Ξυπνάς από μια αχτίδα φωτός. Βγαίνει από την μισάνοιχτη κουρτίνα και πας να την κλείσεις, αλλά η ματιά σου πιάνεται στο μπλε της θάλασσας. Τρίβεις τα μάτια σου και αποφασίζεις να ανοίξεις την μπαλκονόπορτα, άλλωστε ήδη στην άκρη των χειλιών σου έχει σχηματιστεί ένα χαμόγελο. Μόνο που βλέπεις αυτή την θέα, η διάθεση αλλάζει και…

Ο κυρ Παντελής σήκωσε το κεφάλι. Μια φλέβα στο μέτωπό του παλλόταν.«Πατέρα; Τι έγινε;» τον ρώτησε ο γιος του.Η γυναίκα του έκανε να τον πιάσει από τους ώμους, αλλά εκείνος τους τίναξε και σηκώθηκε σπρώχνοντας με δύναμη την καρέκλα πίσω του, η οποία έπεσε κάνοντας έναν εκκωφαντικό γδούπο, μέσα στο μικρό δίχωρο σπίτι.   *****Από…

Χρόνια τώρα είχε ένα περιποιηθεί τον εαυτό της γενικά. Να δώσει λίγο χρόνο για εκείνην, προσωπικά, ατομικά και μόνη. Από το να φτιάξει τα μαλλιά της, να πάει σε ένα κομμωτήριο και να χαζολογήσει με την κομμώτρια, μέχρι να κάνει μανικιούρ, πεντικιούρ ή οποιαδήποτε άλλη περιποίηση στο σώμα της.Με τρία παιδιά και τέτοια οικονομική κρίση…

Η Μάρω έδειχνε να έχει αφοσιωθεί στην δουλειά της. Ήταν μια από τις καλύτερες τεχνίτριες νυχιών της περιοχής. Και ενώ τα χέρια της δούλευαν επιδέξια στα νύχια της κοπέλας, το μυαλό της σχεδίαζε τρόπους να ρίξει την μπηχτή, που μέρες σκεφτόταν. Και η ευκαιρία δόθηκε πολύ εύκολα…«Έχεις κανέναν Γιώργο, Μάρω μου; Γιορτάζουν σήμερα» είπε η…

«Μα τι είναι πια αυτός θόρυβος; Από το πρωί τον ακούω. Κοντεύει να με τρελάνει!» είπε η Θεανώ.«Δεν ακούω κάτι…» της απάντησε η αδερφή της.«Μα πώς γίνεται; Είναι ένας έντονος, μακρόσυρτος ήχος, που μοιάζει με σφύριγμα χαμηλής συχνότητας…» παραπονέθηκε η Θεανώ.«Ιδέα σου θα είναι βρε κορίτσι μου! Πιες ένα καφέ να ξεχαστείς!» επέμεινε η Ελίνα.Και…

Αρχές Σεπτέμβρη, σε ένα ακριτικό νησί, μετά τον αγιασμό και το σούσουρο της μικρής κοινωνίας, ήταν ήδη η καινούρια δασκάλα του σχολείου. Αναπληρώτρια, μόλις είχε αναλάβει υπηρεσία. Φυσικά το πρώτο «κόσκινο» ήταν από τους γονείς και το δεύτερο από τους μαθητές. «Σαν πολύ σοβαρή δεν είναι η καινούργια της πέμπτης;» είπε η μία μαμά«Και πόσο…

Έβγαλε βιαστικά το παλτό της, άνοιξε την πόρτα του σκούρου κόκκινου αυτοκινήτου της, πέταξε την τσάντα της στο κάθισμα του συνοδηγού και έβαλε το θερμός της στην ποτηροθήκη του αυτοκινήτου της. Με αυτό ήταν ιδιαίτερα προσεκτική, γιατί το τσάι που είχε μέσα ήταν καυτό και δεν ήθελε να χυθεί. Είπαμε, είχε νεύρα, αλλά όχι και…

«Δεν αντέχω άλλο αυτή την πίεση! Πρέπει να πάρουμε μια απόφαση!» έλεγε η κοπέλα καθώς πηγαινοερχόταν στο στολισμένο σαλόνι.«Το ξέρω αγάπη μου, το ξέρω. Άσε με να σε βοηθήσω!»«Δεν μπορεί κανείς να με βοηθήσει!», είπε η Αναστασία και ξέσπασε σε αναφιλητά.«Δεν κάνει έτσι Αντρέα μου ο κόσμος παιδί!» συνέχισε εκείνη. «Χωρίς σπίτι, χωρίς σταθερή δουλειά…