TheBluez

“Λάθη γονέων παιδεύουσι τέκνα”. Κι αν αυτό το γνωμικό σας αφήνει με μια πικρία, ένα ερωτηματικό, άρνηση ή θυμό επιτρέψτε μου να σας το εξηγήσω…

Τη μέρα που γεννιέται ένα παιδί λαμβάνει δύο ‘δώρα’: Τα ψυχολογικά τραύματα της μητέρας του και τα ψυχολογικά τραύματα του πατέρα του. Αυτοί οι δύο άνθρωποι, λοιπόν, ενώθηκαν και το δημιούργησαν. Και το παιδί αυτό είναι η ενσάρκωση των τραυμάτων τους. Και εξαιτίας αυτού αγανακτούν μαζί του και εξαπλώνουν το τραύμα με τον λόγο: “Δεν είσαι αρκετά καλ@”, “Έχω θυσιάσει τη ζωή μου για σένα κι εσύ δεν το εκτιμάς”, “Εγώ στην ηλικία σου είχα καταφέρει πολλά περισσότερα από εσένα”, “Γιατί δεν μπορείς να κάνεις τίποτα σωστά;”, “Γιατί έχεις ντυθεί έτσι;”, “Γιατί έχεις βαφτεί έτσι;”, “Έχεις δει πώς είσαι; Σταμάτα να τρως!”, “Εσύ φταις που σου συμπεριφερόμαστε έτσι”, “Γιατί είσαι τόσο διαφορετικ@ από τους άλλους;”.

Και κάπως έτσι η ‘μικρή φωνούλα’ που υποβίβαζε μέχρι πρότινος τους γονείς, δόθηκε ως δώρο – με μεγάλη επιτυχία – στο παιδί και έγινε η δική του ‘μικρή φωνούλα’.

Και προχωράνε τα χρόνια κι αναρωτιέται γιατί δεν μπορεί να διορθώσει όλα αυτά για τα οποία το κρίνουν και το κατηγορούν. Όσο κι αν προσπαθεί να αποβάλει ένα τραύμα που δεν είναι δικό του, πάντα το περικυκλώνει. Προσπάθησε να αξιοποιήσει το οτιδήποτε βρέθηκε μπροστά του, από πράγματα μέχρι λόγια και ανθρώπους, αλλά όλα φαίνονται αδύνατα να βοηθήσουν.

Κι έτσι πήρε την απόφαση να αποβάλει το φταίξιμο, που δεν ήταν δικό του, από πάνω του και να αφοσιωθεί σε αυτά που μπορεί να ελέγξει. Να πετάξει το βάρος που οι γονείς έβαλαν πάνω στα χέρια του. Ό,τι δηλαδή είναι λάθος. Όταν οι γονείς του είναι λάθος!

Ένα παιδί δεν γεννιέται γνωρίζοντας πώς να διαχειριστεί και ακόμα περισσότερο πώς να εξαλείψει το τραύμα των γονιών του. Ότι το χάος γύρω του δεν ήταν ποτέ δική του ευθύνη.
Είναι, όμως, κάτι που οι γονείς μπορούν να αντιληφθούν και να διαχειριστούν οι ίδιοι έγκαιρα!