Τέσσερις ίσες πλευρές. Τριακόσιες εξήντα μοίρες. Τετράγωνο. Ισοδύναμά του το ορθογώνιο παραλληλόγραμμο και ο ρόμβος. Στη γεωμετρία τουλάχιστον. Στη ζωή ένα τετράγωνο ισούται μ’ ένα κουτάκι. Κουτάκια στα οποία παλεύουμε να βάλουμε τικς. Κουτάκια που δεν θυμόμαστε καν αν τα δημιουργήσαμε οι ίδιοι στον εαυτό μας.
Μεγαλώνουμε σ’ έναν διαρκή αγώνα στίβου αλλά μετ’ εμποδίων. Τρέχουμε να προλάβουμε να τα κάνουμε όλα σωστά και ιδανικά πρώτοι. Ακόμα κι αν το πόδι μας πιαστεί στο εμπόδιο και πέσουμε, δεν έχουμε ούτε το δικαίωμα ούτε το χρόνο να κάτσουμε κάτω και να πονέσουμε. Σηκωνόμαστε και συνεχίζουμε να τρέχουμε ακόμα και μ’ ένα πόδι λιγότερο.
Να είμαι ήσυχο παιδί, τικ!
Να είμαι καλό παιδί, τικ!
Να μην ντροπιάσω την οικογένειά μου, τικ!
Να δώσω πανελλήνιες, τικ!
Να περάσω σε μια αξιόλογη σχολή, τικ!
Να έχω σωστούς φίλους, να έχω μια σχέση, να βρω μια δουλειά, να έχω λεφτά, να παντρευτώ, να κάνω παιδιά, να είμαι σωστή σύζυγος, μάνα, φίλη, κόρη, να, να, να, να και τικ, τικ, τικ,τικ.
Τόσα τικς που το μυαλό σου είναι σαν ένα δωμάτιο νοσοκομείου με μόνη μουσική υπόκρουση τον παλμογράφο. Κι αν σταματήσω να βάζω τικς, η γραμμή θα εμφανιστεί ευθεία; Κι αν βάζω τικς σε κουτάκια που δεν βάλατε εσείς αλλά όντως εγώ, μετράνε όντως για επιτυχίες;
Η ζωή είναι μια γιγαντοοθόνη κι εμείς κολλημένοι με τα μούτρα πάνω της. Ίσως πρέπει να κάνουμε ένα βήμα πίσω για να δούμε καθαρά όλη την εικόνα και ποιο έργο παίζεται. Είσαι πρωταγωνιστής στην ταινία που με τόση προσήλωση κοιτάς;
Σε μια κοινωνία που σε ανάγκασαν να έχεις αυτά τα κουτάκια, η αληθινή επιτυχία είναι η ευτυχία σου, όσο κλισέ κι αν ακούγεται. Και ζηλεύω με τόσο όμορφο τρόπο τους ανθρώπους που αγωνίζονται για τη δική τους, που δεν έχουν κουτάκια και σκέφτονται έξω απ’ αυτά.
Πόσο ευτυχισμένοι θα ήμαστε όλοι, αν περνούσαμε έστω τη μια πλευρά του τετραγώνου…
Κυριακή Ασημακοπούλου