Δεν σε αποχαιρέτησα όπως έπρεπε. Γιατί δεν ήξερα ότι η τελευταία φορά που σε είδα, ήταν η τελευταία φορά που σε είδα.
Και αυτή είναι η πραγματικότητα για μερικούς από εμάς. Αλλά θα έλεγα ψέματα αν ισχυριζόμουν πως δεν είμαι θυμωμένη που δεν τα κατάφερα να σου πω όντως “Αντίο”, που δεν τα κατάφερα να σου πω πόσο πολύ σε αγαπάω, πόσο πολύ θα μου λείψεις, πόσα σήμαινες για μένα και πόσο θα προσπαθήσω με όλο μου το είναι, με όλη μου την καρδιά να κρατήσω την μνήμη σου ζωντανή.
Έτσι, όπως κι αν μοιάζει αυτό, θα έχω καταφέρει να πω ένα “Αντίο”. Αλλά όχι αυτό που ήθελα, όχι αυτό που περίμενα ως τελευταίο.
Είναι δύσκολο να ζω σε έναν κόσμο που τη μια μέρα είσαι εδώ και την επόμενη απλά έχεις ‘φυγει’. Δεν υπάρχει καμία προειδοποίηση ή κάτι παρόμοιο.
Ξέρω ότι με αγαπούσες. Και ξέρω ότι γνώριζες πώς σε αγαπώ κι εγώ. Αλλά, ακόμα εύχομαι συχνά να είχα μια ευκαιρία να σου πω πόσο πολύ σε αγαπάω.
Ο θρήνος είναι ένα ταξίδι που ποτέ δεν ήθελα, ένα βάρος που ποτέ δεν πίστευα ότι θα μπορούσα να σηκώσω.
Χάνοντας ένα αγαπημένο πρόσωπο, αφήνεται ανοιχτή μια τρύπα που οι λέξεις ποτέ δεν θα μπορέσουν να την κλείσουν, ένας πόνος που ο χρόνος από μόνος του δεν μπορεί να γιατρέψει.
Ο ρόλος αυτού που μενει πίσω είναι αρκετά απαιτητικός. Είναι μια συνεχής υπενθύμιση αγάπης και απώλειας, μπλεγμένα μαζί.
Κάθε μέρα είναι μια μάχη μεταξύ του να ζεις με αναμνήσεις, αλλά να προχωράς και μπροστά, όχι μόνο για σένα αλλά και για τους άλλους σημαντικούς ανθρώπους στη ζωή σου.
Και να που ήρθε η μέρα που βρήκα τη δύναμη, που δεν πίστευα ποτέ πως είχα, η οποία προήλθε από την κληρονομιά των αναμνήσεων που δημιουργήσαμε μαζι.
Προς τον οποιοδήποτε βαδίζει αυτό το μονοπάτι, να ξέρετε πως δεν είστε μόνοι. Αυτό το ταξίδι έχει σκοπό να μας μάθει να πηγαίνουμε μπροστά, ακόμα κι αν αυτό γίνεται με μικρά βήματα. Είμαστε σιωπηλοί μαχητές και κάπου κάπου θα πρέπει να δίνουμε την ευκαιρία στον εαυτό μας να πάρει μια ανάσα. Οι άνθρωποί μας δεν χάνονται, είναι σκιές που παίρνουν μορφή μέσα από τις αναμνήσεις μας και ζουν παντοτινά δίπλα μας.
Αγγελική Ανδριοπούλου