TheBluez

Μια ζωή «χαμένο κορμί», έτσι τον αποκαλούσαν όλοι! Κάποτε είχε και αυτός οικογένεια, γυναίκα και παιδί, και σπίτι «κανονικό», με ρεύμα, κρεβάτι και μπάνιο. Την αγάπησε την Ρηνούλα, μα την πήρε στον λαιμό του, όπως έλεγε συχνά όταν τα έπινε στο καφενείο. Έκαναν και μωράκι, την Μυρτώ και τότε η καρδιά του έλιωσε, καθημερινά προσπαθούσε να μην τους λείπει τίποτα. Οικοδομή δούλευε, όπως και ο πατέρας του, και τίποτα άλλο δεν έμαθε να κάνει καλύτερα από το να χτίζει. Έχτιζε σπίτια άλλων, μα δεν κατάφερε να στηρίξει το δικό του.

«Δεν φταίει η Ρηνούλα, ήταν καλή σύζυγος» έλεγε στις στιγμές ειλικρίνειάς του, και έκλαιγε μετανιωμένος που την εγκατέλειψε με τον τρόπο του, που άφησε τις γυναίκες του μόνες πνιγμένες στα χρέη, κάποιες φορές χωρίς τα βασικά. Όλα για την δόση του, να τριπάρει, να «φύγει», να «διασκεδάσει» έτσι έλεγε και χάλαγε τα χρήματά του. Όταν η οικοδομή σταμάτησε να δουλεύει, λόγω κρίσης, αναζήτησε άλλους τρόπους εξοικονόμησης χρημάτων. «Έμπλεξε» με την διακίνηση, μέχρι που βρέθηκε στον λάθος τόπο την λάθος στιγμή. Τρία χρόνια στην φυλακή, άσχημα χρόνια… χρόνια που δεν θέλει να θυμάται, δεν θέλει να μιλά για αυτά.

Ακόμα και όταν «καθάρισε», μάταια προσπαθούσε να πείσει την οικογένειά του να ξανασμίξουν. Ήταν καταστροφικός, με κάθε τρόπο σε όποιον τον πλησίαζε. Αυτή ήταν η «ταμπέλα» του, καταστροφικός! Αυτό πίστεψε και για τον ίδιο. Ήταν στο μεταίχμιο λίγο πριν «βουλιάξει» ακόμα μια φορά, κοιτάζοντας με απόγνωση από την γέφυρα τις γραμμές του τρένου, που τον προκαλούσαν βασανιστικά να δώσει τέλος.

Σε μια άλλη χώρα, ένα παιδί κοίταζε και αυτό με απόγνωση έξω από το παράθυρο του νοσοκομείου, ελπίζοντας σε ένα δότη, που δυστυχώς δεν μπορούσε να βρεθεί από το οικογενειακό του περιβάλλον. Πλέον η ζωή του εξαρτιόταν από έναν εθελοντή δότη μυελού των οστών.