Παιδί μου! Νομίζω παραμεγάλωσα γι’ αυτόν τον κόσμο, «βάρυνα», ώρες νιώθω εκατό κιλά μολύβι το σώμα μου! Μα άκου! Σε αγαπώ, όπως όλες οι μάνες τα παιδιά τους, από την πρώτη στιγμή που σε ένιωσα μέσα μου. Ήξερα πριν σε δω πως θα μοιάζεις στον πατέρα σου, τα χείλια, τα μάτια, τα χέρια. Μα όταν γεννήθηκες με διέψευσες! Ήσουν πιο όμορφος από εκείνον! Τότε που χώραγες ολόκληρος στην αγκαλιά μου, και είχα γεμίσει το κεφαλάκι σου φιλιά, τότε που μύριζες μπεμπικίλα και γέλαγα σαν χαζή με κάθε νέα σου γκριμάτσα, με κάθε πόντο που σε μεγάλωνε! Τότε που σε χάζευα να κοιμάσαι αυτόν τον γαλήνιο ύπνο που μόνο τα μωρά κάνουν, και μετά που μεγάλωσες λίγο, και τα βλέφαρα σου τρεμόπαιζαν, όταν έβλεπες όνειρα. Πόσο όμορφα μεγάλωσες!
Παιδί μου όμως ανησυχώ, αλλά δεν στο δείχνω, τα σκοτάδια μου δεν πρέπει να θαμπώνουν την λάμψη της νιότης σου. Ανησυχώ στον κόσμο που σε έφερα, αν θα καταφέρεις να γίνεις ευτυχισμένος. Αν όταν φύγω, θα υπάρχει έστω ένας άνθρωπος να σε αγαπήσει όπως μου έμαθες εσύ να αγαπάω, παιδί μου! Ψέματα είναι που λένε ότι οι γονείς μαθαίνουν τα παιδιά. Τα παιδιά μαθαίνουν στους γονείς, να είναι άνθρωποι, τους δίνουν το μεγαλύτερο μάθημα ζωής! Και ας φαίνεται αλλιώς. Όπως τότε που προσπαθούσες να μάθεις ποδήλατο, νόμιζες ότι σε κρατούσε ο πατέρας σου, μα μόνος σου τα κατάφερες, μια δυο και έφυγες! Όπως τότε που ήμουν βαθιά στεναχωρημένη και με είδες να κλαίω, έκανες χίλιες γκριμάτσες σαν το καραγκιοζάκι να γελάσω! Και γέλασα, τα κατάφερες. Και όλες τις υπόλοιπες φορές, όταν μεγάλωσες πια και με έβλεπες στεναχωρημένη, χωρίς δάκρυα γιατί καλά έμαθα να τα κρύβω, μου έλεγες «Θες να δούμε μια ταινία μαζί;», «Να φτιάξω τα μακαρόνια εγώ;». Και τώρα, πιο ψηλός από ποτέ, να ντρέπεσαι να σε φιλήσω, μόνο στο κεφάλι σκύβεις λίγο πεταχτά σε γιορτές και γενέθλια, μα θέλεις, και ας το παίζεις σκληρός!
Παιδί μου πώς να σου εξηγήσω τι φρίκες έφαγα και πόσες ακόμα τρώω να σε μεγαλώσω; Πώς να σε πείσω την ελπίδα να κρατήσεις ζωντανή, όταν κάθε ημέρα μέσα μου πεθαίνει και από λίγο; Σε χαζεύω ακόμα όταν κοιμάσαι, και ας μην το ξέρεις, πίσω από τα βλέφαρά σου, βλέπω να γεννιούνται όνειρα! Και αυτά δεν έχω δικαίωμα να τα σκοτώσω! Είναι δικά σου! Καλλιεργώ τον τελευταίο καιρό μια πίστη απαισιόδοξη ως προς το ανθρώπινο είδος, μα μετά βλέπω εσένα έτοιμο μπουμπούκι να σκάσει και να μυρίσει ευωδιά ο κόσμος όλος και πείθω τον κακό μου εαυτό να πιστέψει σε ένα καλύτερο μέλλον!
Συγχώραμε παιδί μου, δεν κατάφερα πολλά, δεν έχω ακίνητα να σου δώσω, ούτε καταθέσεις, το μόνο που κατάφερα είναι να επιβιώσω και να σε μεγαλώσω όμορφα! Από θησαυρούς έχω μόνο ό,τι κατάφερα να γεμίσω την καρδιά και το μυαλό σου, μην τους πετάξεις σε παρακαλώ, μου στοίχισαν μια ζωή να τους κρατήσω και να στους δώσω! Πίσω από τα βλέφαρά σου βλέπω όνειρα, και νομίζω πως εγώ κάπου εδώ τελείωσα… Ίσως ακόμα λίγο να σε δω να πετάς!
Να συνεχίσεις να κάνεις αυτό που πιστεύεις ακόμα και όταν σου λέω όχι, πρέπει να ψηλώσεις και άλλο για να με δεις! Πρέπει να με γκρεμίσεις για να με αποδεχτείς. Γενιές ολόκληρες το ίδιο κάνουν, χρόνια τώρα! Δοκιμασμένη συνταγή, αλάνθαστη στους αιώνες τους άπαντες!
Να κοιμάσαι καλά, και να μην σκορπίζεσαι! Να πετάξεις ψηλά και ας μην γυρίσεις ποτέ στην γη παιδί μου! Να σε αγαπήσουν, να αγαπήσεις! Να είσαι ευτυχισμένος, αυτό να γίνει ο σκοπός της ζωής σου! Σε αγαπώ, κοιμήσου, δεν θα σηκώνεσαι το πρωί για το σχολείο.
Ελένη Ρέγγα