TheBluez

-Θα ήθελα σε ένα χαρτί να γράψουμε όλοι τι περιμένουμε να μας φέρει ο Άγιος Βασίλης!, ζήτησε όλο ενθουσιασμό η δασκάλα από τους μαθητές της Δ’ τάξης του Δημοτικού.

Αμέσως όλα τα παιδάκια έβγαλαν ένα λευκό χαρτί κι έξυσαν τα μολύβια για να γράψουν το καθένα το δώρο που περίμενε με ανυπομονησία να του φέρει ο παχουλός ασπρογένης με την κόκκινη στολή.

-Γιατί να γράψουμε; Αφού δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης!, είπε δυνατά ο Στέφανος και όλα τα μάτια στράφηκαν τρομοκρατημένα πάνω του.

Λίγο έλειψε να αρχίσουν άλλα παιδιά να του φωνάζουν και άλλα να κλαίνε. Η δασκάλα πρόλαβε στο τσακ να ηρεμήσει τα πνεύματα και ζήτησε από μια συνάδελφο να κατέβει στο γραφείο του διευθυντή με τον μικρό Στέφανο μέχρι να τελειώσει η δραστηριότητα.
Εκεί, απλά κάθισε σε μια καρέκλα και δεν μιλούσε επί 40 λεπτά. Με το άκουσμα του κουδουνιού, η δασκάλα του έσπευσε να τον βρει. Έκατσε δίπλα του και τον ρώτησε γιατί πιστεύει πως δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης
-Δεν μας φέρνει αυτός τα δώρα. Δεν φέρνει καθόλου δώρα. Κάθε χρόνο που λέω στη μαμά τι θέλω από αυτόν, μου λέει ότι δεν έχει χρήματα ο Άγιος για το ένα ή ότι δεν μπορεί να φέρει το άλλο. Πώς γίνεται; Κάθε φορά μου φέρνει κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που του ζήτησα. Και σίγουρα κάτι που δεν μου αρέσει.
-Τι ζήτησες τελευταία φορά;, ρώτησε η δασκάλα
-Δεν έχω φίλους. Κανείς δεν με κάνει παρέα. Έτσι, του ζήτησα έναν φίλο, έναν σκύλο, αλλά πάντα η μαμά λέει ότι δεν γίνεται γιατί είναι ακριβό δώρο και ότι αν δεν είναι παιχνίδι δεν το φέρνει.
-Και τι σου φέρνει;
-Βλακείες. Παιχνίδια και βιβλία με σκυλάκια. Τι να τα κάνω; Δεν μπορώ ούτε να παίξω μαζί τους, ούτε να τους μιλήσω, ούτε να γίνω φίλος μαζί τους, ούτε να τα αγαπήσω και να με αγαπήσουν.
-Ξέρεις, Στέφανέ μου, για να σου φέρει ο Άγιος αυτό που ζητάς, πρέπει να πιστεύεις κιόλας. Το ότι δεν το έχει κάνει ακόμα, δεν σημαίνει ότι δεν θα συμβεί ποτέ. Σαν Άγιος ξέρει καλύτερα πότε είναι η σωστή στιγμή για να σου φέρει αυτό που ζητάς. Μα, άμα χάσεις την πίστη σου σε αυτόν, χάνεται και η μαγεία και μετά δεν θα έχει τη δύναμη να φτάσει μέχρι το σπίτι σου και να αφήσει το σκυλάκι. Ξέρω ότι έχεις μεγάλη αγάπη μέσα στη καρδιά σου και θες να τη δώσεις. Μην απογοητεύεσαι. Όλα θα γίνουν. Να πιστεύεις.
Ο Στέφανος κούνησε καταφατικά το κεφάλι.
-Πάμε στη τάξη;
Και πάλι ο μικρός απλά έγνευσε “ναι” και συνέχισε κανονικά τη μέρα του.

Η δασκάλα επικοινώνησε το συμβάν με τους γονείς, οι οποίοι ντράπηκαν, γιατί πραγματικά θα ήθελαν να μπορούσαν να του προσφέρουν τα πάντα, μα δεν ήταν δυνατόν. Η οικονομική κρίση τους είχε χτυπήσει για τα καλά και μάζευαν όλη τη χρονιά χρήματα για να του αγοράσουν ένα δώρο για την Πρωτοχρονιά. Μάλιστα ο πατέρας πίστευε ακράδαντα ότι υπάρχει Άγιος Βασίλης και ζητούσε από τον γιο του ό,τι και η δασκάλα…

1η Γενάρη, 00:00
Ο Στέφανος άκουσε βαριά βήματα έξω από το δωμάτιό του και νομίζοντας ότι είναι ο μπαμπάς του, απλά γύρισε πλευρό.

01:00
Δυνατά κουδουνίσματα ξύπνησαν ξανά τον μικρό Στέφανο. Δυνατές χρυσές ακτίνες φωτός περνούσαν μέσα από τα παραθυρόφυλλα. Ο Στέφανος νόμιζε ότι πια ξημέρωσε, αν και ένιωθε πολύ κουρασμένος. Δεν έβρισκε, βέβαια, τον λόγο να σηκωθεί από το κρεβάτι, μιας και ήταν σίγουρος ότι πάλι θα αντίκριζε κάτι κάτω από το δέντρο, το οποίο θα τον δυσαρεστούσε.

01:10
“ΧΟ ΧΟ ΧΟ” ακούστηκε δυνατά

Ο Στέφανος τσαντίστηκε. Σκέφτηκε ότι ο μπαμπάς του κάνει τον Άγιο Βασίλη! Θυμωμένος πετάχτηκε από το κρεβάτι και φτάνοντας στο σαλόνι, βρήκε μπροστά από το χριστουγεννιάτικο δέντρο έναν πολύ ψηλό, ίσα με το ταβάνι, κύριο, με μεγάλη άσπρη γενειάδα, γαλάζια μάτια, χρυσά γυαλιά μυωπίας, κόκκινα ρούχα, μαύρη ζώνη, μαύρες μπότες και ένα Μπιγκλ αγκαλιά.
Έμεινε να τον κοιτάζει με το στόμα ανοιχτό!

-Εσύ είσαι ο μικρός Στέφανος;
-Ναι…, κατάφερε να ψελλίσει
-Έμαθα ότι δεν πιστεύεις σε μένα! Ήρθα, λοιπόν, να με δεις με τα μάτια σου και να σου φέρω αυτό που ζητά η καρδιά σου. Είσαι πολύ καλό παιδί Στέφανε! Μην χάνεις την πίστη σου. Ξέρω για το σκυλάκι από το πρώτο γράμμα σου. Μα Άγιος είμαι, όχι μάγος! Δεν μπορώ να γυρίσω όλο τον κόσμο σε ένα βράδυ. Για όσο απουσιάζω σε άλλες χώρες, οι γονείς σας κάνουν τα πάντα για να κρατήσουν τη μαγεία ζωντανή. Σειρά σου τώρα να πιστέψεις ξανά!, ολοκλήρωσε και άφησε κάτω το μικρό σκυλάκι με τα μεγάλα αυτιά
Εκείνο γάβγισε δυνατά και έτρεξε στην αγκαλιά του Στέφανου.

Μέχρι να φτάσουν οι γονείς του στο σαλόνι, ο Άγιος πήρε το μελομακάρονό του, ευχήθηκε Καλή Χρονιά στον μικρό Στέφανο και ανέβηκε πάνω στο μεγάλο χρυσό έλκηθρο που λαμπύριζε στο μπαλκόνι του και το οποίο έσερναν 12 ιπτάμενοι τάρανδοι!

Ο Στέφανος δάκρυσε από χαρά και μόλις οι γονείς άνοιξαν τα φώτα στο σαλόνι, δεν πίστευαν στα μάτια τους!
-Ήρθε ο Άγιος; Το ήξερα ότι δεν μας ξέχασε! Δεν στα ‘λεγα βρε Στέφανε; Μην χάνεις την πίστη σου!, είπε όλο συγκίνηση ο μπαμπάς του και έγιναν και οι 4 μια αγκαλιά