Έχετε σκεφτεί ποτέ ότι ο μέσος όρος ζωής του ανθρώπου είναι 80 χρόνια; 80 μόλις χρόνια μπροστά σε μια αιωνιότητα! Κι αντί να δούμε το πόσο λίγο είναι το χρονικό διάστημα ζωής που μας δίνεται και να το αξιοποιήσουμε με τέτοιον τρόπο ώστε να “φύγουμε” “γεμάτοι”, αναλωνόμαστε σε πράγματα και γεγονότα εφήμερα.
Ιδιαίτερα οι άνθρωποι που ζούμε και εργαζόμαστε στις μεγαλουπόλεις, πέφτουμε θύματα της ρουτίνας και του γρήγορου ρυθμού ζωής, περιμένοντας κάθε βδομάδα την ελπιδοφόρα Παρασκευή, που θα μας χαρίσει 2 ή ίσως μόνο 1 μέρα εκτός εργασίας και άγχους.
Όμως εκείνη είναι η ημέρα που θα πρέπει να αφήσουμε το μπαλκόνι βρώμικο, τα έπιπλα σκονισμένα και τα κρεβάτια ξέστρωτα.
Είναι η ημέρα που θα πρέπει να βρούμε τρόπους να καθαρίσουμε την ψυχή μας και το μυαλό μας από την πίεση που υπέστησαν για 5 ή 6 ολόκληρες μέρες.
Πόσα Σάββατα ή πόσες Κυριακές κάναμε δώρο στον εαυτό μας και στα αγαπημένα μας πρόσωπα, μια βόλτα στη παραλία, με αναψυκτικό και σνακ; Πήγαμε μια βόλτα στην Πλάκα να χαζεψουμε πτυχές της παλιάς Αθήνας; Πήραμε τους παππούδες και πήγαμε μια εκδρομή; Πήγαμε στους παππούδες στο χωριό; Ανεβήκαμε στο βουνό να κάνουμε πικ νικ; Να μαζέψουμε λουλούδια; Αφήσαμε το αυτοκίνητο και πήγαμε με τα πόδια στην αγαπημένη μας καφετέρια; Πήγαμε μόνοι μας στο μέρος που αποκαλούμε “safe place” και διαβάσαμε ένα βιβλίο, συζητήσαμε με τον εαυτό μας, θέσαμε πρωτόγνωρους στόχους; Παίξαμε με τα παιδιά μας σαν ανώριμα μικρά παιδιά κι εμείς κι ας έλεγε ό,τι ήθελε ο κόσμος;
Μας έχουν καταντήσει να ζούμε για να δουλεύουμε και να δουλεύουμε για να βγάζουμε χρήματα, τα οποία σε άλλους δεν επαρκούν για να καλύψουν τα απαραίτητα και για άλλους είναι το μέσο απόκτησης όλο και περισσότερων υλικών αγαθών, που θα τα κάνουν τι;
Είμαστε άπληστοι, λοιπόν! Γιατί ενώ έχουμε γύρω μας βουνά και θάλασσες να μας περιβάλλουν, ανθρώπους να μας αγαπούν και να μας νοιάζονται, φίλους, συγγενείς, συντρόφους, εμείς εστιάζουμε στα υλικά και ξεχνάμε τα πνευματικά…
Φυσικά δεν προτείνω να γίνουμε όλοι μοναχοί στο Θιβέτ για να κατακτήσουμε την εσωτερική γαλήνη, ούτε να αφήσουμε τη δουλειά μας και τα χρήματα που αυτή μας παρέχει για να ζούμε αξιοπρεπώς. Για σκεφτείτε, όμως, αν αφιερώναμε όντως μια φορά τη βδομάδα στην καλλιέργεια της ευτυχίας της δικής μας και των αγαπημένων μας προσώπων, πόσο πιο παραγωγικοί θα ήμασταν μετά και πόσες όμορφες και μοναδικές εμπειρίες θα είχαμε να μοιραστούμε και να εξιστορήσουμε μελλοντικά σε φίλους, παιδιά, εγγόνια… Και τελικά να υπερηφανευόμαστε για την αγάπη που πήραμε και δώσαμε, για τις ψυχές με τις οποίες αποκτήσαμε τόσο δυνατά δεσμά, για τις στιγμές που μας έμαθαν να είμαστε δοτικοί και όχι ανταγωνιστικοί, για… για… για…
Και κάπως έτσι θα φτάσει το πλήρωμα του χρόνου και θα έχουμε αφήσει πίσω μια ηθική κληρονομιά και μια ζωή γεμάτη.
Τι γλυκιά που είσαι ζωή…
Αγγελική Ανδριοπούλου