6 Σεπτεμβρίου 2024
Πολυαγαπημένο μου παιδί, εύχομαι να είσαι καλά!
Πάνε περίπου δύο χρόνια από τότε που θέλησες να διακόψεις κάθε επικοινωνία μαζί μου. Δεν σε κακολογώ γιατί κι εγώ το ίδιο θα έκανα στη θέση σου αν ο πατέρας μου συμπεριφερόταν σε εμένα όπως εγώ έχω συμπεριφερθεί σε εσένα.
Σ’ αγαπάω… Θα μου πεις ότι στο όνομα της αγάπης έχουν γίνει τα χειρότερα εγκλήματα. Το καταλαβαίνω και έχεις απόλυτο δίκιο…
Τα τελευταία δύο χρόνια έχω ξεκινήσει ένα μεγάλο ταξίδι αυτογνωσίας… συχνά και με τη βοήθεια ανθρώπων που μπήκαν στη ζωή μου από το πουθενά, αλλά έχουν μεγάλη προθυμία να με βοηθήσουν να δω τη ζωή από μια εντελώς διαφορετική οπτική. Συνειδητοποίησα πολλά, για τα οποία δεν είμαι καθόλου περήφανος, αλλά θέλω να τα μοιραστώ μαζί σου.
Έχω κάνει τραγικά λάθη, τα οποία, δυστυχώς, συνειδητοποίησα όταν πλέον ήταν πολύ αργά… Θέλω όσο τίποτα άλλο στον κόσμο να επανορθώσω έστω και λίγο και κυρίως να ζητήσω ταπεινά συγγνώμη από τους ανθρώπους που έχω πληγώσει περισσότερο με τη συμπεριφορά μου, εσένα, την αδερφή σου και τη μητέρα σου. Μοιράζομαι τις σκέψεις μου τόσο με τη μητέρα σου όσο και με την αδερφή σου και για καλή μου τύχη δείχνουν μια κάποια κατανόηση, με αποτέλεσμα οι σχέσεις μας, ναι μεν απέχουν από το να είναι ιδανικές, αλλά να βρίσκονται σε καλό δρόμο…
Έζησα τα παιδικά μου χρόνια σε μία οικογένεια όπου κανείς δε μου έμαθε πώς να επικοινωνώ αποτελεσματικά, να διαχειρίζομαι το θυμό μου, να έχω ενσυναίσθηση και άλλες δεξιότητες, τις οποίες πρόσφατα έμαθα ότι λέγονται ήπιες δεξιότητες. Οι γονείς μου ήταν άνθρωποι οι οποίοι δεν θα έλεγα ότι ήταν αγαπημένοι και ενδιαφέρονταν κυρίως να επιβιώσουμε και όχι να αποκτήσουμε ήπιες δεξιότητες και να είμαστε πραγματικά ευτυχισμένοι. Τους έχω συγχωρέσει, καθώς προσπάθησαν για αυτό που εκείνοι θεωρούσαν το καλύτερο… Δυστυχώς δεν αναστοχάστηκα την εποχή που έπρεπε (πριν παντρευτούμε με τη μητέρα σου και σίγουρα πριν γεννηθείς) προκειμένου να κρατήσω μόνο τα θετικά από τους γονείς μου και τα αδέρφια μου. Αν το είχα κάνει, σίγουρα δεν θα σου έγραφα τούτο το γράμμα και οι σχέσεις μας θα ήταν σαφώς πολύ καλύτερες. Συγγνώμη που δεν έκανα επαρκή προετοιμασία για να γίνω πατέρας…
Λόγω της φύσης του επαγγέλματός μου, ερχόμουν σε επαφή με ένα εξαιρετικά παθογενές κομμάτι της κοινωνίας μας. Θεωρώντας ότι πρέπει να σε προστατέψω από όλο αυτό που έβλεπα στη δουλειά μου, συμπεριφερόμουν σε εσένα στα πρώτα χρόνια της ζωής σου με έναν τρόπο μάλλον αυταρχικό και όχι σύμφωνο με αυτά που λέει η σύγχρονη παιδαγωγική. Δεν ήταν πρόθεσή μου να σε πληγώνω με τη συμπεριφορά μου… Θέλω να με συγχωρέσεις …
Αφού γεννήθηκε η αδερφή σου και άρχισε και εκείνη σιγά σιγά να μεγαλώνει, κατάλαβα ότι έπρεπε να αλλάξω τη συμπεριφορά μου τόσο απέναντι σε εσένα όσο και στην αδερφή σου. Άρχισα δειλά δειλά να συνειδητοποιώ ότι κάποιες ομολογουμένως αυταρχικές συμπεριφορές μου δεν οδηγούσαν πουθενά και άρχισα να τροποποιώ λίγο τη συμπεριφορά μου προς την αδερφή σου αλλά και σε εσένα. Δεν συνειδητοποίησα, όμως, ότι εσύ θα ερμήνευες εντελώς διαφορετικά την αλλαγή αυτή στη συμπεριφορά μου και θα θεωρούσες ότι αγαπάω περισσότερο την αδερφή σου παρά εσένα. Δεν σου κρατώ κακία… Ήσουν 9 χρονών όταν γεννήθηκε η αδερφή σου… ένα παιδί μιας τέτοιας ηλικίας δεν θα μπορούσε να σκεφτεί διαφορετικά σε μια τέτοια περίπτωση. Τώρα συνειδητοποιώ ότι θα έπρεπε μαζί με τη μητέρα σου να πάμε σε κάποια σχολή γονέων να ακούσουμε κάποιους πιο ειδικούς για το πώς αναθρέφεται ένα παιδί και σίγουρα όχι να αναπαράγουμε άκριτα συμπεριφορές που είχαν τόσο οι γονείς μου και όσο οι γονείς της μητέρας σου. Δυστυχώς την εποχή εκείνη, η μητέρα σου κι εγώ είχαμε προτεραιότητα να ξεχρεώσουμε το δάνειο που είχαμε πάρει για το σπίτι μας δουλεύοντας ολημερίς και όχι να ψαχτούμε για το πώς θα είμαστε αποτελεσματικότεροι γονείς… Συγχώρεσέ με …
Όταν η μητέρα σου άρχισε να χάνεται στη δική της άβυσσο, εγώ άρχισα να αναζητώ ξένες αγκαλιές και ήταν ζήτημα χρόνου κάποια στιγμή να με δεις σε μια ξένη αγκαλιά. Εκείνη τη στιγμή σου αρνήθηκα τα πάντα, αλλά όπως λέει και το τραγούδι… πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά, έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα… Αντί να τρέχω σε ξένες αγκαλιές αρνούμενος να παραδεχτώ (πρώτα απ’ όλα στον ίδιο μου τον εαυτό) αυτό που βίωνε η μητέρα σου, θα έπρεπε να τη βοηθήσω να διαχειριστεί τους δαίμονές της. Τώρα, πλέον, στηρίζω τη μητέρα σου στο δικό της ταξίδι αυτογνωσίας, το οποίο, δυστυχώς, είναι πολύ πιο δύσκολο και επίπονο από το δικό μου… Θύμωσες πολύ… Σου ζητώ συγγνώμη…
Όταν χειρουργήθηκες ήθελα τόσο πολύ να σε δω… Με συμβούλεψαν να διαμεσολαβήσει η κοινωνική λειτουργός του νοσοκομείου ούτως ώστε η συνάντησή μας να είναι εποικοδομητική. Δυστυχώς η κοινωνική λειτουργός του νοσοκομείου δεν έπραξε τα δέοντα, με αποτέλεσμα η συνάντησή μας να αποτύχει οικτρά: εσύ θύμωσες απίστευτα, κάτι που δεν ήθελα με τίποτα κι εγώ να γίνω συναισθηματικά ένα κουρέλι. Με συγχωρείς που σε αναστάτωσα σε μια τόσο δύσκολη στιγμή σου…
Από τη λαχτάρα μου να σε συναντήσω και να σου εκφράσω τις σκέψεις μου, δε σεβάστηκα το γεγονός ότι εσύ δεν επιθυμούσες την παρουσία μου και συμφωνήσαμε με τη μητέρα σου να έρθω απρόσκλητος τα Χριστούγεννα… Κι εσύ θύμωσες πάρα πολύ χρονιάρα μέρα κι εγώ στεναχωρήθηκα τόσο πολύ που ήταν τα χειρότερα Χριστούγεννα της ζωής μου. Συγγνώμη που η παρουσία μου ήταν η αιτία να ταραχθείς σε μία γιορτή χαράς όπως είναι τα Χριστούγεννα…
Δυστυχώς με έναν εξαιρετικά επώδυνο, για μένα, τρόπο, κατανόησα αυτό που μου είχαν πει: για να βελτιωθούν οι σχέσεις μας δεν θα πρέπει μόνο εγώ να κατανοήσω τις δικές σου αλήθειες αναπροσαρμόζοντας συμπεριφορές και στόχους, αλλά να είσαι κι εσύ συναισθηματικά έτοιμη να ακούσεις τις δικές μου αλήθειες και κάπου ανάμεσα στις αλήθειες μας να βρούμε κοινά σημεία για να βελτιώνεται η σχέση μας μέρα με τη μέρα. Εύχομαι, μέσα από τα βάθη της ψυχής μου, να έρθει το συντομότερο δυνατό η στιγμή αυτή…
Σε περίπτωση, όμως, που η στιγμή αυτή αργήσει πολύ να έρθει, σου γράφω αυτό το γράμμα με την ελπίδα ότι θα με συγχωρέσεις ακόμα και όταν εγώ είτε δεν θα έχω επικοινωνία με το περιβάλλον είτε δεν δε βρίσκομαι στη ζωή.
Με ανιδιοτελή αγάπη,
Ο πατέρας σου
Γιώργος