“Κουράστηκα! Όχι σωματικά, κυρίως πνευματικά. Κουράστηκα να το περνάω αυτό κάθε μέρα. Κουράστηκα να μην πηγαίνουν όλα καλά. Προσπαθώ καθημερινά…
Αν ο Θεός καθόταν απέναντί μου αυτή τη στιγμή, ένα κομμάτι της ψυχής μου θα ήθελε να σηκωθώ όρθι@ και να Του πω:
‘Ε, άκου! Τελείωσα! Δεν μπορώ να το κάνω άλλο αυτό πια! Έχω ξοδέψει όλα μου τα σωματικά και πνευματικά αποθέματα! Τελείωσα!’.
Αλλά είναι μια ακόμη σιωπηλή μάχη. Μια μάχη που έχουμε μάθει να κρύβουμε από τον κόσμο και μάλιστα πολύ καλά. Και από τους ανθρώπους που αγαπάμε. Και από εκείνους που θέλουμε να αγαπήσουμε ή θέλουμε να μας αγαπήσουν.
Γιατί;
Γιατί… ποιος θέλει έναν διαλυμένο άνθρωπο δίπλα του;
Αναρωτιέμαι αν οι άνθρωποι που με περιτριγυρίζουν, “σημαντικοί άλλοι” ή μη, ήξεραν πόσο διαλυμέν@ είμαι… Θα έμεναν;”
Βαθιές σκέψεις, επίπονο να αναδυθούν, ακόμα πιο επίπονο να εκφραστούν, να τις μοιραστείς…
Είναι πολύ δύσκολο στις μέρες μας να βρεθεί ένας άνθρωπος που θα σου πει ότι θα παλέψει μαζί σου, που θα είναι εκεί στις πιο δύσκολες στιγμές. Πολλοί το υπόσχονται, ένας θα το κάνει!
Εκεί που νιώθεις ότι είσαι αποξενωμέν@ και αρνείσαι να νιώσεις ξανά, να επενδύσεις ξανά συναισθηματικά σε ανθρώπους, εμφανίζεται εκείν@ , από εκεί που δεν το περιμένεις και σώζει την καρδιά, το μυαλό και την ψυχή σου!
Θα υπάρξει ο άνθρωπος που θα περάσει μέσα από τις “καταιγίδες” μαζί σου, που θα γίνει το φως που θα αρχίσει να διαλύει τα σκοτάδια σου.
Μην τα παρατάς, λοιπόν, όσο δύσκολα κι αν είναι. Κάποι@ είναι δίπλα σου να δαμασετε τα κύματα μαζί.
Αναζήτησέ τ@
Αγγελική Ανδριοπούλου