τον εαυτό μας. Ξεσηκωτικό και σαρωτικό, ένας ήχος λίγο ξεχασμένος, που ξύπνησε υποθέσεις για τα χειρότερα σενάρια στο μυαλό των γειτόνων, μια που το μυαλό τους έχει συνηθίσει να πηγαίνει στο κακό. Αλλά πιο κάτω, υπήρχε ζήλια, γιατί κι αυτοί είχαν ξεχάσει πώς να γελούν τόσο ξέγνοιαστα και παιδιάστικα, χωρίς να σκεφτούν «τι θα πει ο κόσμος».
Όμως αυτό το γέλιο, που προκλήθηκε αυθόρμητα και γάργαρα από ένα χιουμοριστικό και γεμάτο καφρίλα σχόλιο στα social media, την ώρα που χάζευε στο κινητό της, κάτι γκρέμισε. Κάτι μεγάλο. Την συνήθεια της καθημερινής ρουτίνας, το να βάζει το κεφάλι κάτω και να λειτουργεί στον αυτόματο! Αυτό το γέλιο της έγινε συνήθεια, έγινε η ρωγμή απ’ όπου έμπαινε φως στη ζωή της, ξύπνησε εκείνο το κομμάτι του εαυτού της που ήθελε να χαρεί, να ζήσει κι όχι μόνο να διεκπεραιώνει.
Σιγά σιγά αυτό το γέλιο της έδωσε πνοή, να μάθει καινούργια πράγματα, να κάνει τη ζωή της καλύτερη και να βρίσκει περισσότερους λόγους να γελάει. Άλλαξε συνήθειες κι άρχισε να αραιώνει παρέες από άτομα που γκρίνιαζαν, μιζέριαζαν και μοιρολατρούσαν. Το «κοινωνικό σχόλιο», κατά κόσμο κοτσομπολιό την ξένιζε.
Ξαφνικά είχε λίγο περισσότερο χρόνο από εκείνο το μισάωρο, τώρα που είχε περιορίσει τους ανθρώπους που απέπνεαν μαυρίλα. Ξαφνικά δεν είχε ανάγκη να μουδιάζει το μυαλό της για να κοιμηθεί. Τα έλεγε με τον εαυτό της, ξαναγνωρίζονταν, συζητούσαν, έβρισκαν τα λάθη και τα σωστά και αποφάσιζαν τα επόμενα βήματα. Άρχισε να μαθαίνει, τον εαυτό της, τα θέλω της, πώς θέλει να συνεχίσει τη ζωή της.
Η μεταμόρφωση ήταν πια εμφανής, όχι μόνο εσωτερικά, αλλά και εξωτερικά. Ηρέμισε το πρόσωπό της και υπήρχε μόνιμα πια εκεί η υποψία ενός χαμόγελου που έψαχνε ευκαιρία να ζωγραφιστεί στο πρόσωπό της. Άλλαξε και η στάση του σώματος της, ήταν πιο ευθυτενές, πιο χαλαρό. Τα ρούχα της, που ήταν μουντά, έγιναν πιο χρωματιστά. Έκοψε και τα μαλλιά της, που πριν ήταν μια ατημέλητη κοτσίδα πάντα και τα έβαψε σε ένα πιο φωτεινό χρώμα!
Απόψε είναι ένας χρόνος από εκείνη τη βραδιά. Απόψε γιορτάζει τα δεύτερα και πιο σημαντικά της γενέθλια, κάνοντας δώρο στον εαυτό της ένα νυχτερινό μπάνιο για να ξαναβαφτιστεί και την απόφαση να ανταποδώσει την χάη που της έκαναν και να μοιραστεί την χαρά της και την μεταμόρφωσή της και με άλλους. Να βρει καινούργιους ανθρώπους να γεμίζουν χαρά τη ζωή της. Γεμάτη ευγνωμοσύνη, άπλωσε τα χέρια προς το νυχτερινό ουρανό κι ένιωσε την ευγνωμοσύνη να γεμίσει τη καρδιά της.
Τι ερωτευόμαστε σήμερα