TheBluez

Μεγάλωσα σε μία αστική οικογένεια με τις κλασικές ηθικές αξίες (ίσως και λίγο πιο αυστηρές από την εποχή μου – πόντια γαρ με ανατολίτη πατέρα) και με την «βασική εκπαίδευση» για να γίνω νοικοκυρά και μάνα. Το «νοικοκυρά» δεν ήταν ποτέ το φόρτε μου. Αντίθετα το «μάνα» ήταν από νωρίς μια βασική μου ανάγκη και προϋπόθεση για έναν γάμο.

Ποτέ δεν ήμουν κατά του γάμου (όπως ήταν της μόδας στα νιάτα μου) αλλά θα το έκανα μόνο όταν έβρισκα κάποιον που μου θα μου χάιδευε την ψυχή και θα ήθελα να κάνω οικογένεια μαζί του. Άλλωστε η μοναδική συμφωνία που έκανα με τον μετέπειτα σύζυγό/σύντροφο/φίλο/συνοδοιπόρο, ήταν ότι σε περίπτωση που δεν μπορούσαμε να κάνουμε παιδιά, θα υιοθετούσαμε (δεν παντρευόμουν για να μην γίνω «γεροντοκόρη» – οι δρόμοι γεμάτοι από αδέσποτα που θα μου έκαναν καταπληκτική παρέα και ευτυχώς η ζωή μου γεμάτη και με παρέες και με φίλους ζωής).

Όταν λοιπόν εξασφάλισα (η τυχερούλα) τον συνοδοιπόρο μου, άρχισα να κάνω όνειρα για το παιδί που θα αποκτούσαμε και που ήρθε στη ζωή μας σχετικά σύντομα. Δεν ήρθε πάνω σε ροζ συννεφάκι (όπως η αθώα παιδούλα το φανταζόμουν) αλλά με κλάμα, νεύρα και αϋπνία, κι εγώ έπρεπε να τα ισορροπώ μαζί με την δουλειά μου, το νοικοκυριό του σπιτιού και την κοινωνική μου ζωή.

Και πάνω που νόμιζα ότι τα είχα καταφέρει, διάβασα ένα κείμενο που ανήρτησε μία φίλη μου για τις ενοχές που δημιουργούνται στα παιδιά από δικά μας λάθη με τίτλο «Εγώ φτέω» (παιδική ανορθογραφία). Το διάβασα και στεναχωρέθηκα γιατί είδα μέσα στους κουρασμένους γονείς με λάθος αντιδράσεις κι εμένα. Εντάσεις και αδικίες από κεκτημένη ταχύτητα. Και σκέφτηκα «εγώ φταίω» (ενήλικη συνειδητοποίηση). Κι αμέσως μετά κατάλαβα ότι δεν είναι η πρώτη φορά που το σκέφτομαι. Δεν είναι η πρώτη φορά που ενοχές πλημμυρίζουν το μυαλό μου, την ψυχή μου. Δεν είναι η πρώτη φορά που νοιώθω λίγη, μέτρια, ένοχη.

Μετά προσπάθησα να θυμηθώ πότε άρχισε αυτό. Μόλις έγινα μητέρα. Μαζί με την υπέροχη κόρη μου γεννήθηκε και μια ενοχική μάνα. Ποτέ δεν αισθάνθηκα ότι ήμουν αρκετή. Πάντα ένοιωθα ότι έκανα λάθη. Και ξέρεις, στα πάντα μπορούν να συγχωρεθούν τα λάθη –ή έστω να διορθωθούν με ένα ελαφρύ ή βαρύ κόστος- εκτός απ’ όταν χτίζεις μια ανθρώπινη ψυχή. Έναν χαρακτήρα που θα καθορίσει τη ζωή του πιο πολύτιμου ανθρώπου της ζωής σου. Του παιδιού σου. Βαρύ το φορτίο και ελάχιστα τα εφόδια που νιώθω ότι έχω για να το κάνω σωστά. Και μετά από αυτές τις σκέψεις νιώθω ακόμα πιο ένοχη, γιατί πιστεύω ότι στα παιδιά αξίζει μια μάνα χωρίς ενοχές και άγχος. Μια μάνα-αγκαλιά που θα τα κάνει δυνατά. Και μετά η καθημερινότητα με ρίχνει στα ίδια λάθη. Φαύλος κύκλος που ανοιγοκλείνει κάθε μέρα. Δεν ξέρω αν θα καταφέρω ποτέ να κλείσω αυτόν τον κύκλο. Προσπαθώ κάθε μέρα να μην κάνω τα ίδια λάθη (και –ειρωνεία- κάνω καινούργια!). Προσπαθώ όμως και λυπάμαι εάν δεν τα καταφέρνω πάντα, αλλά ελπίζω τα φτερά που κολλήσαμε στην πλατούλα της να είναι γερά και δυνατά, και όποτε η καθημερινότητά της το επιτρέπει, τα ίδια φτερά να την «πετάνε» πίσω στην φωλιά για μια κουβέντα, μια αγκαλιά, ένα φιλί.