TheBluez

Δανάη.
Η ιστορία μου δεν διαφέρει από τη δική σου.
Το όνομά μου είναι Δανάη.
Βρισκόμουν στο τελευταίο έτος της σχολής φωτογραφίας και από παιδί ονειρευόμουν να ταξιδέψω ως την άκρη της γης για να γεμίσω με εικόνες τα μάτια μου. Αυτό ήθελα και έχτιζα μέρα με τη μέρα το δικό μου κόσμο.
Με τον Στέφανο γνωριστήκαμε κάποιο φθινόπωρο -το διάστημα των σπουδών μας- στο πάρτι της Ηλέκτρας.
Εκείνο το βράδυ ήρθαμε κοντά, λες και ένα αόρατο νήμα μας κρατούσε μαζί.
Απομονωμένοι από τους υπόλοιπους μιλούσαμε για όσα σχεδιάζαμε για το μέλλον, κάνοντας κύκλους στον αέρα με χρώματα και τις νότες να δίνουν τόνο στη συζήτηση. Βοηθούσε το αλκοόλ να χαλαρώσουμε τις άμυνές μας.
Όταν ο D.J έπαιξε ένα τραγούδι της Edith Piaf “La vie en rose”, με έπιασε από το χέρι και θέλησε να το χορέψουμε μαζί.
“Αυτό είναι το τραγούδι μας “είπε χαμογελώντας. Και μέσα σε ένα δευτερόλεπτο χάθηκα στην αγκαλιά του σαν να ήμασταν μαζί από πάντα. Μου το σιγοτραγουδούσε.

Την επόμενη μέρα βγαίνοντας από το σπίτι, βρήκα στην είσοδο ένα φάκελο με το όνομά μου.
Ξαφνιάστηκα και όταν είδα το περιεχόμενο του φακέλου, χαμογέλασα. Έβγαλα μια κασέτα που έγραφε τον τίτλο του τραγουδιού μας μαζί με ένα σημείωμα: “…και βλέπω τη ζωή με ροζ χρώμα… ένα κομμάτι ευτυχίας που ξέρω την αιτία της. Είσαι εσύ για μένα, είμαι εγώ για σένα στην ζωή…” υπέγραφε με το όνομα και το τηλέφωνό του.
Κάπως έτσι ξεκίνησε η ιστορία μας, μέχρι τη στιγμή που βρεθήκαμε να μιλήσουμε για το επόμενο βήμα της σχέση μας.
Φοβήθηκα γιατί ήμουν ερωτευμένη αλλά μπερδεμένη. Δεν μπορούσα να εγκαταλείψω το όνειρο.
Προσπάθησα να του εξηγήσω, να του ζητήσω πίστωση χρόνου, αλλά εκείνος αρνήθηκε να το δεχθεί.

“Θυμάμαι εκείνο το βράδυ με κάθε λεπτομέρεια. Δίπλα στον παραλιακό δρόμο, λίγα μέτρα από τον Λευκό Πύργο, όταν σε είδα να φεύγεις με το κεφάλι σκυφτό. Δεν είπες λέξη και έσβησαν τα βήματά σου ανάμεσα στους περαστικούς.
Δεν ξέρω πόση ώρα έμεινα στην ίδια θέση ανήμπορη να περπατήσω. Όταν το αποφάσισα ξεκίνησε μια ήρεμη ψιχάλα. Όσο ανέβαινα το στενό πλακόστρωτο της Ναυαρίνου, οι πλάκες είχαν ήδη βραχεί από τις σταγόνες της βροχής που σταδιακά δυνάμωνε.
Με κύκλωνε η μοναξιά. Δεν σταμάτησαν να τρέχουν τα δάκρυα, θόλωνε η εικόνα σου από τα μάτια μου στη σκέψη πως σε άφησα πίσω.
Λίγα λεπτά μετά και φτάνοντας στο σπίτι, σε βρήκα να με περιμένεις στην είσοδο. Άνοιξες την αγκαλιά σου και αυτό ήταν αρκετό για να τρέχω να κρυφτώ. Ένιωσα να φεύγει το μούδιασμα της ψυχής μου και κρατήθηκα σφιχτά πάνω σου. ‘Εύχομαι να μην το μετανιώσεις ποτέ σου Δανάη. Γιατί θα συναντηθούμε μετά από χρόνια, θα δεις, αλλά δεν θα είμαι ίδιος μαζί σου. Ήθελα να σου πω ένα αντίο και να κλείσω εδώ’.
Έκανες λίγα βήματα πίσω, λες και υποχωρούσες και ψιθύρισες: ‘Μη γυρίσεις…’.
Έκλαιγα με λυγμούς και ένα παράπονο που δεν μ’ άφησες να σου εξηγήσω. Δεν με άκουγες. Πονούσα κι εγώ.”

Έτσι χώρισαν οι ζωές μας και δεν έμαθα για εκείνον (όσο κι αν προσπάθησα.)

Στέφανος.
“Έφερα τον κόσμο ανάποδα να σε βρω, αλλά κόπηκαν τα νήματα κάθε επικοινωνίας μας. Η Ηλέκτρα δεν βοηθάει. Δεν ξέρει πού είσαι λέει. Έκανα λάθος μαζί σου, αλλά ήταν πλέον αργά. Πού βρίσκεσαι;;; Θέλω να γυρίσεις…”.

Λίγα χρόνια αργότερα…

Δανάη.
Είχα επιστέψει από το τελευταίο ταξίδι στην Ισλανδία, ενώ οι εργασίες για το μικρό φωτογραφικό “studio27” πλησίαζαν να ολοκληρωθούν. Ο σταθμός της ζωής και της εμπειρίας μου έφτανε στο τέλος του.
Είμαι ευτυχισμένη αν και πάντα θα μου λείπει κάτι. Ένα απωθημένο συναίσθημα που σκάλωνε κάποιες φορές στην καρδιά, αλλά αμέσως διώχνω την σκέψη. Έμαθα πως η ζωή κλείνει κύκλους γύρω από κάθε στιγμή μας, επειδή ήρθε η ώρα.

Η Ηλέκτρα στάθηκε δίπλα μου, πολύτιμο πετράδι στο στεφάνι της φιλίας μας.

Το κορίτσι της παιδικής μου ηλικίας άλλαξε. Ωρίμασε και οργάνωνε την ζωή μου όσο υπήρχαν εκκρεμότητες. Δυναμική και επιμονή, έτοιμη να βοηθήσει σε όσα ζητούσα. Ανέλαβε τα εγκαίνια του “studio 27” για την παραμονή Χριστουγέννων.
“Δεν πιστεύω να μην έρθεις στο πάρτι σου;” μου είπε γελώντας.
“Ε, μετά από τόσα χρόνια, με τόσες απουσίες, πιστεύω πως θα τα καταφέρω” της απάντησα μ’ ένα χαμόγελο.
“Θα κάνουμε χαμό!” συμπλήρωσε η Ηλέκτρα κι έφυγε βιαστικά.

Η Ηλέκτρα ήταν το συρτάρι των φοιτητικών μου χρόνων γεμάτο σχέδια, ενθουσιασμό, εκπλήξεις, δάκρυα χαράς αλλά και λύπης. Πρόσφατα παντρεύτηκε τον Μάρκο, έναν υπέροχο άνθρωπο και ζούσαν την ομορφότερη περίοδο της ζωής τους περιμένοντας το πρώτο τους παιδί. Μοιραζόμασταν τόσες καταστάσεις μαζί.

Στέφανος.
Όταν έκλεισα το τηλέφωνο, δεν μπορούσα να κρύψω την ταραχή μου. Ο Μάρκος δεν μου έδωσε καμία λεπτομέρεια. Θα κανόνιζε σύντομα μια συνάντηση.
Ο φίλος του ήταν μυστήριος τελευταία και μιλούσε με γρίφους. Του είχε εμπιστοσύνη γιατί τον γνώρισε όσο υπηρετούσαν φαντάροι μαζί στο Ηράκλειο. Ήταν μια όμορφη ευκαιρία να τους δει.

Δανάη.
Όταν πλησίασε στο “studio27”, η ατμόσφαιρα ήταν μαγική. Η Ηλέκτρα είχε ξεπεράσει τον εαυτό της, αλλά δεν μου επέτρεπε να φτάσω νωρίτερα. Ήταν όλα ρυθμισμένα, είπε.
Τραβούσα με τρόπο το μίνι χρυσό φόρεμα, μήπως και καλύψει την γύμνια μου. Ένιωθα αμήχανα αλλά δεν τόλμησα να της το πω, όταν μου το έδειξε. Το διάλεξε για δώρο η φίλη μου.
Κοιτώντας τον εαυτό μου στον καθρέφτη, χαμογέλασα.

Βρισκόταν όλοι μέσα περιμένοντας και με υποδέχθηκαν με χειροκροτήματα. Με πλησίασε η Ηλέκτρα και με φίλησε συγκινημένη. Στάθηκα και μίλησα απέναντι σε όλους, άρχισε η μουσική και η γιορτή μας ξεκίνησε… Είχαμε μεγάλη επιτυχία.

Ο Μάρκος κοίταζε την πόρτα. Ώσπου εμφανίστηκε ένας ψηλός νεαρός με μπλε σκούρο κουστούμι. Κομψός, με γκρίζα μαλλιά και ένα χαμόγελο… θα έβαζα στοίχημα πως κάποιον μου θυμίζει. Η αντίδρασή του με προβλημάτισε και πλησίασα για να βγω από την ψευδαίσθηση.

Η Ηλέκτρα τραβούσε την μπλούζα του Μάρκου και προσπαθούσε να κάνει ένα σινιάλο, δεν ξέρω κι εγώ πού! Είχε αραιώσει ο κόσμος και όσο πλησίαζα τόσο έχανα και έναν παλμό από τους χτύπους της καρδιάς. Απέναντί μου ήταν εκείνος… με την αύρα του αγκάλιασε όλο μου το είναι και λίγο ακόμη θα βρισκόμουν στα πατώματα.
Με κράτησε η Ηλέκτρα μέχρι να ισορροπήσω…

Στέφανος.
Δυσκολεύτηκα να βρω το “studio27 “. Η μόνη οδηγία του Μάρκου ήταν: ‘πίσω από την πλατεία Αριστοτέλους’. Μα τι μου έκρυβε επιτέλους;

Όταν μπήκα μέσα και αντιλήφθηκα πως πρόκειται για στούντιο φωτογραφίας, ήθελα να γυρίσω πίσω.
Και τότε την είδα…

Κοίταξα βιαστικά στον χώρο. Δεν προλάβαινα να το βάλω στα πόδια. Της χαμογέλασα και τότε από τα ηχεία ξεχύθηκε η φωνή της θρυλικής Edith… ‘Γύρισα εγώ για σένα…’ της είπα. Χαμογέλασε.