Αμέτρητα χρόνια πριν, πολύ πριν γεννηθεί το φως, υπήρχαν τρία αδέλφια. Τα αδέλφια αυτά, τα οποία δεν είχαν φύλο, ζούσαν αρμονικά σε ένα απόμακρο νησί. Στο νησί όπου ζούσαν, είχαν όλα όσα χρειάζονταν για την αθάνατη ζωή τους. Όχι βέβαια πως χρειάζονταν και πολλά. Το μοναδικό που δεν είχαν, ήταν απαντήσεις. Απαντήσεις σε ερωτήματα που δεν είχαν γίνει. Απαντήσεις σε θέματα τα οποία θα μπορούσε κανείς να αποκαλέσει υπαρξιακά. Κάποια στιγμή, λοιπόν, μέσα στις άπειρες άλλες, τα αδέλφια ένιωσαν την ανάγκη να εγκαταλείψουν την ασφάλεια του τόπου τους, με σκοπό να βρουν ο καθένας τις απαντήσεις που έψαχνε. Αποφάσισαν από κοινού να χωριστούν, να φύγουν από το νησί, για όσο χρειαστεί. Θα γύριζαν μονάχα αφού έβρισκαν αυτό που γύρευαν για να το μοιραστούν με τα αδέλφια τους. Κι έτσι κι έγινε. Τα αδέλφια τράβηξαν προς διαφορετικές κατευθύνσεις, ξεκινώντας παράλληλα το εσωτερικό τους ταξίδι.
Ο καιρός περνούσε και τα αδέλφια απομακρύνονταν όλο και περισσότερο το ένα από το άλλο, δίχως να συναντούν άλλα ίχνη ζωής. Ο καιρός περνούσε, ώσπου κάποια στιγμή, σχεδόν αναπόφευκτα, τα αδέλφια άρχισαν να συνειδητοποιούν πως είχαν ήδη τις απαντήσεις που αναζητούσαν, όμως αυτό δεν έφτανε. Το ταξίδι τους είχε μόλις αρχίσει. Οι απαντήσεις δεν ήταν αρκετές. Έπρεπε να βρουν και τον εαυτό τους μέσα σε αυτές. Και ο καιρός συνέχισε να κυλάει και τα αδέλφια εξακολουθούσαν να απομακρύνονται, πιο σκεπτικά από πρώτα.
Σιγά-σιγά, τα αδέλφια, ένα-ένα, άρχισαν να βγάζουν τα δικά τους συμπεράσματα από τις κάθε άλλο παρά κοινές τους σκέψεις, ώσπου τελικά βρήκε το καθένα από αυτά ό,τι αναζητούσε. Αμέσως μετά, ενθουσιασμένα όλα με όσα ανακάλυψαν, πήραν το δρόμο της επιστροφής τους το ταχύτερο δυνατόν και σα να ήταν συνεννοημένοι, έφτασαν όλοι μαζί, ταυτόχρονα σχεδόν, στο νησί από όπου είχαν ξεκινήσει. Τα αδέλφια άρχισαν αμέσως να λένε τις εμπειρίες τους, τις εντυπώσεις τους και για να τα νέα που φέρνουν από το μεγάλο τους ταξίδι, μόνο για να καταλάβουν πως βιάστηκαν να γυρίσουν. Όλοι τους ήξεραν τι έκρυβαν βαθιά μέσα τους, αλλά κανείς τους δεν είχε τον τρόπο να το εκφράσει. Και τα αδέλφια κάθονταν καιρό πολύ και προσπαθούσαν να εξηγήσουν τι ήταν αυτό που είχαν μάθει τελικά. Κάθε φορά όμως που άνοιγαν το στόμα τους να μιλήσουν, το έκλειναν πάλι, χωρίς να έχει βγει ο παραμικρός ήχος και βυθίζονταν ξανά στις σκέψεις τους.
Και κυλούσε ο καιρός και μιλιά δεν έβγαινε. Και οι σκέψεις τους ζωντάνευαν κι έπαιρναν μορφή μέσα τους. Ώσπου τα αδέλφια, αθάνατα και πανομοιότυπα ως τώρα μεταξύ τους, άρχισαν να αλλάζουν. Τόσο εσωτερικά, όσο κι εξωτερικά. Ο ένας εμφάνισε τρίχες σε όλο του το σώμα, αλλού μικρές κι αλλού μεγάλες, με μακρύτερες αυτές που φύτρωναν στην κεφαλή του. Ο δεύτερος, έγινε αισθητά πιο μυώδης, τόσο που φάνταζε τεράστιος και ογκώδης στα μάτια των αδελφών του. Ο τρίτος και τελευταίος από τα αδέλφια, όμως, δεν άλλαξε καθόλου. Παρέμεινε ίδιος με πάντα. Ή ίσως η ματιά του να έγινε πιο έντονη.
Και ο καιρός πέρασε και πάλι και τίποτα δεν είχε αλλάξει στο νησί. Τα αδέλφια μόνο άρχισαν να πειράζονται με αφορμή την εμφάνισή τους. Τον έναν τον φώναζαν δασύτριχο, τον άλλο φουσκωτό και τον τελευταίο πρωτόγονο, λόγω της μηδαμινής αλλαγής του. Τα πειράγματα συνεχίζονταν αέναα, σα να ήταν το πιο ενδιαφέρον παιχνίδι. Μέχρι που κάποια στιγμή, έπαψαν να είναι. Ο δασύτριχος αδελφός είχε πιστέψει αυτά που κάποτε τα είχαν για αστεία και γίνονταν πλέον αλήθεια. Θεωρούσε κατώτερο τον αδελφό του που δεν είχε εξελιχθεί, τον πρωτόγονο, και ηλίθιο τον σωματώδη αδελφό του, που δεν το αντιλαμβανόταν. Και με τον καιρό η αλήθεια του, έγινε κακία και η κακία, μίσος. Πώς θα μπορούσε να συμβιώνει πια με κάποιον που δεν συμβάδιζε με τον ίδιο; Κι αν αργότερα του στεκόταν εμπόδιο στην περαιτέρω εξέλιξή του; Έτσι, αποφάσισε τελικά πως θα ήταν καλύτερα να ξεφορτωθεί τον πρωτόγονο και απαράλλακτο αδελφό του. Τον άλλον, τον φουσκωτό, δε θα ήταν το ίδιο εύκολο να τον ξεφορτωθεί αλλά ήταν σίγουρος πως θα μπορούσε να τον χρησιμοποιήσει προς όφελός του, μιας και τον θεωρούσε πιο αφελή. Όχι όμως πρωτού να βγάλει από τη μέση τον πρωτόγονο. Οπότε, σκαρφίστηκε ένα τρόπο για να σκοτώσει τον έναν αδελφό του.
Το σχέδιο του δασύτριχου αδελφού απέτυχε παταγωδώς, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει οργή ανάμεσα σε αυτόν και τον πρωτόγονο. Ο πρωτόγονος αδελφός, πρότεινε να διώξουν από το νησί τον απερίσκεπτο αδελφό του, τον οποίο ακόμα τον αγαπούσε παρά την απαράδεκτη συμπεριφορά του, ως ένδειξη παραδειγματισμού για το κακό που πήγε να προκαλέσει. Για να γίνει όμως αυτό, έπρεπε να συμφωνήσει και ο φουσκωτός αδελφός του. Ο σωματώδης όμως αδελφός, που αγαπούσε εξίσου και τα δύο του αδέλφια, δεν επέτρεψε κάτι τέτοιο. Πίστευε πως οι τρεις τους όφειλαν να μείνουν όλοι μαζί, ό,τι και να γινόταν. Αλλά ο δασύτριχος αδελφός δεν φαινόταν να συμμερίζεται την ίδια άποψη κι αργότερα, επιχείρησε ξανά να πετύχει το θάνατο του αδελφού του. Το μόνο που κατάφερε τελικά, ήταν να εκδιωχθεί από το νησί επ’ αόριστω, παρά τις ενστάσεις του σωματώδη αδελφού. Τόσο είχαν αλλάξει τα πράγματα μετά το μεγάλο τους ταξίδι.
Και ο καιρός κυλούσε για ακόμη μία φορά. Και ο φουσκωτός αδελφός είχε τέτοια θλίψη μέσα του που φαινόταν να ξεπερνάει τον όγκο του. Και όταν η καρδιά του σπάραζε στη σκέψη της απουσίας του αδελφού του, ολόκληρο το νησί σειόταν κάτω από τα πόδια του. Και το νησί έμενε τόσο σιωπηλό, σαν κανείς να μην το κατοικούσε, γιατί κανένα από τα αδέλφια δε μιλούσε τώρα πια. Και τότε, ο σωματώδης αδελφός το πήρε απόφαση να πεθάνει, έτσι όπως μόνο οι αθάνατοι το μπορούν. Έφυγε από το νησί και με μια λάμψη που πήγαζε από το στήθος του, εξερράγει και για πρώτη φορά υπήρξε φως.
Έκτοτε, ο πρωτόγονος αδελφός του οποίου το πραγματικό όνομα παραμένει άγνωστο, έμεινε να περιπλανιέται ως τώρα μακριά απ’ το νησί, ψάχνοντας πάλι μιαν απάντηση, σκεπτόμενος πάντα τον αδελφό του, τον Ήλιο, που έσκασε και τώρα φώτιζε περήφανα. Αλλά και τον άλλον, τον εξόριστο Άνθρωπο, που ίσως να τον περιμένει στη Γαία όπου είχε αρχίσει να ευδοκιμεί. Και καθώς περιπλανιέται, δημιουργεί πού και πού λίγη ζωή, σε μακρινά νησιά, στη μνήμη του νεκρού αδελφού του.
Αλέξανδρος Μαίανδρος