«Ρε τι είναι αυτά;»
«Σσσσστ! Μη μιλάτε και γράφετε!»
«Ρεεεε! Καλά εντάξει… Σκ@τα! Θα γράψω!»
«Καλά, πού το βρήκε αυτό το θέμα;»
«Ησυχία! Αν δεν ηρεμήσετε θα αναγκαστώ να σας μηδενίσω όλους και δεν το θέλω!»
«Μα, κυρία, δεν βλέπετε τι διαγώνισμα είναι αυτό; Πώς να γράψουμε; Όλοι άπατοι θα πάμε!».
Η «κυρία» Ματίνα -έτσι την φώναζαν τα παιδιά- πήρε το περισσευούμενο διαγώνισμα έκθεσης στα χέρια της και άρχισε να το σκανάρει με αστραπιαία ταχύτητα. Πάντα της άρεσαν τα φιλολογικά μαθήματα, όμως η μεγάλη της αγάπη ήταν η έκθεση. Όποτε διάβαζε, κρατούσε σημειώσεις. Είχε ημερολόγιο και όποτε βαριόταν, κατέβαζε διαγωνίσματα πανελλαδικών εξετάσεων από το ίντερνετ και τα έλυνε μόνη της.
Αυτό βέβαια ήταν το μυστικό της.
«Μήπως να το πιάσουμε θέμα θέμα όλοι μαζί; Η κυρία Ματίνα δεν πρόκειται να μας καρφώσει!»
«Καλή ιδέα! Ίσως έτσι να μπορέσουμε να γράψουμε τίποτα!»
«ΟΚ! Γιώτα, θες να ξεκινήσεις μιας και είσαι το φυτό της τάξης;»
«Μάρκο, άντε γ@μhσου πρωί πρωί!»
«Ρε μ@λ@κeς, τελειώνετε! Θα χάσουμε όλη την ώρα! Γιώτα ξεκίνα!»
«Ωραία! Ερώτηση πρώτη… Λογικά περίληψη! Πάμε!»
«ΠΕΡΙΛΗΨΗ; Πλαγιότιτλοι και τέτοια; Ούτε καφέ δεν έχουμε πιει, ρε!»
«Σκ@σε και γράψε!»
Η Ματίνα είχε ακούσει όλη τη συζήτηση, ασχέτως αν έκανε ότι διάβαζε το διαγώνισμα. Είχαν δίκιο τα παιδιά. Αυτό το διαγώνισμα ήταν για μεγαλύτερη τάξη. Ανωτέρου επιπέδου. Θα ήταν αδύνατο να το τελειώσουν στην ώρα τους και το κυριότερο… θα ήταν αδύνατο κάποιος να γράψει έναν καλό βαθμό. Εσκεμμένα, ο «κύριος» Λάζαρος, ο φιλόλογος, το έκανε για να έχει να πει στην ενημέρωση γονέων για το «χαμηλό μορφωτικό επίπεδο των μαθητών». Κουραφέξαλα. Τα παιδιά του συγκεκριμένου τμήματος ήταν πολύ δυνατά, αρκεί να έβρισκες τα κουμπιά τους.
«Γιώτα;;; Τελείωνε ρε! Δεν θα προλάβουμε!»
«Μα δεν μπορώ… Μην με αγχώνετε! Δώστε μου λίγο χρόνο!»
«Δεν έχουμε χρόνο! Αυτό είναι το θέμα!»
«Ε, τότε, προσπαθήστε και εσείς μπας και τελειώσουμε!»
«Δεν θα τελειώσετε ποτέ!». Η φωνή της κυρίας Ματίνας ακούστηκε πεντακάθαρα στη σχολική αίθουσα. Εικοσιπέντε ζευγάρια μάτια γύρισαν και την κοίταξαν. Ησυχία! Η κυρία Ματίνα είχε σκυμμένο το κεφάλι και σημείωνε με μολύβι όσα ακριβώς χρειαζόταν.
«Και τι θα κάνουμε; Δεν με παίρνει, κυρία, να μηδενιστώ! Θα με σκοτώσει ο πατέρας μου!»
«Και εμένα, κυρία!»
«Τι θα κάνουμε;»
«Θα σας βοηθήσω εγώ!», τους είπε η Ματίνα και αναπτερώθηκε το ηθικό τους.
«Πώς; Εσείς δεν είστε φιλόλογος!»
«Έχω όμως μεγάλη αγάπη στην έκθεση και είμαι πρόθυμη να σας βοηθήσω! Θέλετε;»
Τα παιδιά κοιτάχτηκαν μεταξύ τους με απορία… Η Ματίνα περίμενε την απάντησή τους μα ο χρόνος περνούσε γρήγορα.
«Καλέ! Ο χρόνος περνάει!», είπε μια μαθήτρια και όλοι ανασκουμπώθηκαν.
«Κύρια Ματίνα;», ρώτησαν.
«Παρακαλώ!», απάντησε εκείνη απολαμβάνοντας τη δυσπιστία τους.
«Μπορείτε να μας βοηθήσετε να γράψουμε 20 όλοι και ο κύριος Λάζαρος να τραβάει τα μαλλιά του;».
Το πρόσωπο της Ματίνας έλαμψε από χαρά. «Εννοείται πως θα σας βοηθήσω!». Τα παιδιά ετοιμάστηκαν και το αίσθημα του θριάμβου κατέκλεισε την αίθουσα.
«Πάρτε μολύβι, πάρτε χαρτί και ξεκινάμε! Αν δεν γράψετε 20, να μην με λένε Ματίνα!».
Κατερίνα Μοχράνη