Είναι τριών, κάθεται στο πεζούλι και κουνάει τα πόδια της στον αέρα. Είναι χαρούμενη γιατί χαζεύει τα καινούρια της όμορφα, κόκκινα πατουσάκια. Δεν το θυμάται πια, το θυμάμαι εγώ. Είναι πέντε και θέλει να παίξει με τα αδέλφια της, αλλά είναι μεγαλύτερα και δεν τα προλαβαίνει στα παιχνίδια, νιώθει μόνη. Δεν το θυμάται πια, όμως το θυμάμαι εγώ. Είναι έξι και φοράει πλατφόρμες που βρίσκει κάπου στο σπίτι, τής είναι μεγάλες αλλά καμαρώνει τα καινούρια της πατουσάκια. Δεν το θυμάται πια, το θυμάμαι εγώ. Την τραβάω μια φωτογραφία για να θυμάται και εκείνη. Πηγαίνει σχολείο, είναι εφτά. Δυσκολεύεται να κάνει παρέες όμως δεν τα παρατάει, θέλει να ανήκει κάπου. Μεγαλώνει και προσπαθεί συνέχεια να ανήκει κάπου, το έχει ανάγκη ακόμα και αν θάβει τα θέλω της.
Πηγαίνει κατηχητικό, γιατί εκεί σίγουρα ανήκει κάπου. Κάνει φίλους, νιώθει καλά, περνάει σε μια σχολή σε άλλη πόλη και τώρα σίγουρα ανήκει σε μια συντροφιά. Γνωρίζει κάποιον, κάνει σχέση και πιστεύει ότι επιτέλους τα κατάφερε. Ανήκει. Την προδίδει με τη κολλητή της. Πονάει, αλλά εγώ δεν το θυμάμαι, γιατί δεν το ξέρω απλά. Για την ακρίβεια τίποτα δε ξέρω, ασχολούμαι με τα δικά μου.
Μεγαλώνει και δουλεύει, πάντα νοιάζεται για τους άλλους, θέλει να προσφέρει, όμως κατά βάθος ευελπιστεί να κάνουν και οι άλλοι το ίδιο. Όμως όχι. Ερωτεύεται και βρίσκει ανταπόκριση, πόσο πιο παραμυθένιο; Δεν το μοιράζεται μαζί μου. Γιατί ξέρει πως διαφωνώ με όλα αυτά που θυσιάζει γι’ αυτή τη σχέση. Γιατί θυσιάζει τον εαυτό της, προσπαθεί να γίνει κάτι που δεν την εκφράζει για να ευχαριστήσει τον άνθρωπο που ερωτεύτηκε. Όμως τι ξέρω εγώ; Δεν με εμπιστεύεται πια. Και δίκιο έχει αφού είμαι πάντα απούσα.
Και πληγώνεται και στεναχωριέται και ίσως τελικά μπορεί να μη ξέρω, αλλά θυμάμαι. Ίσως αν με ρωτούσε να της θύμιζα το κοριτσάκι που κουνάει χαρούμενο τα πόδια του στον αέρα. Και τι ξέρω εγώ; Τίποτα. Ψάχνω απλά σε όλη την πόλη να βρω δύο κόκκινα πατουσάκια, σαν εκείνα παλιά, για να τη κάνω ξανά χαρούμενη. Γιατί είμαι η μεγάλη της αδελφή.
Kolokufoula