TheBluez

Πρώτη σου δουλειά. Νεούδι ρε! Μυρίζεις ακόμα σελοφάν και τυρόπιτα από το κυλικείο της σχολής. Κψαρο κοινώς. Για β’ βοηθός γραμματέα πήγες, οπότε ό,τι χαμαλίκι σου φορτώνουν το κάνεις, διότι είναι και τα χρόνια της κρίσης (μια κρισάρα ΝΑ με το συμπάθιο) και η ατάκα “τυχερή είσαι που έχεις δουλίτσα” (και πληρώνεσαι 420€ καθαρά το μήνα), σου έχει χαραχτεί με πυρωμένο σίδερο στον μετωπιαίο λοβό.
Σου ανακοινώνει λοιπόν ο πολυχρονεμένος αφεντικός ότι έρχεται συνεργάτης από τας Άπω Ανατολάς και σε θέλει όλο το πρωί και το απόγευμα του ΣΑΒΒΑΤΟΥ, να πας την γκόμενα του συνεργάτη καμιά βόλτα στην πόλη, για να μην είναι μόνη της όσο οι ίδιοι θα συζητάνε για δουλειές. Θα πάρεις υπερωρίες; ΟΧΙ! Ένα μπόνους για τα χρέη φιληνάδας που θα εκτελέσεις; ΠΑΛΙ ΟΧΙ! Δέχεσαι να το κάνεις; ΦΥΣΙΚΑ! Γιατί η λέξη φιλότιμο είναι μόνο ελληνική ρε και δεν μεταφράζεται σε καμία άλλη γλώσσα (ενώ η λέξη “ανεργία” σε πολλές)! Άσε που σου πληρώνει και το ρεύμα (ΤΙ; ΟΧΙ;).

Είναι λοιπόν ένα Σάββατο πριν τα Χριστούγεννα, είχες κανονίσει να φτιάξεις σπιτάκια από gingerbread με τις φίλες σου, τα ακυρώνεις όλα, σηκώνεις το λάβαρο του φιλότιμου μλκ () και πας Σαββατιάτικο να κάνεις την ξεναγό της αλληνής, στην μικρή επαρχιακή πόλη που μένεις. Έρχεται σινάμενη-κουνάμενη η τύπισσα, γύρω στα 40, Λιβανέζα εκ Βηρυτού, γκαλερίστα, πελουσία με ύφος Πίπα Μίντλετον.

Τη ρωτάς αν έχει κάτι κατά νου που θα ήθελε να κάνει. Αααααααα -σου λέει- θέλω να αγοράσω μπότες! Την κοιτάς. Σε κοιτάει. Δεν μπορεί, πλάκα μου κάνει (σκέφτεσαι). Σε κοιτάει. Ω ΝΑ ΣΟΥ ΓΓΓΓΓΓΓ (σκέφτεσαι) και την ξεκινάς τουρ στα 10 παπουτσάδικα σύνολο που έχει η πόλη.

Την πας πρώτα σε ένα που φέρνει μάρκες. Τι στο δi@λο λες, πελούσια είναι, τα ακριβά θα θέλει. Μια ώρα και σαρανταπέντε λεπτά αργότερα είσαστε ακόμα στο κατάστημα, βάζει-βγάζει, δοκιμάζει, κοιτιέται, βγάζει. Τρέεεεεεεεεχεις εσύ φιλότιμε μλκ, φέρνεις παπούτσια, δίνεις παπούτσια, κάνεις μετάφραση στην πωλήτρια, η οποία πλέον κοιτάει ΕΣΕΝΑ που έφερες τη μουρλή στο μαγαζί με μισό μάτι. Σε καταριέται. Το νιώθεις στον σβέρκο σου σαν παγωμένη γλίτσα να ρέει. “Δεν μ ‘αρέσει τίποτα” σου λέει στο τέλος η γκαλερίστα. Μεταφράζεις στην πωλήτρια κάτι του τύπου “εεεεεε θα ξαναπεράσουμε, ευχαριστούμε”. Σε κοιτάζει, δεν λέει τιποτα, κοιτάζει και τα ανοιχτά κουτιά τριγύρω λες και δοκίμαζε παπούτσια αναποφάσιστη σαρανταποδαρούσα με σύνδρομο Ιμέλντα Μάρκος και πλέον είσαι σίγουρη ότι έκανε activate την κατάρα και θα ξεκολλήσουν ταυτόχρονα και οι δυο σόλες σου.

Ενηγουέη, ΕΠΟΜΕΝΟ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΑΔΕΡΦΙΑ! Και επόμενο και επόμενο και επόμενο. Σκέφτεσαι πόσα χρόνια φυλακή θα φας, αν της χώσεις μια μπότα over the knee στον . ΠΕΝΤΕ ΑΠΟΦΡΑΔΕΣ ΩΡΕΣ ΜΕΤΑ, φτάσατε στο τελευταίο μαγαζί και πλέον σκέφτεσαι αν διπλασιάζονται τα χρόνια στην φυλακή σε περίπτωση που της χώσεις ΔΥΟ μπότες over the knee στον . Και ένα τερλίκι. ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ!

Το στόρι το έχεις ξαναδεί: βάζει-βγάζει. Δοκιμάζει κοιτιέται. Βλαστημάς την τύχη σου και η πωλήτρια εσένα. ΩΣΠΟΥ… “Θα πάρω αυτές”. Την κοιτάς. Σε κοιτάει.
ΚΑΛΑ ΜΩΡΗ ΜΠΕΚΑΤΣΟΚΑΜΗΛΟΨΕΙΡΑ! ΗΡΘΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΒΗΡΥΤΟ ΝΑ ΑΓΟΡΑΣΕΙΣ ΜΠΟΤΕΣ ΑΠΟ ΤΟ “ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ-ΠΑΣΟΥΜΙΑ-ΠΑΝΤΟΦΛΕΣ Η ΜΟΥΜΙΝÉ”;;; Που να σου κάτσει λιβανέζικο κεδρόμηλο στο λαρύγγι! Που μου ‘χεις φάει τα σκχώτια από το πρωί! Που έχω δει τα ποδάρια σου πιο πολλές φορές από τα δικά μου! ΞΕΡΩ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΑΡΑΝΥΧΙΔΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΑΛΟΥΣ ΣΟΥ ΕΠ’ ΕΞΩ ΜΩΡΗ! ΟΛΟ ΤΟ ΠΡΩΙ ΒΛΕΠΩ ΠΟΔΑΡΙΑ ΡΕ! ΣΑΝ ΦΕΤΙΧΙΣΤΗΣ ΣΤΟ ΟΝΛΥΦΑΝΣ!…
…Θες να πεις, αλλά κρατιέσαι. Ανασούλες… Το μαρτύριο φτάνει στο τέλος του. Πληρώνει. Λες τι στον , κομμάτια θα είναι κι αυτή σαν κι εμένα. Θα πάει στο ξενοδοχείο να ρημαδοταβλιαστεί, θα πάω κι εγώ σπιτάκι μου να μου πέσει η νευροπίεση.