TheBluez

Ο Αντώνης καθόταν στο γραφείο του στο νοσοκομείο της Ελλάδας, ξεφυλλίζοντας βιαστικά έναν ιατρικό φάκελο. Το κινητό του δονήθηκε πάνω στο γραφείο.

— Σοφία (Γραμματεία DE)

Άνοιξε το μήνυμα.

Σοφία: Αντώνη, θέλω χάρη. Μια φίλη μου έρχεται σε σένα. Υποφέρει από ινομυαλγία και κανείς δεν την παίρνει στα σοβαρά. Εμπιστεύομαι μόνο εσένα.

Ο Αντώνης χαμογέλασε στραβά.

Αντώνης: Μόνο εγώ; Πώς και δεν της είπες ότι είμαι αλαζόνας, απότομος και ανυπόφορος;

Σοφία: Το ξέρει ήδη. Αλλά είναι απελπισμένη.

Αντώνης: Ωραία. Πες της να περάσει. Θα προσπαθήσω να μην την κάνω να με μισήσει πολύ.

Έκλεισε το κινητό, φόρεσε τα γυαλιά του και πήρε μια βαθιά ανάσα. Η ινομυαλγία… Μια διάγνωση που λίγοι έπαιρναν στα σοβαρά, αλλά ο ίδιος ήξερε πως μπορούσε να γίνει εφιάλτης. Και εκείνος, όσο κυνικός κι αν ήταν, δεν άφηνε ποτέ έναν ασθενή αβοήθητο.

Η Σοφία σήκωσε το κινητό της και πάτησε κλήση. Η Κλέλια απάντησε μετά το δεύτερο χτύπο.

«Λοιπόν, Κλέλια, άκου προσεκτικά γιατί ο Αντώνης δεν έχει υπομονή ούτε με το ρολόι του.»

«Ωραία αρχίζουμε καλά…» γέλασε η Κλέλια στην άλλη άκρη της γραμμής.

«Καλά, μην τρομάζεις. Απλά πήγαινε διαβασμένη. Έχεις μαζί σου τις μαγνητικές;»

«Ναι, τις έχω βάλει στον φάκελο.»

«Ιστορικό; Οτιδήποτε έχεις κάνει στο παρελθόν;»

«Το έχω μαζί.»

«Ωραία. Τώρα, να θυμάσαι πως ό,τι και να πει, μην το πάρεις προσωπικά. Ο Αντώνης… είναι… ε, ξέρεις πώς είναι.»

Η Κλέλια γέλασε ξανά.

«Σοφία, μου έχεις πει τόσα γι’ αυτόν που νιώθω ότι τον ξέρω καλύτερα από εσένα.»

«Αποκλείεται!» είπε η Σοφία με σιγουριά.

«Εντάξει, ίσως όχι καλύτερα. Αλλά ακούγεται περίεργος τύπος.»

Η Σοφία χαμογέλασε.

«Απίστευτος ναι. Και ανυπόφορος. Και εκπληκτικός. Και ακατάλληλος για ευπαθείς ψυχές.»

«Μην ανησυχείς. Δεν είμαι ευπαθής.» είπε η Κλέλια με αυτοπεποίθηση.

Η Σοφία σιώπησε για λίγο.

«Δεν έχεις ξαναγνωρίσει κάποιον σαν τον Αντώνη.»

«Ανυπομονώ.»

Η Σοφία έκλεισε το τηλέφωνο με ένα αδιόρατο χαμόγελο. Η Κλέλια δεν ήξερε τι θα συναντούσε.

Η Κλέλια έσφιξε το φάκελο με τις εξετάσεις της και προχώρησε προς τη στάση. Όταν έφτασε, κοίταξε το ηλεκτρονικό ταμπλό—τρία λεπτά μέχρι το επόμενο. Σκέφτηκε να περιμένει, αλλά με έναν αναστεναγμό, αποφάσισε να περπατήσει ως την κοντινότερη στάση του μετρό.

Ήταν μία από αυτές τις περίεργες μέρες που το σώμα της δεν μπορούσε να αποφασίσει αν θα συνεργαζόταν ή αν θα την τιμωρούσε. Ο πόνος ήταν πάντα εκεί, ένα μουδιασμένο βάρος στους μυς της, αλλά σήμερα ήταν πιο υποφερτός. Ή τουλάχιστον έτσι ήθελε να πιστεύει. Καθώς περπατούσε, το μυαλό της γύρισε στη Σοφία.

Η Σοφία ήταν ένας άνθρωπος που δεν θα μπορούσες να μην αγαπήσεις. Πάντα γεμάτη ζωντάνια, με εκείνο το κοφτερό μυαλό που μπορούσε να σε διαβάσει πριν καν ανοίξεις το στόμα σου. Ήταν το άτομο που ήξερε τι να πει και πότε να το πει, ακόμα και όταν ήταν στα όριά της. Και είχε πολλά όρια. Όταν μετακόμισε στη Γερμανία, η Κλέλια δεν ξαφνιάστηκε—η Σοφία πάντα ήθελε κάτι παραπάνω από αυτό που μπορούσε να της προσφέρει η Ελλάδα. Τώρα, δούλευε εκεί ως γραμματέας του Αντώνη και, αν και της έλειπε η πατρίδα, δεν το σκεφτόταν καν να επιστρέψει.

Όσο για τον Αντώνη… Η Κλέλια είχε ακούσει τόσα γι’ αυτόν, που τον ένιωθε σχεδόν μυθικό πλάσμα. Ένας άντρας που μπορούσε να χειρουργήσει εγκεφάλους τη μια στιγμή και να πετάξει μια ατάκα που θα έκανε μια μοναχή να κοκκινίσει την επόμενη. Σκληρός, εκρηκτικός, απρόβλεπτος, αλλά με έναν τρόπο που η Σοφία λάτρευε. Και αυτό ήταν που την μπέρδευε. Η Σοφία δεν ήταν γυναίκα που ξεγελιόταν εύκολα. Και όμως, μιλούσε για τον Αντώνη με έναν τρόπο που κανέναν άλλον άντρα δεν είχε περιγράψει.

Η Κλέλια χαμογέλασε μόνη της. «Αν δεν τον είχες αφεντικό, θα τον είχες παντρευτεί.» της είχε πει κάποτε. Η Σοφία είχε γελάσει. «Αν ήμουν παντρεμένη με τον Αντώνη, θα ήμουν ήδη στη φυλακή.»

Καθώς το μετρό έφτασε, η Κλέλια μπήκε μέσα και κάθισε κοντά στην πόρτα. Το στομάχι της ήταν σφιγμένο. Ήταν αυτό το αίσθημα που έρχεται όταν ξέρεις ότι πρόκειται να ακούσεις κάτι που μπορεί να αλλάξει τα πάντα.

Ο γιατρός την περίμενε.

—

Την ίδια στιγμή, κάπου αλλού, η Σοφία δακτυλογραφούσε γρήγορα μια αναφορά, σηκώνοντας τα μάτια κάθε τόσο για να κοιτάξει το ρολόι. Ο Αντώνης είχε ήδη δει τις εξετάσεις της Κλέλιας, και δεν είχε πει τίποτα. Όταν ο Αντώνης δεν μιλούσε, υπήρχαν δύο περιπτώσεις: είτε ήταν κάτι ασήμαντο, είτε κάτι που τον έκανε να σκέφτεται.

Έστειλε ένα μήνυμα: «Τι λες;»

Ο Αντώνης, στην Ελλάδα, μέσα στο νοσοκομείο, άφησε το στυλό του στο γραφείο και κοίταξε ξανά τις μαγνητικές. Η υπογραφή του ήταν ήδη σε ένα χειρουργικό έντυπο. Στην οθόνη του κινητού του εμφανίστηκε το μήνυμα της Σοφίας.

Απάντησε με δύο λέξεις: «Θα δούμε.»

—

Η Κλέλια κατέβηκε από το μετρό και ανέβηκε τα σκαλιά προς την έξοδο. Ο ήλιος ήταν ψηλά, αλλά η αίσθηση στο στομάχι της δεν έλεγε να φύγει.

Το νοσοκομείο ήταν μπροστά της.

Η Κλέλια πέρασε τις αυτόματες πόρτες του νοσοκομείου και ένιωσε αμέσως τη γνώριμη αποστειρωμένη μυρωδιά να τη χτυπάει. Τα νοσοκομεία πάντα της προκαλούσαν ένα περίεργο συναίσθημα—ένα μείγμα δέους και δυσφορίας. Έριξε μια γρήγορη ματιά γύρω της, αναζητώντας τις πινακίδες που θα την οδηγούσαν στη Νευροχειρουργική πτέρυγα. Μετά από λίγα λεπτά περπατήματος, βρήκε το ασανσέρ, πάτησε το κουμπί για τον δεύτερο όροφο και περίμενε. Όταν οι πόρτες άνοιξαν, αντίκρισε έναν διάδρομο γεμάτο με γιατρούς, νοσηλευτές και ασθενείς που κινούνταν ασταμάτητα. Προχώρησε προς τη ρεσεψιόν, όπου μια γυναίκα γύρω στα πενήντα, με κοντά κατάξανθα μαλλιά και αυστηρό βλέμμα, σηκώθηκε από τη θέση της.

«Καλημέρα, μπορώ να σας βοηθήσω;»

«Έχω ραντεβού με τον κύριο Αντώνη Κούμα.»

Η γυναίκα την κοίταξε για μια στιγμή, πριν γνέψει καταφατικά.

«Ο γιατρός είναι ενημερωμένος. Το όνομά σας;»

«Κλέλια Λάμπρου.»

Η γραμματέας, που η κονκάρδα της έγραφε «Νάσια», έριξε μια ματιά στην οθόνη του υπολογιστή και κούνησε ξανά το κεφάλι.

«Περάστε, καθίστε. Θα τον ειδοποιήσω αμέσως.»

Η Κλέλια κάθισε σε μια από τις γκρι καρέκλες της αναμονής, αφήνοντας τον φάκελο με τις μαγνητικές πάνω στα γόνατά της. Ένιωσε την καρδιά της να χτυπά λίγο πιο δυνατά. Δεν ήξερε αν ήταν το άγχος ή η νευρικότητα του να συναντήσει επιτέλους τον άντρα για τον οποίο είχε ακούσει τόσα.

Έβγαλε το κινητό της και έστειλε ένα γρήγορο μήνυμα στη Σοφία: «Έφτασα.»

Στην άλλη άκρη της Ευρώπης, η Σοφία κοίταξε το μήνυμα και χαμογέλασε. «Καλή τύχη.» απάντησε.

Ήξερε ότι η συνάντηση αυτή θα ήταν… ενδιαφέρουσα.

Η Νάσια έσπρωξε ελαφρά την πόρτα και έκανε ένα νεύμα στην Κλέλια. «Περάστε.»

Η Κλέλια πήρε μια βαθιά ανάσα, έσφιξε τον φάκελο με τις εξετάσεις της και μπήκε στο ιατρείο. Ο χώρος ήταν λιτός, με ένα μεγάλο γραφείο από σκούρο ξύλο, έναν υπολογιστή, έναν φωτιστικό πίνακα για εξετάσεις και μερικές στοίβες από ιατρικούς φακέλους. Στους τοίχους, πλαισιωμένες διακρίσεις και πιστοποιήσεις υπενθύμιζαν τη σοβαρότητα της δουλειάς που γινόταν εκεί μέσα.

Ο άντρας που καθόταν πίσω από το γραφείο σήκωσε το βλέμμα του προς το μέρος της. Ήταν αδύνατος, με γυμνασμένο σώμα και μετρίου αναστήματος. Φορούσε ένα σκούρο πουκάμισο, ένα ακριβό ρολόι και ένα ζευγάρι λευκά σταράκια, που ξένιζαν κάπως με το υπόλοιπο ντύσιμό του, αλλά του ταίριαζαν απόλυτα. Το βλέμμα του ήταν διαπεραστικό, ανέκφραστο, σαν να την ακτινογραφούσε πριν καν ανοίξει τον φάκελό της.

Ο Αντώνης άπλωσε το χέρι του. «Το CD.»

Η Κλέλια έσπευσε να του το δώσει. Ο γιατρός το πήρε, το τοποθέτησε στον υπολογιστή και έστρεψε το βλέμμα του στην οθόνη, καθώς οι μαγνητικές φόρτωναν. Η Κλέλια τον παρατηρούσε σιωπηλή. Η έκφρασή του ήταν ψυχρή, απολύτως συγκεντρωμένη, σαν να περνούσε από ακτινογραφία όχι μόνο τις εξετάσεις, αλλά και την ίδια.

Μερικά δευτερόλεπτα αργότερα, χωρίς να τραβήξει το βλέμμα του από την οθόνη, μίλησε: «Οι εικόνες δεν δείχνουν κάτι σοβαρό», είπε ο γιατρός, διατηρώντας το αυστηρό του ύφος. «Κυρία Λάμπρου, θα ήθελα να συζητήσουμε το ιατρικό σας ιστορικό. Πού εργάζεστε; Η εργασία σας απαιτεί καθιστική θέση;». Η Κλέλια, προσπαθώντας να κρύψει την ανησυχία της, απάντησε: «Εργάζομαι στο ψυχιατρικό τμήμα του νοσοκομείου. Ναι, η εργασία μου είναι κυρίως καθιστική». Ο Αντώνης έγνεψε καταφατικά, σημειώνοντας τις πληροφορίες. «Κατανοητό». Σηκώθηκε από την καρέκλα του, διατηρώντας το αυστηρό του ύφος, και έδειξε προς το εξεταστικό κρεβάτι. «Γδυθείτε, παρακαλώ.» Η Κλέλια ένιωσε ένα κύμα αμηχανίας να την κατακλύζει. Η καρδιά της άρχισε να χτυπά πιο γρήγορα, ενώ τα μάγουλά της κοκκίνισαν. Η εντολή του γιατρού ήταν απροσδόκητη και την έφερε σε δύσκολη θέση. «Συγγνώμη, θα μπορούσατε να μου διευκρινίσετε;» ρώτησε με τρεμάμενη φωνή, προσπαθώντας να κερδίσει χρόνο και να κατανοήσει την κατάσταση. Ο Αντώνης την κοίταξε με το ίδιο αυστηρό ύφος. «Για μια πλήρη διάγνωση, είναι απαραίτητο να σας εξετάσω κλινικά. Παρακαλώ, αφαιρέστε την μπλούζα σας.». Η Κλέλια ένιωσε την αμηχανία της να εντείνεται, αλλά κατάλαβε την επαγγελματική ανάγκη της εξέτασης. Με μια βαθιά ανάσα, προσπάθησε να ηρεμήσει τον εαυτό της. Τα χέρια της έτρεμαν ελαφρώς καθώς άρχισε να ξεκουμπώνει την μπλούζα της. Η σκέψη ότι βρισκόταν σε ένα ιατρικό περιβάλλον την βοήθησε να συγκεντρωθεί.

Ξάπλωσε στο κρεβάτι, προσπαθώντας να διατηρήσει την ψυχραιμία της, ενώ ο Αντώνης προετοιμαζόταν για την εξέταση. Ο γιατρός πλησίασε και άρχισε την εξέταση, πιέζοντας απαλά διάφορα σημεία στο σώμα της. «Νιώθετε πόνο εδώ;» ρώτησε, πιέζοντας τις ιερολαγόνιες αρθρώσεις. «Ναι, αρκετά.». Συνέχισε την εξέταση, ζητώντας της να εκτελέσει διάφορες κινήσεις και σημειώνοντας τις αντιδράσεις της. Μετά από λίγα λεπτά, ολοκλήρωσε την εξέταση και απομακρύνθηκε, επιτρέποντάς της να ντυθεί. «Μπορείτε να ντυθείτε τώρα, κυρία Λάμπρου.».

Η Κλέλια σηκώθηκε, ντύθηκε γρήγορα και επέστρεψε στην καρέκλα απέναντί του, περιμένοντας τα αποτελέσματα της εξέτασης. Ο Αντώνης, με το γνωστό αυστηρό και υπεροπτικό ύφος του, κοίταξε την Κλέλια και είπε: «Κυρία Λάμπρου, οι απεικονίσεις δεν δείχνουν κάποιο πρόβλημα στη σπονδυλική σας στήλη που να απαιτεί χειρουργική επέμβαση.». Έπειτα, με ένα υποδόριο χαμόγελο και το χαρακτηριστικό του μαύρο χιούμορ, πρόσθεσε: «Ωστόσο, θα πρέπει να εξετάσουμε άλλες πτυχές της υγείας σας. Είστε πολύ νέα για να καταναλώνετε τόσα φάρμακα. Επιπλέον, θα ήταν ωφέλιμο να χάσετε μερικά κιλά. Η μείωση του βάρους μπορεί να συμβάλει στη βελτίωση των συμπτωμάτων της ινομυαλγίας.

Η Κλέλια ένιωσε μια ανάμεικτη αίσθηση ανακούφισης και ενόχλησης. Ανακούφιση γιατί δεν υπήρχε ανάγκη για χειρουργείο, αλλά και ενόχληση από τον τρόπο που της παρουσιάστηκαν οι συστάσεις. «Κατανοώ, γιατρέ.»

Ο Αντώνης, με το αυστηρό και διερευνητικό του ύφος, έγειρε ελαφρώς προς τα εμπρός, κοιτάζοντας την Κλέλια με ενδιαφέρον. «Κυρία Λάμπρου, εργάζεστε στο ψυχιατρικό τμήμα, σωστά;»

«Ναι, γιατρέ.»

«Πείτε μου, τι είδους περιστατικά αντιμετωπίζετε συνήθως εκεί;»

Η Κλέλια ξαφνιάστηκε από την ξαφνική αλλαγή θέματος, αλλά απάντησε: «Διαχειριζόμαστε ένα ευρύ φάσμα περιπτώσεων, από αγχώδεις διαταραχές και κατάθλιψη έως σχιζοφρένεια και διπολική διαταραχή.»

«Ενδιαφέρον. Και πώς είναι διαμορφωμένη η πτέρυγα; Υπάρχουν ειδικά μέτρα ασφαλείας;»

Η Κλέλια ένιωσε μια ελαφριά ανησυχία, αναρωτώμενη για την κατεύθυνση της συζήτησης. «Ναι, η πτέρυγα είναι σχεδιασμένη με γνώμονα την ασφάλεια. Υπάρχουν κλειδωμένες πόρτες, συστήματα παρακολούθησης και το προσωπικό είναι εκπαιδευμένο στη διαχείριση κρίσεων.»

«Έχουν υπάρξει περιπτώσεις όπου ασθενείς προσπάθησαν να διαφύγουν;»

Η Κλέλια δίστασε για μια στιγμή. «Σπάνια, αλλά ναι, έχουν υπάρξει τέτοιες περιπτώσεις. Ωστόσο, τα πρωτόκολλα ασφαλείας μας είναι αποτελεσματικά και οι αποδράσεις είναι ελάχιστες.»

«Κυρία Λάμπρου, ποια είναι η διαδικασία που ακολουθείτε όταν ένας ασθενής παρουσιάζει βίαιη συμπεριφορά;»

Η Κλέλια, αν και ένιωθε μια αυξανόμενη αμηχανία, απάντησε: «Σε τέτοιες περιπτώσεις, εφαρμόζουμε τεχνικές αποκλιμάκωσης για να ηρεμήσουμε τον ασθενή. Εάν αυτές δεν είναι αποτελεσματικές, μπορεί να χρησιμοποιηθούν περιοριστικά μέτρα, όπως η απομόνωση ή η σωματική καθήλωση, πάντα με απόφαση του θεράποντος ψυχιάτρου και σύμφωνα με τα πρωτόκολλα.»

Ο Αντώνης έγνεψε καταφατικά και συνέχισε: «Υπάρχουν περιπτώσεις όπου ασθενείς έχουν εισάγει επικίνδυνα αντικείμενα στην πτέρυγα;»

Η Κλέλια σκέφτηκε για μια στιγμή πριν απαντήσει και συνέχισε να απαντά στις ερωτήσεις του Αντώνη, προσπαθώντας να κατανοήσει το ενδιαφέρον του για τις λεπτομέρειες της εργασίας της. «Ναι, έχουν υπάρξει περιστατικά όπου ασθενείς προσπάθησαν να φέρουν αντικείμενα που θα μπορούσαν να θεωρηθούν επικίνδυνα. Γι’ αυτόν τον λόγο, πραγματοποιούμε ελέγχους κατά την εισαγωγή και έχουμε αυστηρά μέτρα ασφαλείας για να αποτρέψουμε τέτοιες καταστάσεις.»

Ο Αντώνης έγνεψε καταφατικά, δείχνοντας ότι η συνάντηση είχε ολοκληρωθεί. «Μπορείτε να περάσετε από τη γραμματεία για τα διαδικαστικά. Καλή σας ημέρα, κυρία Λάμπρου.»

Η Κλέλια σηκώθηκε, νιώθοντας ανάμεικτα συναισθήματα ανακούφισης και αμηχανίας. Καθώς κατευθυνόταν προς την έξοδο, δεν μπορούσε να μην αναρωτηθεί για το ενδιαφέρον του γιατρού σχετικά με το ψυχιατρικό τμήμα. Αφού ολοκλήρωσε τα διαδικαστικά στη γραμματεία, βγήκε από το νοσοκομείο προβληματισμένη.

Ο Αντώνης, μετά την αναχώρηση της Κλέλιας, αποφάσισε να ενημερώσει τη Σοφία για την επίσκεψη της φίλης της. Σήκωσε το τηλέφωνο και κάλεσε τον αριθμό της στη Γερμανία. «Σοφία, καλησπέρα! Ο Αντώνης εδώ. Μόλις είχα την τιμή να γνωρίσω τη φίλη σου, την Κλέλια.»

Η Σοφία απάντησε με ενθουσιασμό: «Γιατρέ μου, καλησπέρα! Πώς πήγε το ραντεβού; Είναι καλά;»

Ο Αντώνης χαμογέλασε, έτοιμος να δώσει το δικό του στίγμα στη συζήτηση: «Ας πούμε ότι η σπονδυλική της στήλη είναι τόσο ευθεία όσο η ηθική μου μετά από τρία ποτήρια κρασί.»

Η Σοφία γέλασε: «Δηλαδή, όλα καλά;»

«Ναι, δεν υπάρχει κάτι ανησυχητικό. Της συνέστησα να προσέξει λίγο το βάρος της και να μειώσει τα φάρμακα. Της είπα ότι είναι πολύ νέα για να έχει περισσότερα χάπια στο ντουλάπι της από ό,τι έχω εγώ βιβλία στη βιβλιοθήκη μου.»

«Κλασικός Αντώνης, πάντα με το χιούμορ σου. Πώς το πήρε;»

«Νομίζω ότι την ξάφνιασα λίγο, αλλά στο τέλος χαμογέλασε. Της είπα ότι αν συνεχίσει έτσι, θα χρειαστεί να της γράψω συνταγή για γυμναστήριο αντί για φάρμακα.»

«Είσαι απίστευτος! Σε ευχαριστώ που την είδες. Ξέρω ότι είναι σε καλά χέρια μαζί σου.»

«Πάντα στη διάθεσή σου, Σοφία. Και να θυμάσαι, αν ποτέ χρειαστείς κι εσύ έναν έλεγχο, υπόσχομαι να είμαι εξίσου… διακριτικός.»

«Θα το έχω υπόψη μου. Καλή συνέχεια, γιατρέ μου.»

«Επίσης, Σοφία μου. Να προσέχεις.»

Κλείνοντας το τηλέφωνο, ο Αντώνης χαμογέλασε, ικανοποιημένος που κατάφερε να ενημερώσει τη Σοφία με τον δικό του μοναδικό τρόπο.

Η Κλέλια, μετά την επίσκεψή της στον νευροχειρουργό, ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί την εμπειρία της με τη φίλη της, τη Σοφία. Την κάλεσε στο τηλέφωνο και, μόλις η Σοφία απάντησε, ξεκίνησε: «Σοφία, μόλις βγήκα από το ραντεβού με τον γιατρό σου, τον κύριο Κούμα. Πρέπει να σου πω, ήταν… ενδιαφέρον.»

Η Σοφία γέλασε. «Α, ναι; Τι συνέβη;»

«Λοιπόν, αρχικά, με το που μπήκα, με κοίταξε σαν να ήμουν ακτινογραφία. Και μετά, με το πιο αυστηρό ύφος, μου λέει: ‘Γδυθείτε, παρακαλώ’. Ένιωσα σαν να ήμουν σε οντισιόν για ιατρικό δράμα!»

Η Σοφία προσπάθησε να συγκρατήσει τα γέλια της. «Ω, Θεέ μου! Και τι έκανες;»

«Τι να κάνω; Κοκκίνισα σαν το φανάρι στην Τσιμισκή! Τον ρώτησα αν είναι απαραίτητο, και με το ίδιο αυστηρό ύφος, μου λέει ότι πρέπει να με εξετάσει πλήρως. Σκέφτηκα: ‘Εντάξει, Κλέλια, ας το αντιμετωπίσουμε σαν επαγγελματίες’.»

«Καταλαβαίνω. Είναι λίγο… ιδιαίτερος ο Αντώνης. Αλλά είναι εξαιρετικός στη δουλειά του.»

«Δεν τελειώνει εκεί. Μετά την εξέταση, άρχισε να με ρωτάει για την ψυχιατρική πτέρυγα. Τι περιστατικά έχουμε, πώς είναι η ασφάλεια, αν το έχουν σκάσει ασθενείς… Για μια στιγμή, αναρωτήθηκα αν ήθελε να κάνει αλλαγή ειδικότητας ή πως προετοιμάζεται σε περίπτωση που νοσηλευθεί!»

Η Σοφία γέλασε δυνατά. «Ίσως ήθελε να βεβαιωθεί ότι δεν θα το σκάσεις κι εσύ!»

«Ποιος ξέρει; Πάντως, αν ποτέ χρειαστείς έναν γιατρό που συνδυάζει την ιατρική με την ανάκριση, σου τον προτείνω ανεπιφύλακτα.»

«Ευχαριστώ για την προειδοποίηση, Κλέλια. Χαίρομαι που τουλάχιστον όλα είναι καλά με την υγεία σου.»

«Ναι, τουλάχιστον αυτό. Αλλά την επόμενη φορά, θα προτιμήσω έναν γιατρό που δεν με κάνει να νιώθω σαν ύποπτη σε αστυνομική σειρά!»

Οι δύο φίλες συνέχισαν τη συζήτησή τους, γελώντας με την απρόσμενη εμπειρία της Κλέλιας.

Καθώς η μέρα έφτανε στο τέλος της, η Σοφία βυθίστηκε σε σκέψεις για το περιστατικό με την Κλέλια και τον Αντώνη. Παρά την ιδιόρρυθμη και αυστηρή συμπεριφορά του, συνειδητοποίησε πόσο ξεχωριστός ήταν ο προϊστάμενός της. Η απόφασή του να μην χρεώσει την Κλέλια για την επίσκεψη, έδειχνε μια πλευρά του που σπάνια φαινόταν: μια βαθιά καλοσύνη και αλληλεγγύη. Η Σοφία ένιωσε συγκίνηση, εκτιμώντας τη μοναδική σχέση που είχαν αναπτύξει με τον Αντώνη. Παράλληλα, δεν μπορούσε να αγνοήσει τα συναισθήματα που είχαν αναπτυχθεί μέσα της, μια πλατωνική έλξη που την έκανε να αναρωτιέται για τη φύση της σχέσης τους.

Την ίδια στιγμή, ο Αντώνης ετοιμαζόταν για την επιστροφή του στο νοσοκομείο στη Γερμανία. Η σκέψη της Κλέλιας και της συνάντησής τους πέρασε από το μυαλό του, αλλά γρήγορα επικεντρώθηκε στις επερχόμενες επαγγελματικές του υποχρεώσεις. Ωστόσο, δεν μπορούσε να μην σκεφτεί τη Σοφία, την οποία εκτιμούσε βαθιά. Η αφοσίωσή της και η συνεργασία τους είχαν δημιουργήσει έναν ιδιαίτερο δεσμό, και ο Αντώνης ένιωθε μια αδυναμία προς το πρόσωπό της, μια πλατωνική στοργή που τον συνόδευε στις σκέψεις του.

Η Κλέλια, από την πλευρά της, αναλογιζόταν το ραντεβού με τον γιατρό. Παρά την αρχική αμηχανία, ένιωσε μια αίσθηση ανακούφισης που δεν χρειαζόταν χειρουργείο. Οι συμβουλές του γιατρού την ενθάρρυναν να φροντίσει περισσότερο τον εαυτό της, και η σκέψη αυτή της έφερε μια αίσθηση ηρεμίας καθώς ετοιμαζόταν για ύπνο.