TheBluez

Πόσο όμορφα είναι τα τραγούδια, ειδικά αυτά που αναφέρονται σε μεγάλους έρωτες, σε αγάπες δίχως όρια και σε ανθρώπους που υπάρχουν απλά για να είναι μαζί! Με αυτά ερωτευτήκαμε, αλλά κανείς δεν μας προειδοποίησε για τη συνέχεια. Όταν ο Κότσιρας έλεγε «στο τσιγάρο που κρατώ, στον ένα μου Θεό, να μη δώσει να ξημερωθώ», δεν αναρωτιόταν άραγε ποιος θα σκουπίσει το σπίτι την άλλη μέρα και ποιος θα αερίσει να φύγει η μυρωδιά του τσιγάρου; Ή ακόμα χειρότερα στο «έχω το σεντόνι σου, το σεντόνι σου, το ‘χω να με σκεπάζει», δε λέει πουθενά ποιος θα βάλει το πρωί πλυντήριο τα σεντόνια κι όλα τα ασπρόρουχα.

Είναι υπέροχα τα ερωτικά τραγούδια, αλλά τελειώνουν χωρίς να σε προετοιμάσουν για το τι θα ακολουθήσει. Κι αυτό είναι και το λογικό, γιατί τη στιγμή που βιώνεις αυτό το έντονο συναίσθημα, δε σε ενδιαφέρει ποιος θα κάνει γενική στο σπίτι. Δε σε ενδιαφέρει καν, αν θα έχεις σπίτι. Κι όπως λέει ο Χατζηγιάννης, «να μείνεις εδώ, να φτάσουμε ως το τέρμα. Να μείνεις εδώ, να δούμε αν στα αλήθεια αγαπιόμαστε». Και πες, ότι τον ακούει και μένει. Υπάρχει πάλι ένα κενό… δε διευκρινίζει, ποιος θα φτιάξει τις ντουλάπες, όταν συγκατοικήσουν;

Σίγουρα όλο αυτό είναι ένα οργανωμένο σχέδιο των στιχουργών, να μας πείσουν ότι δεν έχει τίποτα άλλο σημασία, πέρα από τον έρωτα. Ίσως τους μαζεύουν όλους και τους δίνουν οδηγίες να αποσιωπήσουν τη συνέχεια, γιατί αν τη μάθουμε μπορεί και να κάνουμε πίσω. Κι αν τα παραπάνω παραδείγματα δεν ήταν αρκετά… όταν ο Παπάζογλου τραγουδάει τον «Αύγουστο» και λέει «πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά, την άμμο που σαν καταρράκτης έλουζε, καθώς έσκυβε επάνω μου χιλιάδες φιλιά, διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε», φανταζόμαστε σκηνές στην παραλία με ένα ζευγάρι ξαπλωμένο στην άμμο. Αλάτι, ιδρώτα και έρωτα. Θα ρωτήσω όμως ξανά… ποιος θα πλύνει τα μαγιό και τις πετσέτες, αν τελικά αυτός πάει κι ας του βγει και σε κακό;

Κάποιος θα έλεγε πως με αυτές τις ερωτήσεις χάνεται η μαγεία. Δε διαφωνώ, αλλά σίγουρα κάποιος πρέπει να πλύνει και να απλώσει τα μαγιό και σίγουρα να σκουπίσει την άμμο που απλώνεται παντού.

Το ίδιο ακριβώς ισχύει και με τις ερωτικές ταινίες. Τελειώνουν συνήθως με φιλιά στη βροχή, με αγκαλιές κάτω από το φεγγάρι και με υποσχέσεις αιώνιας αγάπης. Τι γίνεται όμως μετά; Ποιος θα πάει στο σούπερ μάρκετ και ποιος θα μαγειρέψει; Ποιος θα ξυπνήσει να δώσει γάλα στο παιδί και ποιος θα το κάνει μπάνιο το βράδυ; Μήπως το «the end» το γράψανε πολύ νωρίς;