TheBluez

Η Δώρα ακολουθούσε την ίδια διαδρομή καθημερινά, πλην Σαββάτου, Κυριακής και αργιών. Το ξυπνητήρι ρυθμισμένο 07:00 το πρωί, πρώτη κίνηση άνοιγμα καφετιέρας, δεύτερη κίνηση κουμπί On στο ραδιόφωνο, κολλημένο σε συγκεκριμένο σταθμό, συγκεκριμένη πρωινή εκπομπή. Γνώριζε την ροή της εκπομπής από την αρχή ως το τέλος. Της άρεσε η ρουτίνα της! Όχι πάντα; Μπορεί… ναι…ίσως… ‘Eνα τοστ στο στόμα και «βουρ» και δρόμο! Πάντα ο ίδιος δρόμος, δέκα χρόνια στην ίδια δουλειά, δέκα χρόνια στο ίδιο σπίτι. «Επιλογή» σκεφτόταν κάποιες φορές, μα κάποιες φορές θα ήθελε μια αλλαγή. Μια μικρή αλλαγή να της θυμίσει πόσο ζωντανή είναι, πόσο πιστεύει στην ζωή, αυτή την ίδια ζωή που την έχει εγκλωβίσει σε υποχρεώσεις και λίγες απολαύσεις,

Έχετε ποτέ διαισθανθεί, μοναδικές στιγμές, το σύμπαν που «ακούει» τις σκέψεις μας; Εκείνη την ημέρα οι ουρανοί ήταν ανοιχτοί, ό,τι ευχήθηκε η Δώρα μπήκε σε σειρά προτεραιότητας. Μα γνωρίζετε ό,τι το σύμπαν έχει χιούμορ, ναι; Στην περίπτωση της Δώρας, ξεκίνησε με ένα σκασμένο λάστιχο αυτοκινήτου. Λίγο πριν μπει στην εθνική, στο φανάρι ήπιε μια γουλιά καφέ και πάτησε γκάζι να προλάβει το πράσινο. Υπόκωφος θόρυβος την τάραξε, κάτι από το αυτοκίνητο, σκέφτηκε. Χαλάστηκε στην ιδέα πως θα έπρεπε να κάνει δεξιά να βγει από το αυτοκίνητο την ώρα που Θεοί (!), έπαιζε στο ραδιόφωνο και αυτό το ωραίο τραγούδι. «Μάλιστα, λάστιχο!» αναφώνησε και πήρε το κινητό να καλέσει την οδική βοήθεια, μα πριν προλάβει να μιλήσει, ένα άλλο αυτοκίνητο έπεσε πάνω στο δικό της!

– Μα άνθρωπέ μου, δεν με βλέπεις που είμαι σταματημένη; Πάνω μου έπεσες; φώναξε εμφανώς ενοχλημένη
– Τριγωνάκι δεν έχεις να βάλεις; Διακοσμητικό το έχεις; της απάντησε ο οδηγός του οχήματος με στόμφο.

Βραχυκύκλωσε η Δώρα. «Και φταίει και είναι και αγενέστατος!». Τα μάτια τρεμόπαιξαν, λαμπάκια έσβησαν, νέα άναψαν, η μνήμη τον κατέγραψε σε κάθε κύτταρο, και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο τύπος γκάζωσε και έφυγε χωρίς να προλάβει να πάρει πινακίδες!
Σύμπαν – Δώρα : 1-0

Κάλεσε στην δουλειά, τους είπε ότι θα αργήσει, ενώ στο μυαλό της έκανε υπολογισμούς, πόσο θα της κοστίσει η ζημιά. Η οδική βοήθεια εν τέλη ήρθε μετά από δυο ώρες και την βρήκε κουρέλι να περιμένει μες στο αυτοκίνητο, το οποίο ήταν στην μέση του δρόμου, «λουσμένη» από τις βρισιές των υπόλοιπων οδηγών! Πόσο θα ήθελε να πήγαινε στην δουλειά της, χωρίς τίποτα να είχε συμβεί, όπως όλες τις υπόλοιπες ημέρες… Ένας καφές θα της έκανε καλό, θεώρησε, και πετάχτηκε στην κοντινή καφετέρια μέχρι να έρθει το ταξί. Περιμένοντας την σειρά της, άκουσε μια φωνή να την φωνάζει.
«Δώρα; Εσύ είσαι;»

Εντάξει! Μου κάνεις πλάκα! Εμπρός της ο έρωτας ο εφηβικός, το ισοπέδωμά της! Και εκείνη, ιδρωμένη, σαν κατσιβέλα, πιο ταλαίπωρη από ποτέ! Πιέστηκε, κάπου πόνεσε, δεν ξέρει ακριβώς, τσίτωσε το μέσα, κοκκίνησε και… έμπηξε τα κλάματα, εκεί, μπροστά στον Ανδρέα, μέσα στην καφετέρια περιμένοντας την σειρά της και μετά… λιποθύμησε!
Σύμπαν – Δώρα : 2-0

Άνοιξε τα μάτια και το πρόσωπο που αντίκρυσε ήταν αυτός ο θρασύτατος που την τράκαρε… 3-0 and counting! Μες την ζάλη της μονολόγησε «Γιατί ρε σύμπαν; Τι ήθελα; μια μικρή αλλαγούλα, και εσύ μου έστειλες τις επτά πληγές του Φαραώ!».

Συνήλθε, o Ανδρέας περίμενε απ’ έξω. Όλα καλά, χαμηλή φεριτίνη, αιματοκρίτης νεκρού και κάνα δυο ελλείψεις βιταμινών. «Πάμε να φύγουμε, να ταβλιαστώ σπίτι μου η γυναίκα!» αναφώνησε ελπίζοντας πως η σημερινή ημέρα δεν θα είχε άλλες εκπλήξεις.

Ήταν λίγο άβολο όλο αυτό, μα ο Ανδρέας ήταν πρόθυμος να την πάει σπίτι, και επέμενε να ανέβει μέχρι τον όροφό της, να βεβαιωθεί ότι θα είναι καλά. Από ευγένεια του πρότεινε να μείνει για φαγητό, θα παράγγελναν κάτι και εκείνος δέχτηκε, κάνοντας την κατάσταση ακόμα πιο άβολη για την Δώρα. Συζήτησαν αρκετά, κυρίως για εκείνον και την κολλητή της Δώρας, εκείνη προτίμησε τότε, πληγώνοντας ανεπανόρθωτα την ευαίσθητη Δώρα. Τότε τους ξέγραψε και τους δυο, προχώρησε μόνη, της στοίχισε απόλυτα. Εκείνος παραδέχτηκε πως έκανε λάθος, εκείνη έπρεπε να επιλέξει. Η κολλητή της, τον άφησε για τον κολλητό του!
Σύμπαν- Δώρα: 3-1 με γκολ στο 90’

Του είπε πως ήταν κουρασμένη, και διακριτικά ο Ανδρέας ετοιμάστηκε να φύγει, μα την ρώτησε αν θα ήθελε να ξαναβρεθούν. Το σκέφτηκε μια στιγμή. Τον είχε αφήσει να την διαλύσει, δεύτερη φορά δεν το επέτρεπε στον εαυτό της να συμβεί. Τον ευχαρίστησε ευγενικά και τον συνόδεψε στην έξοδο, την ώρα που στο κινητό της καλούσε ένας άγνωστος αριθμός.
– Ναι;
– Δώρα εσύ;
– Ναι, ποιος είναι;
– Αυτός που σε τράκαρε… ο γιατρός…