TheBluez

«Τζωρτζίνα;»
«Έλα μου!»
«Μπορώ να σου ζητήσω μια χάρη;»
«Εννοείται!»
«Να, μωρέ… Πρέπει με το αγόρι μου να πάμε σε μια υποχρέωση, αλλά επειδή το αμάξι είναι στο συνεργείο, θα πρέπει να πάμε με το μετρό. Μήπως μπορείς όταν σχολάσουμε, να μας πετάξεις μέχρι τον σταθμό;»
«Καλά ρε Γιώτα, το ρωτάς; Φυσικά! Στο δρόμο μου είναι!»
«Τέλεια! Θα του πω να έρθει από εδώ! Σε ευχαριστώ!»

Η Τζωρτζίνα της χαμογέλασε και συνέχισε τη δουλειά που έκανε το λάπτοπ της.

Δούλευαν και οι δύο στην ίδια εταιρεία. Η Τζωρτζίνα έκλεινε πενταετία εκεί και η Γιώτα έκανε την πρακτική της. Ήταν δεν ήταν 23 χρονών και θεωρούσε τη Τζωρτζίνα μέντορά της, οπότε πού την έχανες, πού την έβρισκες, όλο στα πόδια της Τζωρτζίνας ήταν.

Η Τζωρτζίνα, μια δεκαετία μεγαλύτερή της, είχε κοπιάσει πολύ για να εδραιωθεί μέσα στην εταιρεία. Δεν σήκωνε μύγα στο σπαθί της! Σκληρή γυναίκα τη χαρακτήριζαν και για αυτό είχε κάνει σε όλους εντύπωση η υπερπροστατευτικότητά της προς τη Γιώτα. Της μάθαινε ναι μεν τη δουλειά, αλλά θα μπορούσες να τις θεωρήσεις και φίλες με τον τόσο χρόνο που περνούσαν μαζί.

«Και για πες μου για το boyfriend…», ρώτησε η Τζώρτζινα τη Γιώτα στο διάλειμμά τους.
«Τι να σου πω μωρέ; Είναι πολύ φρέσκο. Καλά, πολύ όχι! Έναν χρόνο τραβιόμαστε, αλλά ταμπέλα, ταμπέλα βάλαμε πριν έξι μήνες. Είναι μεγαλύτερός μου αρκετά και δουλεύει σε μια ναυτιλιακή εταιρεία»
«Πολύ ωραία μου ακούγονται όλα!»
«Ναι, ναι! Είναι γλυκός και τρυφερός και όμορφος! Στην αρχή η διαφορά ηλικίας με τρόμαξε αλλά είναι πολύ κουλ!»
«Μπράβο Γιωτάκι μου! Είσαι ερωτευμένη, ε;»
«Πώς να μην είμαι με τέτοιο άντρα;», της είπε η Γιώτα και κοκκίνησε ολόκληρη. Η Τζωρτζίνα έβαλε τα γέλια και συνέχισε να τρώει.

«Εσύ, Τζωρτζίνα;»
«Τι ‘εγώ’;»
«Είσαι παντρεμένη; Σε σχέση; Δεν σε έχω ρωτήσει ποτέ!».

Η Τζωρτζίνα πάγωσε ολόκληρη στο άκουσμα της ερώτησης. Δεν της άρεσε καθόλου να μιλάει για τα προσωπικά της. Πόσο μάλλον και σε έναν υπάλληλο της εταιρείας. Να γίνει καμιά στραβή και να γίνει περίγελος εκεί μέσα. Κάτι όμως πάνω στην Γιώτα την έκανε να χαλαρώσει και να την εμπιστευτεί…

«Εγώ είμαι ελεύθερη εδώ και λίγο καιρό! Θα ήμουν παντρεμένη αν ο καλός μου δεν άλλαζε γνώμη τελευταία στιγμή, αλλά όλα καλά!»
«Αχ, συγνώμη Τζωρτζίνα! Δεν ήξερα!»
«Δεν πειράζει! Έλα να φάμε και να πάμε πίσω. Έχουμε μπόλικη δουλειά!».

Στο σχόλασμα, η Γιώτα περίμενε την Τζωρτζίνα να φύγουν μαζί, αλλά το αγόρι της είχε καθυστερήσει.

«Καλέ σιγά!», είπε η Τζώρτζι, «Θα πάω να φέρω το αμάξι και θα περάσει η ώρα. Περίμενέ τον εδώ και μόλις έρθει, φεύγουμε!».

Όταν επέστρεψε η Τζωρτζίνα στο σημείο συνάντησης, βρήκε την Γιώτα να φιλιέται με το αγόρι της. Κόρναρε διακριτικά και τους περίμενε να μπουν.

«Τζωρτζίνα, ο Χάρης! Χάρη, η Τζωρτζίνα!»

Κοιτάχτηκαν μέσα από τον καθρέφτη και χαιρετήθηκαν εγκάρδια. Η Γιώτα που καθόταν δίπλα της στο αυτοκίνητο, άνοιξε λίγο το ραδιόφωνο και άρχισε να μιλάει στην Τζωρτζίνα για τον Χάρη.

«Δεν είναι όπως ακριβώς στον περιέγραψα;»
«Ναι ναι!»
«Ξέρεις, πηγαίνουμε να πάρουμε ένα δώρο για τη μαμά του! Θα με πάει στους δικούς του να τους γνωρίσω! Δεν είναι τέλειο;»
«Ναι ναι!»
«Έλα βρε αγάπη μου!», πετάχτηκε ο Χάρης, «μην ενοχλείς την κοπέλα ενώ οδηγεί!»
«Δεν την ενοχλώ! Η Τζωρτζίνα πάντα με ακούει!»
«Ναι, κορίτσι μου, πάντα σε ακούω όμως τώρα δεν αισθάνομαι πολύ καλά! Πονάει το κεφάλι μου… Ανακατεύομαι… Οπότε δυσκολεύομαι λίγο να σε παρακολουθήσω!».

Σιωπή. Η Γιώτα λούφαξε στη θέση της και κοίταζε έξω από το παράθυρο. Η Τζωρτζίνα είχε κολλημένα τα μάτια της στον δρόμο και ο Χάρης κοιτούσε το κινητό του.

«Αγάπη μου, δεν θα μπορέσω να έρθω μαζί σου. Έτυχε κάτι πολύ σοβαρό στη δουλειά και πρέπει να επιστρέψω. Συγχώρεσέ με!».

Η Γιώτα χαμογέλασε στον Χάρη και του έπιασε το χέρι…
«Δεν πειράζει! Θα πεταχτώ εγώ να το πάρω και θα σε περιμένω σπίτι! Πώς θα πας;»
«Με το τρένο τώρα έτσι όπως ήρθαμε. Θα κατέβω μαζί σου στο μετρό και θα πάω με τα πόδια!»
«Όχι!», είπε η Τζωρτζίνα λίγο πιο δυνατά από το φυσιολογικό, «θα σε πάω εγώ στο τρένο! Δύο λεπτά είναι!».
Ο Χάρης την κοίταξε από τον καθρέφτη και η Γιώτα πέταξε από τη χαρά της.

Μόλις έφτασαν στο μετρό, ο Χάρης κατέβηκε από το αμάξι, φίλησε τη Γιώτα και κάθισε μπροστά. Έκλεισε την πόρτα και η Τζωρτζίνα έβαλε μπροστά. Μετά από μερικά δευτερόλεπτα που φάνηκαν αιώνας, ο Χάρης έκανε την αρχή…

«Συγνώμη!»
«Για ποιο απ’ όλα; Για το γεγονός ότι με κεράτωνες ένα χρόνο μαζί της; Για το γεγονός ότι με χώρισες για να είσαι μαζί της; Για το γεγονός ότι είσαι κότα και μου έλεγες δικαιολογίες του κ@λου για να χωρίσουμε, ενώ έκανες τη ζωούλα σου; Για το γεγονός ότι την σπίτωσες στο σπίτι μας; Έχω ακόμα πράγματά μου μέσα, Χάρη!»
«Το ξέρω, Τζώρτζι μου! Συγνώμη!»
«Τζωρτζίνα θα με λες! Χριστέ μου… Είναι 23 χρονών! Την περνάς δέκα χρόνια! Μικρό κορίτσι!»
«Και αυτό το ξέρω… Την ερωτεύτηκα όμως! Αλήθεια!»
«Εμένα, μωρέ; Θα κοροϊδέψεις εσύ εμένα; Δέκα χρόνια ήμασταν μαζί. Σε ξέρω καλύτερα από τον καθένα!»
«Εντάξει! Δεν ξέρω αν την έχω ερωτευτεί, αλλά μου αρέσει! Περνάω ωραία μαζί της. Με κάνει να νιώθω άντρας ξανά!»
«Γιατί; Εγώ τι έκανα;»
«Εμείς μεγαλώσαμε μαζί, Τζωρτζίνα! Είχαμε πάψει να είμαστε άντρας και γυναίκα. Ήμασταν ένα! Χτίσαμε μια ζωή! Κάναμε σύμφωνο συμβίωσης! Ξεκινήσαμε διαδικασίες για μωρό! Αγοράσαμε σπίτι!»
«Ναι, το σπίτι που σπίτωσες την Γιώτα! Δεν το πιστεύω! Το νυφικό μου είναι ακόμα αμπαλαρισμένο στην μεγάλη ντουλάπα στο μέσα δωμάτιο. Θα πάθω υστερία, μα τω Θεώ!»

«Σε παρακαλώ! Συγχώρεσέ με! Δεν ήθελα να σε φέρω σε αυτή τη θέση! Σ’ αγαπ…»
«Μην τολμήσεις! Μην διανοηθείς να ξεστομίσεις αυτή τη λέξη! Όταν αγαπάς κάποιον, δεν τον χωρίζεις έναν μήνα πριν το γάμο. Όταν αγαπάς κάποιον, δεν τον βάζεις στη διαδικασία του Γολγοθά της εξωσωματικής και μετά -τι ωραία! Τι καλά!- τον χωρίζεις. Όταν αγαπάς κάποιον, δεν μπαίνεις στη διαδικασία να ‘χωρίσεις’ με εξώδικα! Δέκα χρόνια, Χάρη!»
«Το ξέρω, Τζώρτζι! Το ξέρω! Είμαι μ@λ@κ@ς!»
«Όχι, δεν είσαι!! Εγώ είμαι που δεν το είδα να έρχεται! Εγώ που ήλπιζα ότι μπορεί και να είμαστε κάποτε ξανά μαζί… Τέλος!»
«Τι εννοείς;»

«Αύριο υπογράφω ό,τι χρειάζεται για να νοικιαστεί το σπίτι! Μην ξεχνάς ότι έχουμε βάλει ρήτρα από την αγορά του να μην γίνει προσωπική χρήση από κανέναν από τους δύο σε περίπτωση χωρισμού. Γελούσαμε τότε όταν το πρότειναν οι δικηγόροι, αλλά να! Οπότε, βρείτε σπίτι! Θα περάσω το Σάββατο να πάρω τα υπόλοιπα πράγματά μου, οπότε φροντίστε να λείπετε. Θα ζητήσω την μετάθεσή μου στα κεντρικά γραφεία. Με βολεύουν καλύτερα εξάλλου και στο λέω γιατί η μικρή θα κλαίει! Α! Δεν θα της πεις ποτέ τίποτα της Γιώτας καιιιιιιι… δεν θέλω να σε ξαναδώ! ΠΟΤΕ!» .

Σταμάτησε έξω από τον σταθμό, σήκωσε χειρόφρενο και του άνοιξε την πόρτα….
«Στο καλό!», του είπε και του έδειξε το δρόμο.
Ο Χάρης με πολύ αργές κινήσεις έβγαλε τη ζώνη του και βγήκε από το αμάξι.

«Τζωρτζίνα… Εγώ…»
«Σςςςς! Δεν θέλω να ακούσω τίποτα! Α! Πάρε και αυτό μην πάει χαμένο! Κρίμα είναι! Στα τσακίδια τώρα!».

Του πέταξε το δαχτυλίδι αρραβώνων που της είχε δώσει στη μούρη. Έκλεισε την πόρτα του συνοδηγού, έλυσε χειρόφρενο και εξαφανίστηκε αφήνοντάς τον παγωμένο να την κοιτάει έξω από τον σταθμό.
Σκούπισε γρήγορα τα μάτια της που είχαν γεμίσει με δάκρυα και άνοιξε το ραδιόφωνο. Δεν θα επέτρεπε στον εαυτό της άλλη πτώση. Η αλήθεια που έμαθε την είχε δυναμώσει…