TheBluez

«Μα τι είναι πια αυτός θόρυβος; Από το πρωί τον ακούω. Κοντεύει να με τρελάνει!» είπε η Θεανώ.
«Δεν ακούω κάτι…» της απάντησε η αδερφή της.
«Μα πώς γίνεται; Είναι ένας έντονος, μακρόσυρτος ήχος, που μοιάζει με σφύριγμα χαμηλής συχνότητας…» παραπονέθηκε η Θεανώ.
«Ιδέα σου θα είναι βρε κορίτσι μου! Πιες ένα καφέ να ξεχαστείς!» επέμεινε η Ελίνα.
Και η Θεανώ προσπάθησε μα της ήταν αδύνατο. Αυτός ο ήχος δεν σταματούσε. Ήταν συνεχόμενος και πολύ κουραστικός. Και κάτι της θύμιζε. Κάτι που έκανε την καρδιά της να σφίγγεται.

Ο ήχος συνεχίστηκε μέχρι το απόγευμα. Σταμάτησε ακριβώς την ώρα που έλαβε ένα τηλεφώνημα. Ήταν τα αποτελέσματα της πρόσφατης βιοψίας της που επιβεβαίωναν κακοήθεια.

 

⸙⸙⸙⸙⸙
Το μικρό κορίτσι έκανε ποδήλατο ξέγνοιαστο στην αυλή. Οι γονείς της την είχαν αφήσει στην αγαπημένη της θεία γιατί είχαν κάποιες δουλειές στην πόλη, μα καθόλου δεν την πείραζε. Με την θεία της περνούσε πάντα πολύ ωραία. Ζωγράφιζαν μαζί, μαγείρευαν όλων των ειδών τις λιχουδιές και περνούσαν χρόνο στην τεράστια αυλή της.

Καθώς είχε πάρει φόρα, ένιωσε κάτι να την ενοχλεί. Ένας περίεργος μακρόσυρτος συνεχόμενος ήχος ακουγόταν από κάπου. Έστριψε με το ποδήλατό της στην γωνία του σπιτιού, ψάχνοντας να βρει την πηγή του ήχου. Μα τίποτα. Ο ήχος παρέμενε σταθερά ενοχλητικός. Ήθελε να τον κάνει να σταματήσει. Έβαλε τα μικρά της χεράκια στα αυτιά της και τα πίεσε δυνατά, κλείνοντας τα μάτια της και… έπεσε. Η μεγάλη ένταση που της είχε προκαλέσει αυτός ο ήχος, την έκανε να ξεχάσει πως ήταν πάνω στο ποδήλατό της.

Ευτυχώς το χτύπημα που είχε από την πτώση ήταν ελαφρύ. Τίποτα που μια αγκαλιά και ένα φιλί από την θεία της δεν μπορούσε να… μα ο ήχος, αυτός ο ήχος, δεν σταματούσε με τίποτα.

«Τι είναι αυτό βρε θεία;» ρώτησε η Θεανώ.
«Δεν ακούω αγάπη μου κάτι» απάντησε με απορία η θεία της.
«Νιώθω ότι το κεφάλι μου θα σπάσει, είναι τόσο ενοχλητικό και το ακούω συνέχεια!» συνέχισε το μικρό κορίτσι κλείνοντας πάλι τα αυτιά της.
«Θες να βάλουμε δυνατά μουσική και να χορέψουμε; Είμαι σίγουρη ότι έτσι ο ήχος θα σταματήσει να σε ενοχλεί!» χαμογέλασε η θεία.
«Ναι!!!» είπε χαρούμενη η μικρή και έπιασε την θεία της να χορεύουν σε κύκλο.
Έτσι χαρούμενες της βρήκε το τηλεφώνημα που έμελλε να αλλάξει την ζωή του κοριτσιού. Το ακουστικό έπεσε από τα χέρια της γυναίκας.

«Μωρό μου, έχω πολύ άσχημα νέα…» είπε ανάμεσα σε λυγμούς στην ανιψιά της.

Οι γονείς της Θεανώς είχαν πεθάνει σε δυστύχημα με το αυτοκίνητο. Στην διαδρομή της επιστροφής, μια νταλίκα έπεσε πάνω στο αυτοκίνητό τους. Ο ήχος σταμάτησε να ηχεί στα παιδικά της αυτάκια.

 

⸙⸙⸙⸙⸙
Έχοντας πλέον νικήσει τον καρκίνο, η Θεανώ είχε γίνει πιο δυνατή από ποτέ. Η ζωή μπορεί να της είχε επιφυλάξει πολλές δυσκολίες στα πρώτα χρόνια της ζωής της, αλλά από τα τριάντα της και μετά, ένιωθε πως η ζωή της επέστρεφε τις χαρές που της χρωστούσε. Έκανε επιτέλους την δουλειά των ονείρων της, έμενε σε ένα όμορφο διαμερισματάκι με την αδερφή της και η θεία της τις επισκεπτόταν συχνά. Η ζωή κυλούσε όμορφα, με αγάπη και ηρεμία. Αυτό αποζητούσε μόνο.

Εκείνο το πρωινό στην δουλειά, έδειχνε αρκετά ενοχλημένη. Οι συνάδελφοί της πρώτη φορά την είδαν να έχει τόσα νεύρα, να απαντά απότομα και να είναι απρόθυμη για τις συνηθισμένες τους κουβέντες. Κανείς δεν μπορούσε να ξέρει τι ζούσε. Για ακόμα μια φορά.

Από την ώρα που ξύπνησε η Θεανώ, ξεκίνησε εκείνος ο ενοχλητικός, αφόρητος ήχος. Δεν μπορούσε ούτε να σκεφτεί, ούτε να συγκεντρωθεί. Με το ζόρι πήγε στην δουλειά της και με μισόλογα είπε πως είχε έναν πονοκέφαλο, προσπαθώντας να εξηγήσει στους υπόλοιπους την κακοκεφιά της.
«Έλα ρε κορίτσι μου, σήμερα είσαι έτσι, που θα γνωρίσουμε τον καινούριο μας διευθυντή;» της είπε μια συνάδελφός της.
Ο απαίσιος ήχος όμως δεν την άφηνε να σκεφτεί τίποτα. Μόνο που να… σαν μαζί με την ενόχληση, να είχε και ένα κακό προαίσθημα. Σκυμμένη πάνω από την κούπα του καφέ της, προσπαθούσε να θυμηθεί πότε είχε ξανακούσει αυτό τον ήχο.

Μια ανάμνηση της ήρθε στο μυαλό. Δεν μπορεί… Είχε μόλις πέσει από το ποδήλατό της. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Ήταν εκείνη η μέρα, η φριχτή μέρα που έμαθε για τον θάνατο των γονιών της. Και ακόμα μια φορά… Ήταν η μέρα που έμαθε τα αποτελέσματα των εξετάσεων. Ήταν η μέρα που έπρεπε να μάθει να πολεμάει με το τέρας…

Το κεφάλι της άρχισε να βουίζει και τώρα δεν ήταν από τον θόρυβο. Κάθε φορά που άκουγε αυτό τον ήχο, κάποιο κακό της συνέβαινε. Κάποιο πολύ μεγάλο κακό…! Δεν μπορεί… Ποιο ήταν το κακό που θα συνέβαινε τώρα; Έπρεπε να το προλάβει.
«Θεανώ σύνελθε! Μόλις μας ενημέρωσαν πως ο νέος διευθυντής μας έχει καλέσει στην πρώτη μας σύσκεψη!» την έβγαλε από τις σκέψεις της η ίδια συνάδελφος.

Αυτό είναι! Σκέφτηκε! Αυτό είναι το κακό που θα με βρει. Ο νέος διευθυντής! Το μυαλό της θόλωσε από το άγχος, τον πόνο των προηγούμενων αναμνήσεων και τον φόβο για την νέα συμφορά.
«Πρέπει να φύγω» ψέλλισε αρπάζοντας τα κλειδιά του αμαξιού και το μπουφάν της.

Έτρεξε άτσαλα μέχρι το πάρκινγκ της εταιρείας και έβαλε μπροστά το αυτοκίνητό της. Ο ήχος συνεχιζόταν ασταμάτητος, το τιμόνι έστριψε και το πόδι της βρήκε το γκάζι, πατώντας το με θυμό. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα είχε τρακάρει σε έναν τοίχο.
Το επόμενο που θυμάται ήταν πως ο ήχος σταμάτησε. Την θέση του πήραν τα κορναρίσματα των γύρω αυτοκινήτων και η σειρήνα του ασθενοφόρου…

 

⸙⸙⸙⸙⸙
Πάνω από τα σύννεφα οι Μοίρες μάλωναν.
«Είδες μωρή τι έκανες;» φώναξε η Λάχεσις στην Κλωθώ που είχε κουλουριαστεί σε μία γωνία και έκλαιγε.
«Θα… θα πεθάνει;» ρώτησε με τρεμάμενη φωνή.
«Όχι ρε κορίτσι μου!» είπε καθησυχαστικά η Άτροπος χαϊδεύοντάς της τα μαλλιά για να την ηρεμήσει, «αφού το ξέρεις πως άλλη είναι η Μοίρα της».
«Το… το μόνο που ήθελα, ήταν να την προειδοποιήσω…» συνέχισε μέσα σε λυγμούς η Κλωθώ.
«Τι να προειδοποιήσεις ρε Κλωθώ; Σάμπως και να το κάνεις, θα αλλάξει κάτι; Η μοίρα της είναι γραμμένη και ό,τι γράφει δεν ξεγράφει!» της είπε απότομα η Λάχεσις.
«Πίστευα πως αν την προειδοποιήσω, θα μπορούσε πιο εύκολα να το διαχειριστεί…» συνέχισε η Κλωθώ.
«Πάντως κορίτσι μου…», είπε τώρα μαλακά η Άτροπος, «ο τρόπος που διάλεξες, είναι λίγο… πώς να το πω… ενοχλητικός! Εδώ εμένα, τόσα χιλιόμετρα μακριά και με ενοχλούσε αυτός ο ήχος!»
«Ήλπιζα πως αν κάθε φορά που πρόκειται να γίνει μια μεγάλη αλλαγή στην ζωή της Θεανώς την προειδοποιούσα, θα ήταν λίγο πιο εύκολη η μετάβαση για εκείνη…» πήγε να εξηγήσει η Κλωθώ.
«Ναι, αλλά είδες τι έγινε;» αντέτεινε η Άτροπος, «τώρα θεώρησε πως αυτός ο ήχος την προειδοποιεί για κάτι τραγικά κακό. Μου φαίνεται πως το σχέδιό σου απέτυχε…!»
«Ναι, έχεις δίκιο. Τελευταία φορά που επεμβαίνω στην ζωή των θνητών. Άλλωστε δεν μπορώ να αλλάξω και τίποτα. Απλά να, αυτό το κορίτσι το αγάπησα. Τόσες δυσκολίες έχει ζήσει μέχρι τώρα. Πρώτη φορά που θα την προειδοποιούσα για μια θετική αλλαγή… για έναν νέο έρωτα… Αλλά τώρα… τα έκανα μαντάρα!» είπε η Κλωθώ και την πήρε πάλι το κλάμα.
«Ό,τι γράφει η μοίρα, δεν ξεγράφει καλή μου!», είπε τώρα χαμογελώντας η Άτροπος, «για ρίξε μια ματιά στο δωμάτιο του νοσοκομείου της!».

⸙⸙⸙⸙⸙
Κάτω στην γη, στο κρεβάτι ενός κρατικού νοσοκομείου, ελαφρώς μπαταρισμένη, μόλις ξυπνούσε η Θεανώ από την αναισθησία. Γύρω της η αγαπημένη της θεία, η αδερφή της και ένα παλικάρι που κρατούσε στα χέρια της μια πανέμορφη ανθοδέσμη.
«Μας τρομάξατε δεσποινίς μου!», είπε στο κορίτσι που μόλις άνοιγε τα μάτια της, με ένα κατάλευκο καλοσυνάτο χαμόγελο.
«Ε… ευχαριστώ» είπε η Θεανώ έχοντάς τα χαμένα.

Η αδερφή της φαινόταν πολύ χαρούμενη.
«Ευτυχώς τα τραύματά σου είναι λίγα και ελαφριά, αλλά πώς την πάτησες έτσι κορίτσι μου;»
«Δεν ξέρω, είχα θολώσει… ήταν και αυτός ο ήχος…» απάντησε η Θεανώ. Στην συνέχεια κοίταξε ερωτηματικά τον νεαρό. «Και εσείς;»
«Εγώ, εμμ, είμαι ο νέος σας διευθυντής. Όταν έμαθα για το ατύχημά σας θέλησα να σας ευχηθώ περαστικά από κοντά, μια που δεν πρόλαβα να σας γνωρίσω εκείνη την μέρα. Τώρα θα σας αφήσω όμως να ξεκουραστείτε» είπε ευγενικά και ακούμπησε την ανθοδέσμη στο κρεβάτι δίπλα της. «Όταν με το καλό θα είστε καλύτερα, θα χαρώ πολύ να σας γνωρίσω δεσποινίς Θεανώ» είπε. «Το γραφείο σας θα σας περιμένει».
Τα χείλη του είπαν αυτά τα λίγα, αλλά τα μάτια του, που έσταζαν μέλι, της έλεγαν ήδη πολλά περισσότερα.