Καθισμένη στην αναπαυτική πολυθρόνα του μπαλκονιού της, η Δέσποινα έκανε έναν μίνι απολογισμό της ζωής της. Βρισκόταν πλέον σ’ αυτό το turning-point, το μεταιχμιακό στάδιο, που μόλις είχε κλείσει τα πενήντα, ηλικία-σταθμός για μια γυναίκα, λόγω των γενικών ζυμώσεων πνεύματος και σώματος.
«Καλά πήγε μέχρι τώρα. Κουραστήκαμε με τον Κώστα αλλά τα καταφέραμε. Τα παιδιά σπουδάσανε, το Μαράκι μας παντρεύτηκε, μας έκανε και το εγγονάκι. Δόξα τω Θεώ! Την υγειά μας να ‘χουμε! Καλά έκανα και έφυγα με εθελουσία. Αρκετά δούλεψα. Καιρός να βοηθήσω και το κορίτσι μου με το νεογέννητο», σκεφτόταν μέσα της.
Ο εσωτερικός αυτός μονόλογος διεκόπη από τον ήχο του τηλεφώνου.
«Ο Πέτρος, ο γυναικολόγος μου», μουρμούρισε.
Ο κύκλος της είχε γίνει πλέον ακανόνιστος. Ο γιατρός της συνέστησε να κάνει ορμονολογικές εξετάσεις, καθώς είχε μπει κατά πάσα πιθανότητα σε κλιμακτήριο.
Ο Πέτρος ήταν σχεδόν τριάντα χρόνια γυναικολόγος της. Είχαν γίνει οικογενειακοί φίλοι, πια. Το ύφος του στο τηλέφωνο παραήταν σοβαρό και αρκετά ανήσυχο.
«Να έρθετε μαζί με τον Κώστα», της είπε, επιτακτικά σχεδόν.
Τη ζώσανε τα φίδια τη Δέσποινα.
«Πέτρο, μίλα μου. Συμβαίνει κάτι;» τον ρώτησε κάθιδρη.
«Θα το πούμε από κοντά», ήταν η λακωνική και συνάμα σιβυλλική του απάντηση.
«Θα πάω μόνη μου. Ο Κώστας έχει πολλά στο μυαλό του. Κι αυτό το μικροεπεισόδιο με την καρδιά του το καλοκαίρι με ανησυχεί. Αχ Χριστούλη μου, βοήθησε να μην είναι κάτι κακό. Τουλάχιστον να αντιμετωπίζεται», παρακαλούσε μέσα της.
Επιστρατεύοντας κάθε γραμμάριο του Είναι της και ανακτώντας ό,τι αυτοκυριαρχία της είχε απομείνει, η Δέσποινα κατευθύνθηκε στο ιατρείο του Πέτρου, αποφασισμένη να αντιμετωπίσει στωικά αυτό που υποψιαζόταν για ‘κακό μαντάτο’.
«Πέτρο μίλα μου στα ίσια. Είμαι άρρωστη; Θα πεθάνω;», ρώτησε αγωνιωδώς.
O Πέτρος την κοίταξε ανθυπομειδιώντας.
«Είσαι έ-γ-κ-υ-ο-ς!»
Η Δέσποινα έμεινε στήλη άλατος.
«Μα… πώς; Πέτρο… πώς έγινε αυτό; Αφού εγώ…»
«Εμένα ρωτάς πώς έγινε; Τον άντρα σου ρώτα!», απάντησε εύθυμα ο Πέτρος προσπαθώντας, ανεπιτυχώς, να ελαφρύνει την ατμόσφαιρα.
«Δέσποινα… είσαι τριών μηνών. Αν αποφασίσεις… ξέρεις… οριακά προλαβαίνουμε.»
Ο Πέτρος πάρα πολύ επιφυλακτικά ανέφερε αυτή τη λύση. Ήξερε ότι η Δέσποινα θα ήταν ανένδοτη. Το τρίτο τους παιδί πάλι εκτός προγράμματος ήρθε. Ο Κώστας επέμενε πολύ τότε να το ρίξει η Δέσποινα, αλλά αυτή ήταν κάθετη.
«Η λύση αυτή αποκλείεται!», απάντησε με σθένος, σαν να είχε ξυπνήσει από λήθαργο.
Κάνοντας τον υπέρηχο ρώτησε το γιατρό.
«Πώς είναι το μωρό;»
«Δε βλέπω μωρό, αλλά…»
«Τι εννοείς δε βλέπεις μωρό; Έκανες λάθος;»
«Όχι, εννοώ ότι δε βλέπω ένα μωρό αλλά… ΔΥΟ!».
Όχι μόνο δεν ήταν άρρωστη, όπως φοβόταν, αλλά στα πενήντα της ήταν έγκυος σε δίδυμα!
Άλλο περίμενε η Δέσποινα κι άλλο έγινε!
Αλλού το όνειρο… αλλού τα θαύματα!!!
Αναστασία Λαζαράκη