«Και ένα, δύο, τρία, ένα, δύο… Ρε Μαρίνα, τι θα γίνει; Θα συγκεντρωθείς; Ένα, δύο, τρία… ΣΤΟΠ! Φτάνει! Κάντε ένα διάλειμμα και σε δεκαπέντε λεπτά ξανά από την αρχή!»
«Μα δεν θα προλάβουμε!»
«Κάντε ένα διάλειμμα και σε δεκαπέντε λεπτά όλοι εδώ για τζενεράλε! ΌΧΙ ΕΣΥ ΜΑΡΙΝΑ!».
Γύρισαν όλοι και την κοίταξαν. Ήταν σκυμμένη και ιδρώτας έτρεχε στα μάγουλά της. Οχτώ ώρες σερί χόρευε και το τελευταίο άλμα δεν μπορούσε να το πετύχει. Η φωνή του καρφώθηκε στο στήθος της σαν σφαίρα. Είχε τόση ανάγκη αυτά τα δεκαπέντε λεπτά.
«Στο σημείο σου και ξανά!»
«Μα… δεν έχω παρτενέρ! Ο Κώστας πήγε για διάλειμμα!»
«Και εγώ τι είμαι; Άντε! Δεν γίνεται να μην βγαίνει το φινάλε!»
«Μισό λεπτό ν’ αλλάξω μια μπλούζα. Δεν γίνεται να χορέψω μαζί σου σε αυτή την κατάσταση!».
Έτρεξε στα παρασκήνια. Πίσω από τη μεγάλη βελούδινη κουρτίνα, έβγαλε την ιδρωμένη φανέλα της αφήνοντας εκτεθειμένους τους κοιλιακούς και την πλάτη της, ενώ το πλούσιο στήθος της έκανε την εμφάνισή του μέσα από το σφιχτό αθλητικό μπουστάκι της. Μια σκηνή που δεν πέρασε απαρατήρητη από τον Δημήτρη.
Ο χορογράφος και υπεύθυνος θιάσου είχε εντυπωσιαστεί από τη Μαρίνα από την πρώτη στιγμή που την είδε. Το κορμί της. Σφριγηλό μα με καμπύλες. Τα μαλλιά της. Μακριά και ξανθά. Τα μάτια της. Αμυγδαλωτά και πράσινα. Τα άκρα της. Μαγευτικά αισθησιακά. Κάθε φορά που την έβλεπε να χορεύει, ένιωθε ένα περίεργο αίσθημα να τον κατακλύζει. Πόσο θα ήθελε τα δικά του χέρια να ταξίδευαν στο κορμί της… Πόσο θα ήθελε να γίνει δική του…
«Δημήτρη; Όλα καλά; Έτοιμη!»
«Ναι, Μαρίνα! Πάμε!»
Πάτησε ένα κουμπί και αμέσως μουσική γέμισε τον χώρο. Την τράβηξε πάνω στο κορμί του και άρχισαν να χορεύουν. Κάθε φορά που κολλούσαν τα σώματά τους, τα πόδια τους ίσα που τους κρατούσαν. Κάθε φορά που αγγίζονταν, ανατρίχιαζαν ολόκληροι.
Κρατούσαν την ανάσα τους σε όλη τη χορογραφία για να μην χάσουν τον έλεγχο. Μα ξαφνικά, λίγο πριν το τελευταίο κομμάτι, εκείνος σταμάτησε…
«Δημήτρη; Τι έγινε; Όλο αυτό γίνεται για αυτό το κομμάτι!»
«Θα το κάνουμε όλο;», τη ρώτησε τραυλίζοντας.
«Θες;»
«Ίσως θα έπρεπε, αλλά…»
«Πάμε και ό,τι γίνει!»
Πάτησε ξανά το κουμπί και η ίδια μουσική ξεχύθηκε στον χώρο. Στάθηκαν ο ένας απέναντι από τον άλλον. Την τράβηξε πάνω του και μόλις εκείνη αφέθηκε, την πέταξε στον αέρα και με μια μαγευτική εναέρια φιγούρα κατέληξε στην αγκαλιά του. Κοιτάχτηκαν. Φιλήθηκαν. Η μουσική σταμάτησε. Τέλος.
Η Μαρίνα και ο Δημήτρης όμως δεν σταμάτησαν να φιλούνται παρά το φινάλε.
Εκείνος την είχε γραπώσει από τον αυχένα και την έφερνε όλο και πιο κοντά του και εκείνη άλλαξε στάση τυλίγοντας τα πόδια της γύρω του ώστε να βαθύνει αυτό το φιλί.
«Αυτό…», του είπε, «ήταν κάτι που ήθελα πολύ καιρό!»
«Περισσότερο από εμένα; Αποκλείεται!», της είπε αφήνοντάς την να πατήσει το σανίδι.
«Και τώρα;»
«Τώρα κάνεις το διάλειμμά σου! Έχουμε τη τζενεράλε και μετά είμαι δικός σου!»
«Για πόσο;», τον ρώτησε η Μαρίνα περνώντας τα χέρια της γύρω του
«Για όσο μωρό μου!», της είπε και τη φίλησε ξανά.
Κατερίνα Μοχράνη