TheBluez

Πρόλογος
Όταν είσαι για πολύ καιρό στο σκοτάδι, αναπολείς το φως με ένα περίεργο τρόπο. Σαν να μην το έχεις ξαναδεί. Σαν να μην το έχεις ξανανιώσει. Έτσι, μου ήρθε η φαεινή ιδέα να πετάξω προς αυτό. Έπρεπε με κάποιον τρόπο να ξεφύγω από την φυλακή. Δεν ήμουν σίγουρος πώς. Ίσως η ψευδαίσθηση του φωτός που έδιναν τα εκατοντάδες κεριά γύρω μου να ήταν η λύση. Δεν υπήρχε κάτι άλλο. Μόνο αυτά. Πίστεψα πως δυο φτερά από κερί θα γίνονταν η διέξοδός μου για να την φτάσω.
Το βάρος από το κερί ήταν ανεκτό, αν αναλογιστεί κανείς το πόσο μακριά θα με έφτανε αυτό. Έπρεπε όμως να είμαι και προσεχτικός. Αν ξεπερνούσα τα όριά της και πλησίαζα περισσότερο από όσο άντεχε, θα γινόταν μοιραίο. Εγώ όμως έγινα άπληστος. Πίστεψα πως μπορούσα να κατακτήσω τον ήλιο, όταν υπάρχει λόγος που ο άνθρωπος έχει καταφέρει να πατήσει μόνο στο φεγγάρι. Και ενώ με καλοδεχόταν, με τον τρόπο της μού έλεγε να μην πλησιάσω άλλο. Μα εγώ πλησίασα. Και έλιωσα. Τα φτερά μου δεν με τσάκισαν απλά, αλλά με έκαψαν προτού βρω παρηγοριά στα κύματα που επέμεναν να με χτυπούν για ώρα.
Πολλοί λένε, πως αγαπάς τον ήλιο μέχρι να σε κάψει. Το παράλογο της ιστορίας είναι: πως συνέχισα να τον αγαπώ και ας με έκαψες. Αν και τώρα πια, στο τέλος της ιστορίας αυτής αμφιβάλλω αν αυτός που σε καίει είναι πράγματι ο ήλιος σου.

Μέρος 1
Πολύ κοντά στον ήλιο.
Άγγελος
2021
Ο ήλιος έχει χαθεί πίσω από τα σύννεφα. Ο λιγοστός ήλιος που συντροφεύει αυτόν τον Μάρτιο. Τα νέα με αυτήν την επιδημία δεν είναι καλά και προσπαθούμε όπως και όπως να απομακρυνθούμε από την πόλη, έστω και για λίγες μέρες μέχρι να ηρεμήσουν τα πράγματα. Σίγουρα δεν θα κρατήσει για πολύ. Μόνο οι επόμενες δύο εβδομάδες είπαν πως θα είναι κρίσιμες.

Κατάφερα και έπεισα την Ζωή να φύγουμε από την Αθήνα και να πάμε στο εξοχικό μου, στην Ικαρία. Απολαμβάνω τους χαλαρούς ρυθμούς αυτού του νησιού και πόσο μάλλον τον χειμώνα που γίνονται ακόμη πιο χαλαροί. Εξάλλου, χρειάζομαι ένα διάλειμμα από τον Ίκαρο. Μερικές φορές ξεχνάω ποιος είναι ο Άγγελος και μόνο η Ζωή μού θυμίζει ποιος πραγματικά είμαι.

Το ιδιωτικό μου ελικόπτερο μας περιμένει για την διαδρομή Αθήνα – Ικαρία. Το bell 407 αγοράστηκε έναν χρόνο πριν από την οικογενειακή μας επιχείρηση και όταν δεν εκτελεί πτήσεις προς όφελος της εταιρείας, απολαμβάνω να το χρησιμοποιώ. Όπως και τα ιδιωτικά μας αεροπλάνα. Ο αέρας πάντοτε με έλκυε. Το πέταγμα θα το χαρακτήριζα ως δεύτερή μου φύση. Ίσως σε μία άλλη ζωή να ήμουν αερικό.

Μπαίνουμε μέσα στο ελικόπτερο και ταυτόχρονα με την Ζωή χρησιμοποιούμε τους ιμάντες ασφαλείας και όλον τον απαραίτητο εξοπλισμό που είναι απαραίτητος για την πτήση. Την παρατηρώ όπως κάθεται και ξέρω πως παραείμαι τυχερός για να την έχω. Δεν είναι μόνο η εξωτερική της ομορφιά και τα γαλανά της μάτια που με παρασέρνουν κάθε φορά σε ένα μέρος του παραδείσου που ούτε καν ήξερα πως υπάρχει. Δύο όμως χρόνια μαζί της είναι αρκετά για να ξέρω πως είναι η γυναίκα της ζωής μου, ακόμα και αν δεν καταφέρω ποτέ να την κάνω νόμιμα γυναίκα μου. Πρώτον, γιατί δεν θα έβαζα ποτέ την ζωή της σε κίνδυνο εξαιτίας της δουλειάς μου για την οποία γνωρίζει μόνο την κορυφή του παγόβουνου και δεύτερον, γιατί δεν συμφωνεί η οικογένειά μου για αυτήν την σχέση και αυτό επίσης την βάζει σε κίνδυνο. Έχω πάρει απόφαση πως πότε και καμία δεν θα πληρεί τις προδιαγραφές για να μπει στην οικογένεια Δέλτα, εκτός και αν μιλάμε για μεγάλα συμφέροντα. Εκεί θα άλλαζαν πολλά, όμως ευτυχώς δεν υπάρχει κάτι τέτοιο στον ορίζοντα.

Με την Ζωή γνωριστήκαμε πέντε χρόνια πριν στην σχολή πιλότων. Είμαστε και οι δυο του ‘97. Στην αρχή οι σχέσεις μας ήταν αρκετά φιλικές μιας και είχε σχέση, μέχρι που δύο χρόνια πριν ήρθε να εργαστεί στον όμιλό μας και συναντηθήκαμε ξανά. Η οικογένειά μου δεν έχει θέμα να έχω σχέσεις με κάποια από τις υπαλλήλους μας, μιας και αυτό δεν ήταν κάτι που είχε ξανασυμβεί. Αρκεί το πράγμα να μην πάει ποτέ σοβαρά. Δεν τους αρέσει να μοιράζονται. Ό,τι και αν είναι αυτό. Ειδικά τα μυστικά τους. Εξάλλου, οι επιχειρήσεις βιτρίνας δεν είναι οι κύριες επιχειρήσεις μας.

«Έμεινε λίγο Ζωή μου. Φτάνουμε»
Μού χαμογέλασε. Περισσότερο ανυπομονούσα εγώ που φτάναμε. Θα έδινα στον εαυτό μου ένα διάλειμμα με αφορμή την κατάσταση, μόνο που δεν περίμενα ό,τι θα ακολουθούσε. Και εννοώντας ό,τι ακολουθούσε, δεν θα αφορούσε μόνο τις επόμενες ώρες. Ούτε καν τους μήνες.

Διασχίζοντας το Ικάριο πέλαγος και βλέποντας πια γη, χωρίς να είμαστε όμως ακόμα σε θέση προσγείωσης, χωρίς καν να έχουμε χάσει ύψος, το σύστημα μετάδοσης βγαίνει εκτός λειτουργίας και ένας δυνατός, σχεδόν αποκρουστικός ήχος ακούγεται από τον κινητήρα. Το μόνο που θυμάμαι είναι να βρίζω και να χάνω τον πλήρη ελέγχου του ελικοπτέρου μυρίζοντας κάτι καμένο.

Για κάποιον λόγο δεν επικαλέστηκα κανέναν Θεό και αυτό δεν έχει να κάνει με το γεγονός πως είμαι άθεος. Απλώς για κάποιον λόγο, ήξερα πως ήμουν βαθιά τελειωμένος.

Ελευθερία
Γιατί αυτή η χώρα πρέπει να με κάνει να μισώ την δουλειά μου; Έχω κλείσει ήδη δεκατρείς ώρες βάρδια και αυτή η μάσκα έχει αρχίσει να μου την δίνει. Σχεδόν τελειώνω. Τουλάχιστον δεν θα χρειαστεί να κοιμηθώ απόψε εδώ όπως τις προάλλες. Ούτε σπίτι μου δεν μπόρεσα να πάω να με φροντίσω λίγο.

Τα κρούσματα του ιού έχουν γεμίσει το νοσοκομείο και πλέον οι γιατροί δεν είμαστε αρκετοί. Δεν έχει σημασία αν είμαι πνευμονολόγος, αναγκάζομαι να παίρνω και τον ρόλο άλλων ειδικοτήτων. Δεν είναι λίγες οι φορές που ακούς τους γιατρούς με τους νοσοκόμους να τσακώνονται στους διαδρόμους. Το ΕΣΥ δεν μας δίνει καμία σημασία και κάθε μέρα περιμένω κάποιος από εμάς να κάνει κάποιο μοιραίο λάθος από την κούραση. Για παράδειγμα, πότε ένας αναισθησιολόγος θα κοιμίσει κάποιον ασθενή αιωνίως.
Είμαι λίγο μακάβρια; Ναι! Αλλά είμαι και πολύ κουρασμένη.

Φευγαλέα κατεβάζω την μάσκα να πιώ λίγο νερό. Ένα μπουκαλάκι νερό που παλεύω να πιώ από το πρωί.

‘Γιατί γύρισα σε αυτήν την σκατοχώρα!’, φωνάζει η φωνούλα μέσα μου. Μα για να είσαι κοντά στους δικούς σου ηλί8ια, αντιγυρίζει μία άλλη. Αν και άλλη στην θέση μου δεν θα ήθελε καμία σχέση μαζί τους. Θα μπορούσα να είμαι στα αλήθεια σε μία πλεονεκτική θέση σε σύγκριση με αυτά που έχω και αυτά τα οποία θα μπορούσα να κερδίσω, αλλά είμαι το μαύρο πρόβατο της οικογένειας και προτιμώ να μην μοιραστώ το μαύρο χρήμα που απορροφά η αδελφή μου σε μηνιαία βάση. Αντιθέτως ματώνω στην ΜΕΘ για κάτι παραπάνω από ενάμιση χιλιάρικο.

«Ελευθερία, σε χρειαζόμαστε τώρα» με ακουμπάει απαλά στον ώμο ο Κώστας, ένας συνάδελφος δερματολόγος, εξαιρετικός στην δουλειά του και καλό παιδί, όμως εκείνη την στιγμή εγώ τον μισώ.
«Κώστα…» πάω να φέρω αντίρρηση, αλλά θυμάμαι πως ο καημένος έμεινε δεκαπέντε ώρες όταν χρειάστηκα εγώ βοήθεια.
«Εγκαύματα τρίτου βαθμού και δύσπνοια» μου εξηγεί την κατάσταση όσο προχωράμε στα επείγοντα. «Μας τους έφεραν με ελικόπτερο από Ικαρία. Το νοσοκομείο εκεί δεν μπορούσε να ανταπεξέλθει»
Ποιο νοσοκομείο μπορεί, άραγε;

«Από τι;» Ρωτάω να μάθω περισσότερα.
«Πτώση ελικοπτέρου. Δυο νεαρά παιδιά. Μια γυναίκα και ένας άντρας. Έχουμε όλα τα στοιχεία τους. Του ‘97 και οι δυο»

Οι νοσοκόμοι μας βοηθάνε να φορέσουμε ρόμπες και γάντια αφού έχουμε απολυμάνει καλά τα χέρια μας. Αυτά που αντικρίζουμε δεν είναι καλά. Καθόλου καλά. Η κοπέλα αναπνέει, αλλά δεν ανταποκρίνεται σε τίποτα. Το αγόρι βήχει ασταμάτητα και βογκάει από τον πόνο.

Για κάποιον λόγο, ανεξήγητο, στέκομαι πάνω από τον νεαρό μην μπορώντας να κάνω τίποτα. Είναι αδράνεια από την κούραση, είναι το μυαλό μου; Τι ακριβώς είναι;
«Ελευθερία! Βοήθησε με!» φωνάζει ο Κώστας προσπαθώντας να γυρίσει τον νεαρό ανάσκελα για λίγα δευτερόλεπτα, όσο μία άλλη ομάδα γιατρών αναλαμβάνει την κοπέλα.
Συνειδητοποιούμε ότι τα ρούχα κολλάνε στο δέρμα του και τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά. Του ανανεώνω το οξυγόνο και δίνω εντολή για αιματολογικές όσον αφορά την κρεατινίνη, ηλεκτρολύτες και ηπατικά. Απαιτώ αμέσως ένα EKG. Οι καρδιολογικές επιπλοκές μπορεί να είναι σοβαρές.

Ωστόσο, όσο δεν χρειάζεται να κοιτάω για νέα εγκαύματα στο σώμα του, παρατηρώ το πρόσωπό του. Μέχρι και εκεί ένα πιο ελαφρύ έγκαυμα έχει απλωθεί στην δεξιά πλευρά από τους κροτάφους έως χαμηλά στα ζυγωματικά. Κρίμα τέτοιο πρόσωπο…

Το βλέμμα μου πέφτει στον λαιμό του. Σε ένα ασημένιο κρεμαστό που πρέπει άμεσα να αφαιρεθεί. Το ξεκουμπώνω όσο πιο γρήγορα γίνεται και σε ένα σημείο ξεκολλάει και η σάρκα από πάνω του. Ανοίγει τα μάτια του σαν να του είχα πάρει μόλις την ζωή. ‘Συγγνώμη…’, ψιθύρισα σε έναν άνθρωπο που ούτε καν με άκουγε.

Έσφιξα το κρεμαστό του και προτού το βάλω στην τσέπη της ρόμπας μου, παρατήρησα τις λεπτομέρειές του. Ένα καλλιγραφικό Ι και ένα φτερό κρέμονται από αυτό. Κρίμα που τα φτερά του δεν τον κράτησαν. Και δεν είχε καν ήλιο εκείνη την ημέρα.

Το κορίτσι των κάκτων
2024
Ελευθερία
Το σκέφτομαι ξανά και ξανά για το αν πρέπει να στείλω αυτό το βιογραφικό μακριά. Υποτίθεται γύρισα για κάτι καλύτερο, αλλά είμαστε ένα βήμα μακριά από το 2025 και σχεδόν τέσσερα χρόνια από όταν γύρισα και το καλύτερο δεν έχει έρθει.

Δεν μπορώ να φλυαρώ χωρίς να σας δίνω μερικές ουσιαστικές πληροφορίες. Μεγάλωσα σε μία οικογένεια με αγάπη, πολλή αγάπη, όμως αυτή η αγάπη και η τρυφερότητα σταματούσε στους τοίχους αυτού του σπιτιού. Νόμιζα πως οι γονείς μου είναι καλοί άνθρωποι. Αυτό ήταν μια ψευδαίσθηση. Οι γονείς μου ήταν και μπορούν να είναι καλοί γονείς, αλλά όχι καλοί άνθρωποι.

Οι γονείς μου, Δαβίδ Βέρος και Πέτρα γνωρίστηκαν στο Μεξικό. Από εκεί κατάγεται η μητέρα μου, και εκεί οφείλεται η εξωτική ομορφιά που έχω πάρει από εκείνη. Ξέρω πως ακούγοντας για το Μεξικό έρχονται στο μυαλό σας όλα τα στερεότυπα. Ναρκωτικά, καρτέλ, εμπόρια όπλων, ξέπλυμα, κίνδυνος, εμπόριο οργάνων, εμπόριο λευκής και μαύρης σαρκός και η λίστα δεν έχει τελειωμό. Δίπλα σε όλα αυτά βρίσκεται το όνομα Βέρος με μεγάλη επιτυχία.

Ο πατέρας μου βρέθηκε για δουλειά στο Μεξικό (ναι, για βρωμοδουλειές) και εκεί γνώρισε την οικογένεια της μητέρας μου όπου θα έκαναν δουλειές. Παραδόξως ερωτεύτηκαν. Πολύ κλισέ. Βέβαια, αν ήταν κλισέ η γυναίκα θα έσωνε τον άντρα και θα τον απομάκρυνε από τον βούρκο. Όχι όμως η Πέτρα, που είναι τόσο σκληρή όσο την χαρακτηρίζει το όνομά της.

Εννοείται πως όλα αυτά είναι καλά καμουφλαρισμένα και καμία εξουσία δεν τους αγγίζει, μιας και εκείνοι είναι η ίδια η εξουσία. Ο πατέρας μου υπουργός άμυνας και η μητέρα μου δικηγόρος. Κάτι που ακολούθησε και η αδελφή μου, Κατρίνα.

Οι δουλειές τους έχουν πιάσει όλη την Μεσόγειο και την Λατινική Αμερική. Τα ξενοδοχεία, τα ενοικιαζόμενα αυτοκίνητα και τα ιδιωτικά τζετ είναι μερικές καλές επιχειρήσεις για να θάψεις το μαύρο χρήμα χωρίς να το καταλάβεις. Επιπλέον, μία καρέκλα στην Βουλή κάνει τις διασυνδέσεις δυνατές και κρατάει τα στόματα κλειστά ταΐζοντάς τα καλά.
Μπορεί να φαίνομαι ηλίθια που απέχω από όλο αυτό, αλλά δεν απέχω. Είμαι συνένοχη. Εις γνώσης μου σπούδασα στα καλύτερα πανεπιστήμια με χρήματα διόλου καθαρά. Τουλάχιστον, αφού μπόρεσα να τα εκμεταλλευτώ και να έχω επιλογή στο τι θα κάνω ήθελα να βοηθάω. Ήθελα να γίνω το αντίθετο από τους γονείς μου. Να προσφέρω φροντίδα αντί για πόνο.

Οι σπουδές στο Λονδίνο τελείωσαν με επιτυχία και αφότου έκανα όλες τις κατάλληλες διαδικασίες για να μπορέσω να μπω στο ελληνικό δημόσιο με στόχο να επιστρέψω στην Ελλάδα, τα κατάφερα. Το μόνο που κατάφερα, αφού οι σχέσεις μου με την οικογένεια μου δεν έφτιαχναν με τίποτα. Ούτε καν με την αδελφή μου που ζει μονίμως σε έναν άλλον κόσμο.

Και αφού η δουλειά με πνίγει σε αυτήν την χώρα, ίσως θα πρέπει να την κάνω για άλλου. Η δωροδοκία ήρθε πρώτη πρώτη όταν τους είπα πως ψάχνω να φύγω. «Τι κάθεσαι και ταλαιπωριέσαι κοριτσάκι μου; Άσε να σου ανοίξω ένα ιατρείο να έχεις το κεφάλι σου ήσυχο» πρότεινε ο μπαμπάς μου που ξέρω ότι θα έλεγε οτιδήποτε για να με βλέπει πιο συχνά. Είναι το μόνο που μπορεί να κάνει. Ποτέ δεν θα δεχόμουν κάτι τέτοιο.

Δυστυχώς τα χρήματα δεν είναι αρκετά για να βάζω το κατάλληλο ποσό στην άκρη μέχρι να ανοίξω ένα δικό μου ιατρείο. Επέλεξα να μένω σε ένα αξιοπρεπέστατο δυάρι στο κέντρο παρά να γυρίσω στην οικογενειακή στέγη που βρίσκεται στου διαόλου το κέρατο. Ούτε στο google maps δεν αναγνωρίζεται το σπίτι. Είναι στην μέση του πουθενά και περνάω δυο και τρεις ωρες στο τιμόνι όταν αποφασίζω να πάω να τους δω. Δεν μιλάμε για ένα απλό σπίτι, αλλά για ένα φρούριο. Για ένα απρόσιτο φρούριο.

Να είμαι ειλικρινής, δεν νομίζω πως ο μόνος λόγος που δεν θέλουν να φύγω ξανά είναι γιατί θα τους λείψω. Περισσότερο φοβούνται. Φοβούνται μην κινδυνέψω και έχουν τρεχάματα. Έχουν ανοιχτούς λογαριασμούς με τους πάντες!

Υπάρχει μια βεντέτα που εδώ και χρόνια καλά κρατεί. Πιο πολύ ανταγωνισμό θα ονόμαζα αυτή την κατάσταση στην οποία έχουν εμπλακεί οι δυο οικογένειες, αλλά όπως αντιλαμβάνεστε ο όρος βεντέτα είναι πιο πιασάρικος.

Δεκαετίες τώρα προσπαθούν να ξεφορτωθούν ή έστω να περιορίσουν τους Δέλτα, αφού χαλάνε την πιάτσα και αναγκάζονται να μοιράζονται τις δουλειές. Η Δέλτα χτίστηκε παράλληλα με την δική μου φαμίλια, μόνο που εκείνοι περιορίζονται στην Μεσόγειο. Όσο και αν προσπαθούν για Λατινική Αμερική, οι κόποι τους πάνε χαμένοι για όσο εκεί είναι οι δικοί μου να φυλάνε τα σύνορα μην τυχόν και τους πάρει κανείς τα ηνία.

Οι Δέλτα είναι και αυτοί κομμάτι της εξουσίας. Ο Ιωάννης μεγαλοεπιχειρηματίας ενώ η σύζυγος του, Στέλλα, εισαγγελέας του Αρείου Πάγου. Ποιος μπορεί να τους κατεβάσει από εκεί ψηλά;

Ανά περιόδους οι δυο οικογένειες έχουν προσπαθήσει για ανακωχή, αλλά κανείς στα αλήθεια δεν είναι διατεθειμένος να μοιραστεί. Οι Δέλτα σαν να έπεσαν λίγο κατά την διάρκεια του Covid και αυτό έδωσε άνοδο στους Βέρους. Είχε ένα ατύχημα ο γιος τους και αυτό τους έβγαλε εκτός πλάνου. Φυσικά, δεν θα ήξερα όλες αυτές τις λεπτομέρειες αν δεν είχα πάρει μέρος σε μερικά ανιαρά δείπνα με την οικογένειά μου, που παρόλο τους είχα πει ότι δεν θέλω να ξέρω, εκείνοι θεωρούν πως καλό είναι να μένω ενήμερη, έστω για τα βασικά.

Όπως και να έχει, δεν φάνηκε να στεναχωριούνται οι δικοί μου για το κακό που βρήκε τους Δέλτα. Αντιθέτως, τους βόλεψε, αφήνοντάς τους το πεδίο ελεύθερο για επιπλέον επέκταση της μπίζνας τους.

Η τόση πληροφορία με κάνει να εύχομαι να μην ήμουν μέλος αυτής της οικογένειας. Στο μεταξύ κάνω μία μεταφύτευση στους κάκτους μου, αφού μου αρέσει να φροντίζω ότι είναι άγριο και έχει αγκάθια, θυμίζοντάς τους πως και αυτά έχουν ανάγκη από φροντίδα.

Τα φτερά του Ικάρου
Άγγελος
Ελβετία, 2024
Τα γαλανά της μάτια ήταν κάποτε ο ουρανός που πετούσα. Με κοιτάζει με ένα κενό στο βλέμμα, αλλά αν κι οι γιατροί λένε πως δεν καταλαβαίνει τίποτα, εγώ πιστεύω το αντίθετο.
Είμαι πεπεισμένος πως θα γίνει καλά. Δεν μπορεί να είναι κλινικά νεκρή για πάντα. Το χτύπημα στο κεφάλι και στην σπονδυλική στήλη ήταν καθηλωτικά για αυτό το αποτέλεσμα. Λένε πως ακόμα και αν ο εγκέφαλος της κάποια στιγμή ανταποκριθεί, το σώμα θα παραμείνει ανάπηρο. Αυτό δεν με νοιάζει. Η Ζωή δεν είναι το σώμα της. Η Ζωή είναι το μυαλό της και η ψυχή της που προσπάθησα να έχω λίγη από αυτή.

Πριν έρθω ξανά Ζυρίχη, δέχθηκα άλλη μία μάταιη προσπάθεια από τον πατέρα μου, Ιωάννη, για να μην έρθω ως εδώ. Επιμένει να λέει πως αυτό που κάνω κάθε δέκα μέρες είναι ανώφελο επειδή η Ζωή δεν καταλαβαίνει και πάει την δουλειά μας πίσω με το να λείπω τόσο συχνά. Στα @pxiδiα του για το αν η Ζωή έχει επαφή με το περιβάλλον. Η μόνη αλήθεια είναι πως νοιάζεται μόνο για την απουσία μου η οποία αφορά την δουλειά.

Η άφιξή μου στην Ζυρίχη και η αναχώρησή μου από αυτήν είναι κάτι σαν ρουτίνα τα τελευταία χρόνια. Αφιερώνω τρεις μέρες να είμαι κοντά της, ελπίζοντας να καταλαβαίνει έστω και κάτι από όσα της λέω.

Ούτε η καραντίνα δεν με σταμάτησε. Καμία από αυτές που είχαμε χάσει το μέτρημα. Τα ιδιωτικά τζετ ήταν για πάρτη μου. Ακόμα και όταν έπρεπε να καθηλωθούν, δεν μου κόστιζε τίποτα να λαδώσω τον εναέριο χώρο για να εξαφανιστώ από το ραντάρ.

Είμαι ο υπεύθυνος για ό,τι της συνέβη και η κλινική αποκατάσταση που της παρέχω εδώ, είναι το λιγότερο που θα μπορούσα να κάνω. Ευχαριστώ τον Θεό, αν υπάρχει, που οι γονείς της δεν έχουν δώσει εντολή να την βγάλουν από τα μηχανήματα. Θα γίνει καλά. Το ξέρω πως θα γίνει καλά.

Από όταν μεταφέρθηκε στην Ζυρίχη, άρχισα να της αφηγούμαι πτυχές της ζωής μου για τις οποίες δεν είχε ιδέα για την ύπαρξή τους. Προφανώς, γιατί δεν θα ήθελε ούτε να με ξέρει αν γνώριζε. Δεν ξέρω γιατί ξεκίνησα να το κάνω αυτό. Μάλλον γιατί είχα μία ελπίδα πως θα σοκαριζόταν τόσο πολύ που θα ξυπνούσε από το μέρος στο οποίο τόσο βαθιά βρίσκεται.

Γνώριζε τους γονείς μου, Ιωάννη και Στέλλα. Όχι πολύ καλά. Μερικές τυπικές συναντήσεις. Η Ζωή γνώριζε αυτά τα οποία ήξερε όλος ο κόσμος για εμάς. Μας ανήκουν μερικές από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις της χώρας, όπως μία εταιρεία με ιδιωτικά αεροσκάφη και ελικόπτερα, καθώς και νυχτερινά κέντρα διασκέδασης. Ποτέ δεν θα τολμούσα να της μιλήσω για τα όπλα που κινούνται ως ένα σημείο της Μεσογείου για να καταλήξουν στο Ισραήλ, ώστε να σκοτώσουν άμαχο πληθυσμό και παιδιά, ούτε για να τα ναρκωτικά που διακινούνται στα μαγαζιά μας, πόσο μάλλον για τις προστασίες που αν μείνουν ανεξόφλητες, αυτός ο οποίος μας χρωστάει είναι ήδη εξοφλημένος.

Δεν είμαι κανένας Άγιος. Αυτό είναι ολοφάνερο. Η Ζωή όμως με είχε κάνει πολλές φορές να θέλω να τα παρατήσω όλα και να φύγω μαζί της. Όσο και αν είχα πείσει τον εαυτό μου πριν το ατύχημα πως ίσως και να μπορούσα να το κάνω, συνειδητοποιώ πόσες αυταπάτες έχω ώρες ώρες.

Στην πραγματικότητα είμαι ένας χέστhς που δεν θα το κουνούσα από την βολή μου. Είναι πολύ εύκολο να με αποκληρώσουν, ακόμα και αν είμαι μοναχοπαίδι. Είμαι μαθημένος να τα βρίσκω όλα έτοιμα. Ξέρω πως μπορώ να έχω ό,τι θέλω ανά πάσα ώρα και στιγμή. Μου αρέσει ο έλεγχος και η τελειότητα. Μόνο με αυτά αρκούμαι. Όχι πως δεν έχω τίμημα. Είμαι εγώ ο γιος που πρεσβεύω τον έλεγχο και την τελειότητα. Δεν μπορώ να τα αφήσω αυτά να χαθούν, όταν σύντομα όλα θα περνάνε από τα χέρια μου.

Την Ζωή την ερωτεύτηκα, γιατί δεν είναι η τελειότητα. Πρώτη φορά έπεσα για κάτι διαφορετικό. Η απλότητα και η καλοσύνη με την οποία χειριζόταν τα πράγματα δεν είχε καμία σχέση με το πώς είμαι. Έκανε πράγματα που αν τα έκαναν άλλοι, θα μου την έδιναν. Τα βιβλία δεν τα στοίβαζε ποτέ ίσια. Μπορούσε να κοιμηθεί ακόμα και αν υπήρχαν άπλυτα στον νεροχύτη. Δεν την πείραζε η κουρτίνα να μένει μισάνοιχτη. Τον καφέ της δεν τον έπινε κάπως συγκεκριμένα. Όλα αυτά, θα με απωθούσαν σε άλλον άνθρωπο. Και με θλίβει που για αυτήν μιλάω σε παρελθοντικό χρόνο μιας και πλέον δεν μπορεί να κάνει τίποτα από όλα αυτά.

Εμένα το ατύχημα μου άφησε μερικές ουλές, ενώ σε εκείνη κόστισε όλη της την ζωή. Η πλάτη είναι το χειρότερο σημείο. Οι ουλές που άφησε η φωτιά είναι ανεξίτηλες. Στο πρόσωπο οι ουλές καταλαμβάνουν ένα μικρό κομμάτι της δεξιάς πλευράς που όμως είναι εμφανείς. Έγιναν μερικές μεταμοσχεύσεις δέρματος όσο ήμουν υπό νάρκωση και το σώμα μου μέσα στα φάρμακα, όμως μου φάνηκε αηδιαστικό να έχω το δέρμα κάποιου άλλου πάνω μου. Έτσι, προτίμησα να πορευτώ με τα σημάδια μου.

Το μετατραυματικό σοκ δεν ήρθε αμέσως όπως θα περίμενε κανείς. Τα φάρμακα με κρατούσαν σε λήθαργο χωρίς να καταλαβαίνω πολλά. Όταν γύρισα σπίτι ξεκίνησε ο εφιάλτης. Κυριολεκτικά, ο εφιάλτης. Κανείς θα περίμενε να βλέπω φωτιές να με κατακλύζουν, αλλά ακόμα και στον ύπνο μου θέλω να είμαι ιδιαίτερος. Ο κοιμισμένος μου εαυτός είναι και αυτός τόσο άπληστος που ονειρεύεται να ακουμπάει τον ήλιο. Στον ύπνο μου είμαι ο Ίκαρος. Είχα υπάρξει και στο παρελθόν ο Ίκαρος, αλλά ποτέ δεν έπεφτα. Τώρα λιώνω. Κυριολεκτικά είμαι από κερί και λιώνω. Ξυπνάω μούσκεμα στον ιδρώτα με τα καψίματά μου να πονάνε. Αναγκάζομαι να σηκωθώ καταμεσής της νύχτας, για να κάνω ένα κρύο ντουζ να ανακουφιστώ. Τουλάχιστον κάτω από το νερό δεν μπορεί κανείς να με δει να δακρύζω. Όχι για εμένα. Για την Ζωή. Το παράλογο είναι πως λίγο πριν ξυπνήσω από αυτούς τους εφιάλτες, βλέπω μία γυναίκα και αυτή δεν είναι η Ζωή. Είναι μία μελαχρινή με μακριά μαλλιά πιασμένα σε κότσο με έντονα ζυγωματικά. Μία γυναίκα με εξωτική ομορφιά. Μία γυναίκα που δεν έχω δει ποτέ στην ζωή μου, αλλά παρόλα αυτά δεν γίνεται να ονειρευτείς κάποιον που δεν έχεις δει ποτέ στην ζωή σου.

Τα πνευμονολογικά προβλήματα δεν λένε να φύγουν και το άσθμα δεν έχει εξασθενήσει. Με επισκέπτονται συχνά να μου θυμίσουν πως αυτό που έγινε θα με ακολουθεί μια ζωή με κάθε τρόπο.

Μερικές φορές εύχομαι να μην την είχε αποκρούσει η έκρηξη, εκσφενδονίζοντάς την μακριά, διαλύοντάς της το εγκεφαλικό σύστημα. Μπορεί να την είχε γλιτώσει από την φωτιά όπως και εγώ. Όχι πως είναι ζωή και αυτή.
«Κύριε Δέλτα, ο χρόνος σας έχει τελειώσει. Είναι ώρα να την καθαρίσουμε», μου λέει η μεσήλικη νοσοκόμα και είναι ώρα να φύγω.

Κουνάω καταφατικά σκυφτός το κεφάλι και σηκώνομαι από την καρέκλα που βρίσκεται κοντά στο κρεβάτι της. Σκύβω και την φιλάω στο μέτωπό της, χαϊδεύοντάς της τα μαλλιά και της ψιθυρίζω πως θα την δω ξανά σύντομα.
Κάθε φορά που αφήνω την Ελβετία, μελαγχολώ. Δεν ήξερα τι είναι να μελαγχολείς πριν από αυτό.

«ΓΥΡΝΑ ΑΜΕΣΩΣ» είναι το μήνυμα που λαμβάνω στο iPhone μου, όταν μπαίνω μετά από μερικές ώρες σε ένα από τα ιδιωτικά μας αεροπλάνα. Όταν στέλνει τέτοια μηνύματα ο πατέρας μου, δεν είναι για καλό. Ξέρω πως με το που φτάσω θα πρέπει να τον συναντήσω.

Άγγελος
Αθήνα
«Λέγε!» Του πετάω ξερά να τελειώνουμε. Έχει φτάσει τρεις το πρωί και που ήρθα μέχρι το μαγαζί είναι πολύ. Χρειάζομαι στα αλήθεια ύπνο.
«Παντρεύεσαι» μου ανακοινώνει ενώ ανάβει ένα από τα πούρα που είχε μέσα στην συλλεκτική κασετίνα του.
Βάζω τα γέλια μιας και αυτό μόνο αστείο θα μπορούσε να είναι.

«Πώς σου ήρθε αυτό;» ξεκουμπώνω τα πάνω κουμπιά του πουκαμίσου μου και αράζω στην πολυθρόνα απέναντί του.
«Άγγελε, δεν είναι αστείο. Παντρεύεσαι! Σύντομα κιόλας. Και ξέρεις γιατί παντρεύεσαι; Για να τα έχεις όλα! Όπως κάποτε ήθελες» συνεχίζει με τα ανεξήγητά του.
«Θες να μου το κάνεις λίγο λιανά;». Πρέπει να μάθω περισσότερα και εκείνος μου ετοιμάζει ένα καπνιστό ουίσκι με κανέλα και πολύ πάγο.
«Το ατύχημά σου δεν ήταν ατύχημα. Ήταν προμελετημένο έγκλημα που αποσκοπούσε στην καταστροφή μας». Δεν τον διακόπτω. Πρώτον, είμαι περίεργος να δω πού κολλάει το ατύχημα αυτό με τον γάμο και δεύτερον, να μάθω τα όσα έχει να μου πει. «Οι Βέροι κρύβονται πίσω από το ατύχημα, γιε μου» κουνάει το κεφάλι του σαν να είχε έρθει ολέθρια καταστροφή. Και πράγματι! Είχε έρθει, αλλά όχι εξαιτίας της κατάστασης της οποίας βρέθηκα, άλλα για όσα ακολούθησαν. Πολλοί πελάτες σταμάτησαν να εμπιστεύονται την Δέλτα για τις πτήσεις τους και στράφηκαν στον Βέρο. Καθηλώθηκαν πολλά από τα αεροπλάνα και τα ελικόπτερα παρά τις μεγάλες επενδύσεις που είχαν γίνει για να έχουμε τώρα τα τελευταία μοντέλα της αγοράς. Με τις καραντίνες να έρχονται η μία μετά την άλλη επηρεάστηκε και ο Βέρος, αλλά είχε ήδη κάνει καλή μπάζα για να δικαιολογεί το μαύρο χρήμα του. «Ο μηχανικός που έλεγξε τελευταία φορά το ελικόπτερο ήταν δικός τους. Είχε εντολή να πειράξει λίγο τον… κινητήρα. Θέλει ο μπάσταρδος να μας βγάλει εκτός παιχνιδιού»

«Του ανήκει και η Μεσόγειος και η Λατινική Αμερική, κάτι που προσπαθούμε να κατακτήσουμε χρόνια και ήθελε να μας ξεπαστρέψει κιόλας;»
«Η παραμικρή του αμφιβολία στο να χάσει έστω και ένα κομμάτι από τα συμφέροντά του Μεξικό, μπορούν να τον οδηγήσουν στα άκρα. Δεν θα τον μάθω τώρα»
«Ωραία όλα αυτά! Ο γάμος πού κολλάει; Γιατί απλά δεν τον χτυπάμε κάπου να πονάει;»
Ξέρω πολύ καλά πως όποια εκδίκηση και να πάρω δεν θα είναι ικανή να απαλύνει τον πόνο της απώλειας, αλλά αυτό δεν τολμάω να το πω. Θα φανεί αδυναμία.

«Για αρχή, ο μηχανικός βγήκε από την μέση. Πίστεψε ο μ@λakas, που δίνοντάς του ό,τι ζητούσε για να μιλήσει, θα έμενε και ζωντανός» αναμενόμενο να τον ξεπαστρέψει. Όχι, για εμένα. Καθαρά και μόνο για την ζημιά στο όνομά του που βούιζαν τα μίντια για το ατύχημα. «Έπειτα, βρέθηκα με τον Βέρο. Μόνο εγώ και αυτός. Κάτι θα είχε ψειλιαστεί. Του το έκανα ξεκάθαρο. Ο Άγγελος θα παντρευτεί την κόρη σου, δεν με νοιάζει ποια από τις δυο, παίρνοντας φυσικά στην κατοχή μου μερίδιο από όσα σου ανήκουν, ή οι κόρες σου βρίσκονται καμένες. Και οι δυο. Αυτά του είπα κατά λέξη» χαμογέλασε ευχαριστημένος.
«Τρελάθηκες τελείως;». Πετάχτηκα όρθιος.
«Σε ποιο κομμάτι διαφωνείς; Σε έναν γaμhμevο λευκό γάμο που θα λήξει σε κάνα χρόνο δίνοντάς σου όσα ήθελες ή στις κόρες του που δεν θα αφήσω κομματάκι από αυτές;»
«Στα apxiδi@ μου οι γκόμενες! Εγώ δεν παντρεύομαι! Δεν θα ξεπουληθώ έτσι! Τι θα σκεφτούν οι γονείς της Ζωής; Τι θα γίνει αν η Ζωή ξυπνήσει;». Τόλμησα να πω δυνατά τις σκέψεις μου για πρώτη φορά και ας με έπαιρνε ο διάολος.
«Βρε μaλakiσμevo, σου έχουμε δώσει τα πάντα! Πίστευα πως όλο αυτό με την Ζωή είναι από λύπηση και για τα μάτια του κόσμου που σε εκθειάζουν σαν καλό Σαμαρείτη. Οι φυλλάδες δεν έχουν βαρεθεί να γράφουν για τις επισκέψεις σου στην Ελβετία, αλλά ήρθε η ώρα να γράψουν για τον νέο σου έρωτα! Έγινα σαφής;». Δεν λέω τίποτα. «Μην τα τινάζεις όλα στον αέρα, όταν μπορείς να έχεις τα πάντα!» παίρνει το πρόσωπό μου στα δυο του χέρια με τα μάτια του να πετούν σπίθες.

Φεύγω από το γραφείο του και σκέφτομαι αυτό το «πάντα». Ποια είναι τα πάντα που μπορώ να έχω; Δεν ήταν αυτά ήδη αρκετά; Δεν είναι τα λεφτά του το θέμα. Η εκδίκησή του είναι και ένας τρόπος να βρει την χαμένη περηφάνια του ξανά.

Ελευθερία
«Ορίστε; Δεν μπορείτε να μιλάτε σοβαρά!». Πετάω την πετσέτα του φαγητού πάνω στο τραπέζι και πετάγομαι όρθια.
«Σε παρακαλώ παιδί μου άσε μας να σου εξηγήσουμε» λέει μαλακά η μητέρα μου.
«Ναι! Τώρα θυμήθηκες και εσύ πως είμαι παιδί σου!» φωνάζω έξαλλη.
«Ελευθερία, δεν θα έκανα ποτέ κάτι αν είχα επιλογή». Δεν έχω ξαναδεί τον πατέρα μου πιο ήρεμο. Σκέφτομαι μήπως έχει πάρει κάτι. Δεν είναι λογικό αυτό που συμβαίνει.
«Σχεδόν 2025 και θέλετε να παντρευτώ έναν άγνωστο επειδή του χρωστάτε! Δώστε του όσα είναι να ξεμπερδεύουμε»
Αν ήξερα πως το δείπνο αυτό αφορούσε νυφοπάζαρο δεν θα πατούσα τα πόδια μου.

«Ελευθερία, τα πράγματα είναι σοβαρά» επιμένει ο πατέρας μου.
«Αν είναι έτσι ας τον πάρει η Κατρίνα που χώνει το χέρι της στις επιχειρήσεις και τσεπώνει καλά λεφτά!»
«Δεν γίνεται» λέει η Πέτρα. «Η Κατρίνα είναι ήδη με κάποιον και με αυτόν τον γάμο θα ασχοληθούν σίγουρα οι φυλλάδες»
«Ε, βέβαια, η αδελφή μου έχει τον τρόπο της να βγάζει την ουρά της απ’ έξω!»
«Είμαι υπεύθυνος για ένα ατύχημα» αδειάζει ο πατέρας μου το ποτήρι με το κρασί.
«Τι;», μου τραβάει την προσοχή.
«Πλήρωσα για να σκοτώσουν κάποιον. Αντ’ αυτού γλίτωσε με μερικά εγκαύματα, αλλά τουλάχιστον η εταιρεία τους σκοτείνιασε για κάποιον καιρό. Έμαθαν πως το έκανα εγώ και με απειλούν πως αν δεν παντρευτείς τον γιο τους θα κάψουν εσένα και την αδελφή σου ζωντανές. Δεν μπορώ να ζω με τον φόβο πως θα κινδυνεύετε μια ζωή»
Παίρνει μερικά λεπτά να επεξεργαστώ τι είπε μόλις.

«Για τι ατύχημα μιλάς; Αυτό είναι έγκλημα! Τι έγκλημα διέπραξες που το έκανες να φαίνεται σαν ατύχημα γ@μwtο;», αρχίζω και σπάω μπροστά μου ό,τι βρω.
«Πλήρωσα τον μηχανικό του Βέρου για να πειράξει τον κινητήρα του ελικοπτέρου με το οποίο πετούσε ο γιος του με την κοπέλα του. Ο γιος του επέζησε με σοβαρά εγκαύματα… η κοπέλα δεν ξέρω τι απέγινε. Έπρεπε κάπως να του αποσπάσω την προσοχή και να παρατήσει την προσπάθεια που έκανε να φτάσει ως την Λατινική Αμερική»
«Πότε έγινε αυτό;» με κάνει να θέλω να κάνω εμετό αυτή η ιστορία.
«Τον Μάρτιο του ’21»
Τα πόδια μου πια δεν με βαστάνε. Πρέπει να κάτσω.

«Και τι θέλουν από σένα;»
«Να σε παντρευτεί ο γιος του και να πάρει μεγάλο μερίδιο της περιουσίας»
«Θα είναι ένας λευκός γάμος» επενέβη η μητέρα μου.
«Αυτό θα με σώσει! Άρα, για αυτό είσαι στεναχωρημένος μπαμπά, επειδή θα χάσεις την αποκλειστικότητα στο Μεξικό» με πιάνει νευρικό γέλιο.
«Τι; Όχι! Όχι!» χλωμιάζει αμέσως, αλλά δεν ξέρω τι να πιστέψω.
Φεύγω από την μεγάλη αίθουσα και τους ανακοινώνω πως θα περιμένω να με κάψουν ζωντανή.

Μου παίρνει δύο ώρες να φτάσω ως το διαμέρισμά μου στο κέντρο της Αθήνας. Δεν ξέρω πώς οδήγησα με τρεμάμενα χέρια από το σοκ. Μπαίνω στο σπίτι φουριόζα και ανοίγω αμέσως το λάπτοπ. Ξεκινάω αμέσως να ψάχνω για το ποιος είναι ο Άγγελος Βέρος και παρακαλάω να μην είναι αυτό που νομίζω. Φυσικά και είναι αυτός που νόμιζα. Το πρόσωπό του ζωντανεύει ξανά μπροστά στα μάτια μου. Τραβάω μέσα από την ζιβάγκο μπλούζα το ασημένιο κρεμαστό με το αρχικό Ι και το ένα φτερό. Ο άνθρωπος του οποίου έχασα τα ίχνη την επόμενη μέρα γιατί μεταφέρθηκε σε ιδιωτικό νοσοκομείο είναι εκείνος που αναγκάζομαι ή μάλλον που με αναγκάζουν να παντρευτώ.