TheBluez

«Αγάπη μου, λέω να κουρευτώ!»
«ΟΧΙΙΙΙΙΙ!»
«Σίγα ρε Μεταξά! Ηρέμησε! Ένα κούρεμα είναι!»
«Όχι Κοραλία! Όχι! Τέλος! Κοίτα τι ωραία μαλλιά έχεις! Μακριά… Κόκκινα…Σγουρά…»
«Καμένα!»
«Έλα! Μια χαρά είναι!»
«Τι ‘μια χαρά’ ρε Αντώνη; Με δουλεύεις; Είναι κατακαμένα και ταλαιπωρημένα. Είναι πολύ μακριά και οι άκρες είναι τελείως φθαρμένες και φυσικά αυτό το ‘κόκκινο’ είναι καθαρό πορτοκαλί, αλλά εσύ δεν το βλέπεις! Καλά εδώ να μου πεις δεν βλέπεις το φανάρι το πορτοκαλί, το μαλλί μου θα δεις;»
«Πολύ αστείο! Και για να έχουμε καλό ρώτημα… Πώς σκεφτόσουν να τα κάνεις;»
«ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ένα καρέ μαύρο!»
«Τι πράγμα; Καλά εντάξει! ΞΕΧΑ-ΣΕΤΟ!»
«Ρε Αντώνη… Μαλλιά είναι!»
«Όχι Κοραλία! Δεν είναι απλά ‘ΜΑΛΛΙΑ’. Είναι τα μαλλιά ΣΟΥ. Και τα θέλω μακριά και κόκκινα!»
«ΕΣΥ τα θες μακριά και κόκκινα! Εγώ τα θέλω κοντά και μαύρα! Είναι τα μαλλιά μου και θα τα αλλάξω! Τέλος!»
«Αν αλλάξεις τα μαλλιά σου, χωρίσαμε! Στο λέω!»
«Ωραία! Ας χωρίσουμε γιατί μόλις μίλησα με την κομμώτρια και έχω αύριο ραντεβού!»

Σιωπή.

Η Κοραλία καθόταν στην μία πλευρά του καναπέ κοιτώντας το ταβάνι και ο Αντώνης στην άλλη άκρη του καναπέ πίνοντας τον καφέ του. Κανένας δεν μιλούσε! Πράγμα σπάνιο και ανησυχητικό γιατί όσα χρόνια ήταν μαζί πάντα μα πάντα μιλούσαν.

«Πφφφφ!»
«Πφφφφφφ!»
«Πφφφφφφφφ!»
«Ωραία! Έτσι θα το πάμε; Δεν πας καλύτερα να μαζέψεις τα πράγματά σου μιας και χωρίσαμε;», του είπε η Κοραλία και σταύρωσε τα χέρια της στο στήθος. Ο Αντώνης σύρθηκε πιο κοντά της και της έπιασε το χέρι…
«Βρε καρδούλα μου, γιατί να κουρευτείς;»
«Γιατί θέλω μια αλλαγή. Βασικά επιβάλλεται να κάνω μια αλλαγή!»
«Γυναίκες! Τόσες αλλαγές κάναμε βρε ψυχή μου… Αλλάξαμε σπίτι. Βασικά όχι! Αλλάξαμε δήμο και προάστιο για να βρούμε σπίτι. Άλλαξες δουλειά. Τι άλλο θες;»
«Να αλλάξω τα μαλλιά! Δηλαδή τόσο κακό είναι; Μελαχρινή δεν με γνώρισες; Και πριν απαντήσεις, θυμήσου τι μου είχες πει ‘μου έχεις κλέψει την καρδιά’…»
« ‘Μικρό μελαχρινάκι μου!’. Θυμάμαι μωρέ! Πω πω και πόσο ίσχυε! Σου πήγαινε απίστευτα! Ήσουν τόσο σέξι με το μαύρο που…»
«Ε! Σύνελθε! Τότε; Γιατί να μην τα ξανακάνω;»

«Γιατί, ζωούλα μου, αυτό ήταν πριν δεκαπέντε χρόνια! Φοιτητές ήμασταν. Άλλα χρόνια! Μετά άρχισες να τα μακραίνεις και άλλαξε όλη μου η κοσμοθεωρία για τα μαλλιά σου όσο τα έβλεπα! Ήρθε το ξανθό που ήταν ok και μετά ήρθε το κόκκινο που το αγάπησα. Γιατί; Γιατί;»
«Γιατί μέσα όλες αυτές τις μεγάάάάάλες αλλαγές, χρειάζομαι και μια προσωπική αλλαγή Αντώνη! Δεν έγινε και κάτι. Μαλλιά είναι… Μακραίνουν και τα αλλάζουμε χρώμα στο πιτς φιτίλι!»

«Όχι! Όχι! Κάτι άλλο συμβαίνει, Κοραλία! Εσύ άλλαζες τα μαλλιά σου μόνο σε πολύ περίεργες φάσεις! Τα έκανες μαύρα μετά τις πανελλήνιες επειδή πιέστηκες και ζορίστηκες. Μετά επέλεξες το ξανθό, όταν θέλησες να σταθείς στα πόδια σου μετά τον θάνατο της αγαπημένης σου γιαγιάς που σε ζόρισε. Και μετά το κόκκινο, όταν σου έκανα την πρόταση γάμου. Τώρα; Γιατί; Και γιατί μαύρο;»
«Γιατί μου αρέσει, Αντώνη! Βαρέθηκα το κόκκινο και θέλω να τα κάνω λίγο πιο σκούρα. Πού είναι το κακό;»
«ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ! Μήπως πιέστηκες με τη μετακόμιση; Μήπως με την αλλαγή δουλειάς; Μήπως χρειάζεσαι κάτι; Τι είναι; Να στο δώσω, καρδιά μου! Πες μου μόνο τι σου συμβαίνει!»
«Χριστιανέ μου, τίποτα δεν συμβαίνει. Όχι! Ούτε με την μετακόμιση πιέστηκα. Ούτε με τη δουλειά. Το λατρεύω αυτό το σπίτι και δεν θα το άλλαζα με τίποτα. Και η δουλειά μου είναι εξαιρετική. Δεν έχω…»

«Ιιιιιιι! Θες να χωρίσουμε… Αυτό είναι! Θες διαζύγιο και δεν μπορείς να μου το πεις! Για αυτό θες να βάψεις και να κόψεις τα μαλλιά σου… Ω Θεοί! Αυτό είναι!»

Η Κοραλία τον κοίταξε με απορία. Έβλεπε απέναντί της τον άντρας της να πανικοβάλλεται χωρίς κανέναν απολύτως λόγο και τον ερωτευόταν όλο και περισσότερο. Δεκαπέντε χρόνια. Μισή ζωή σχεδόν. Μαζί του! Άλλαξε η ζωή της με το που τον γνώρισε. Ερωτεύτηκαν παράφορα και απάντησε θετικά στην πρόταση γάμου του χωρίς δεύτερη σκέψη. Ήθελε να ζήσει δίπλα του για πάντα. Και ας την ζάλιζε για τα μαλλιά της.

«Αντώνη μου;»
«Ναιιιιιι…..»
«Παιδί μου, είσαι με τα καλά σου;»
«Τι θες ρε Κοραλία; Θες να χωρίσουμε και το κατάλαβα από σπόντα. Μετά από δεκαπέντε χρόνια, έναν γάμο και ένα σπίτι….»
«Έχεις δίκιο!»
«ΤΙ; ΘΕΣ ΝΑ ΧΩΡΙΣΟΥΜΕ;»
«Θα πάψεις; Έχεις δίκιο ξαναλέω… Όντως χρειάζομαι μια αλλαγή. Και το κοντό καρέ μαύρο θα είναι μόνιμο να ξέρεις. Δεν μου αλλάζεις γνώμη όσο και να χτυπιέσαι. Το θέλω και θα το κάνω. Πρέπει να το κάνω!»
«Γιατί πρέπει; Για να γιορτάσεις τον χωρισμό μας;»
«Γιατί είμαι έγκυος βρε βλάκα! Για αυτό!»

Ο Αντώνης της άφησε το χέρι και έμεινε να την κοιτάει σαν χάνος. Δεν αντιδρούσε. Οριακά ανοιγόκλεινε τα μάτια του.

«Αντώνη;»
«Ναι. Ναι.»
«Είσαι καλά;»
«Ναι. Ναι.»
«Δεν το βλέπω!»
«ΕΙΣΑΙ ΕΓΚΥΟΣ;»

Ο τόνος της φωνής του της έκοψε το αίμα κάνοντάς τη να αναπηδήσει στη θέση της.

«Ναι! Έκανα τεστ, βγήκε θετικό και σήμερα πήγα στον γιατρό. Το επιβεβαίωσα! Και μου είπε πως καλύτερο θα ήταν αν θέλω να βάψω τα μαλλιά μου να το κάνω τώρα και ξανά μετά τη γέννα και αποφάσισα να το κάνω σκούρο και κοντό ώστε να μακρύνει όσο μακρύνει αυτούς τους μήνες και να μην χρειαστεί να το βάψω! Κατάλαβες;»

«Κοραλία, πάμε άλλη μια! ΕΙΣΑΙ ΕΓΚΥΟΣ;»
«Γιατί φωνάζεις;»
«ΕΙΣΑΙ ΕΓΚΥΟΣ;»
«Ναι, Αντώνη μου! Είμαι έγκυος!»

Ο Αντώνης σηκώθηκε από την καναπέ και άρχισε να χορεύει. Η Κοραλία λύθηκε στα γέλια. Εκείνος την τράβηξε από το χέρι να χορέψουν και την έκλεισε στην αγκαλιά του. Της φίλησε την κορυφή του κεφαλιού και την κοίταξε στα μάτια.