“Δεν θέλω να φύγεις! Δεν θέλω να φύγεις!”
“Πρέπει να φύγω! Το ξέρεις! Το ξέρεις καλύτερα από όλους πόσο χρειάζεται να φύγω. Πόσο το χρειάζομαι!”
“Ναι, το ξέρω, αλλά τώρα που ήρθε η ώρα, δεν μπορώ να το διαχειριστώ! Δεν μπορώ να σε βάλω στο πλοίο και να φύγω! Δεν μπορώ!”
“Στελλάκι μου, τόσο καιρό το συζητούσαμε! Έτσι όπως ήταν η ζωή μου, η θάλασσα ήταν η μόνη μου επιλογή! Το ξέρεις… Και τη στήριξες αυτή μου την επιλογή!”
“Ναι, αλλά…”
“Δεν έχει ‘αλλά’! Αν δεν σκέφτεσαι εμένα, σκέψου τον…”
“Μα μόνο εσένα σκέφτομαι! Τι βλακείες μου λες τώρα!”
“Σσσσσ! Άκου με… Αν δεν σκέφτεσαι εμένα, σκέψου τον δικό σου κόπο. Τα ξενύχτια σου για να με βοηθάς στο διάβασμα. Τα μαγειρέματα τα ξημερώματα. Τους ύπνους που έκανα στο κρεβάτι σου αγκαλιά με τα βιβλία και σε ξεβόλευα! Τα έξοδα που έκανες για να με φροντίζεις. Έβαλες τη ζωή σου σε παύση για μένα. Για να προετοιμαστώ και να φύγω! Έλα, καρδούλα μου! Πρέπει να φύγω!”
“Σιγά! Αυτά κάνουν οι φίλοι! Πω πω, Θεέ μου, πόσο εγωιστικά σκέφτομαι αυτή τη στιγμή! Αντί να είμαι περήφανη για σένα που κάνεις όλη αυτή την αλλαγή για σένα τον ίδιο αλλά και τα αδέρφια σου, κάθομαι και σου μαυρίζω την ψυχή!”
“Δηλαδή δεν είσαι υπερήφανη για μένα;”
“Πάψε! Εννοείται πως είμαι! Ήμουν, είμαι και θα είμαι, απλά δεν θέλω να φύγεις! Τι θα κάνω τόσο καιρό χωρίς εσένα; Πώς θα κυλήσει η ζωή μου μακριά σου;”
“Όπως ακριβώς θα κυλήσει και η δικιά μου χωρίς εσένα! Με κόπο, αλλά θα κυλήσει! Θα μιλάμε… Δεν θα εξαφανιστώ!”
“Ναι καλά! Έχω δει εγώ πολλά βίντεο στο τικ τοκ με το τι συμβαίνει στη θάλασσα… Και έχει και αυτή τη μουσική…. “Γιοοοοοοο Χοοοοοο…”
“Στέλλα! Παιδί μου, συγκεντρώσου!”
“Αχ, ψυχή μου! Ξεχάστηκα! Είμαι απαράδεκτη! Ξέρω πόσο φοβάσαι… Αχ, συγνώμη! Συγνώμη! Λοιπόν έχεις δίκιο… Πρέπει να φύγεις! Θα αλλάξεις τη ζωή σου προς το καλύτερο… θα βοηθήσεις τα αδέλφια σου… Θα…”…
Παύση.
Κοιτάχτηκαν στα μάτια. Ο Ιάσωνας και η Στέλλα. Δύο φίλοι με μια τελείως ανάποδη σχέση. Μια ψυχή, δύο σώματα. Το “μαζί” και το “πάντα” είναι πολύ μικρές λέξεις για να περιγράψουν τη σχέση και τα συναισθήματά τους. Ποτέ κανένας δεν κατάλαβε αν είναι φίλοι ή εραστές. Αν αυτό είναι φιλία ή αγάπη. Ή έρωτας. Ήταν τόσο μπερδεμένο και τόσο ξεκάθαρο ταυτόχρονα που, για τους άλλους, γινόταν εκνευριστικό.
Για τους ίδιους ήταν η ζωή τους. Λίγο χώρια και πολύ μαζί εδώ και χρόνια. Δεν είχε συμβεί τίποτα μεταξύ τους. Μόνο ένα φιλί! Ένα φιλί που είπε όσα οι ίδιοι έκρυβαν όλα αυτά τα χρόνια. Ένα φιλί! Αυτό και τίποτα άλλο.
“Θα μου λείψεις αδιανόητα!”, του είπε η Στέλλα και δάκρυα γέμισαν τα μάτια της.
“Παρακαλώ πολύ, το πλήρωμα να επιβιβαστεί!”. Η φωνή από τα μεγάφωνα έσκισε την καρδιά της.
“Και εμένα, Στελλίτσα μου!”, της είπε κλαίγοντας, κλείνοντάς την στην αγκαλιά του.
Λίγα δευτερόλεπτα μετά, ξεκόλλησαν, κοιτάχτηκαν στα μάτια και φιλήθηκαν ξανά. Όπως τότε! Λίγο πιο έντονα αυτή τη φορά. Λίγο πιο συνειδητοποιημένα. Λίγο πιο ειλικρινά. Λίγο πιο ερωτευμένα.
Ήταν ο ένας κομμάτι του άλλου και ας μην το παραδέχονταν. Για τους άλλους μπερδεμένο, για εκείνους ξεκάθαρο… Αγάπη! Αυτό τους ένωνε!
Μόλις τα χείλη ξεκόλλησαν, έγινε η πρώτη ερώτηση…
“Ιάσωνα, τι διαδρομή θα ακολουθήσετε;”
“Και να σου πω, θα καταλάβεις; Ας πούμε ότι θα πλέουμε προς Αίγινα, αλλά δεν θα πλέουμε προς Αίγινα στην πραγματικότητα. Γιατί ρωτάς;”
“Δηλαδή ένα καράβι προς Αίγινα θα βλέπει το δικό σας;”
“Ούτε να το σκεφτείς!”
“Το σκέφτηκα ήδη! Τι ώρα φεύγετε;”
“Σε λίγο θα επιβιβαστούμε σε αυτό το μικρό και θα μας πάει στο μεγάλο που είναι εκτός λιμανιού για να φύγουμε! Θέλουμε λίγη ώρα!”.
Της χαμογέλασε γιατί κατάλαβε το σχέδιό της! Και τώρα η δεύτερη ερώτηση…
“Στελλίτσα μου; Θα με περιμένεις να γυρίσω;”
Η Στέλλα τον κοίταξε στα μάτια και το βλέμμα της του έδωσε την απάντηση που λαχταρούσε.
Φιλήθηκαν ξανά.
“Ήρθε η ώρα!”, της είπε και την έσφιξε στην αγκαλιά του. Πήρε την τσάντα του και μπήκε στο μικρό καραβάκι που τον περίμενε, αφήνοντάς τη να κλαίει βουβά στην προβλήτα.
*****
“Τα μάτια μου είναι ακόμα πάνω σου!”, του έστειλε, ενώ ταξίδευε προς Αίγινα.
“Το ξέρω! Σε βλέπω!”, της απάντησε και η Στέλλα διάβασε το μήνυμα με δάκρυα στα μάτια.
Το καράβι της ταξίδευε παράλληλα με το δικό του. Τουλάχιστον έτσι νόμιζε εκείνη… Μπορεί να ήταν αρκετά μακριά του, αλλά μέσα της ήταν ακόμα δίπλα του.
Πληκτρολόγησε το μήνυμά της με τρεμάμενα χέρια και δάκρυα στα μάτια…
“Θα σε περιμένω πάντα! Είμαι πολύ περήφανη και σε αγαπώ πολύ!”
Παραδόθηκε, αλλά δεν διαβάστηκε. Όταν ο Ιάσωνας θα διάβαζε αυτό το μήνυμα, εκείνη θα τον είχε χάσει σίγουρα από τα μάτια της και πολύ πιθανόν να είχε επιστρέψει στο σπίτι της στην Αθήνα. Δεν την ένοιαζε. Της έφτανε που ακόμα και τώρα, στο πρώτο του ταξίδι, βρισκόταν δίπλα του. Της έφτανε το χαμόγελο που θα είχε όταν θα διάβαζε εκείνες τις λέξεις! Τόσο τον αγαπούσε και ήταν σίγουρη και για τη δική του αγάπη…
Κατερίνα Μοχράνη