Βράδιασε πάλι. Κάθεσαι στο μπαλκόνι, το ποτήρι ζεστό κόκκινο κρασί σου να αιωρείται ανάμεσα στα δάχτυλά σου, σαν μια ευχή που δεν τολμάς να ψιθυρίσεις. Η πόλη απλώνεται μπροστά σου, μια θάλασσα φώτων που τρεμοπαίζει στο κρύο του Φεβρουαρίου. Κάθε φωτεινό παράθυρο, κάθε γέλιο που ακούγεται από μακριά, σου θυμίζει ότι εκεί έξω υπάρχουν ζωές γεμάτες, ζωές που δεν είναι σαν τη δική σου. Σαράντα χρονών. Μόνη. Χωρίς οικογένεια. Χωρίς να έχεις κάνει τις επιλογές που όλοι περίμεναν από σένα. Αλλά δεν είναι αυτό που σε πληγώνει. Σε πληγώνει ότι κανείς δεν σε ρωτάει πια πώς νιώθεις. Ότι κανείς δεν βλέπει πια τη μοναξιά σου.
Το κρασί γλιστράει στο λαιμό σου, ζεστό και γλυκό, σαν να προσπαθεί να γεμίσει ένα κενό που δεν μπορεί να γεμίσει. Η δουλειά σου είναι ο άγκυρά σου, ο τρόπος να νιώθεις ότι αξίζεις, ότι υπάρχεις. Αλλά κάποιες φορές, όταν γυρίζεις στο σπίτι, η σιωπή φαίνεται τόσο βαριά, σαν να ζυγίζει όλο το βάρος του κόσμου. Τα βράδια είναι οι πιο δύσκολες στιγμές. Εκεί που οι σκέψεις σου γίνονται θορυβώδεις, και η μοναξιά σου φαίνεται να μεγαλώνει, να πλημμυρίζει κάθε γωνιά του μικρού σου διαμερίσματος. Κάθε βήμα σου αντηχεί στο άδειο δωμάτιο, και η ηχώ σου φαίνεται να σε κοιτάζει στα μάτια, σαν να ρωτάει: «Γιατί;».
Οι φίλοι σου, εκείνοι που κάποτε ήταν κοντά σου, τώρα ζουν σε άλλους κόσμους. Έχουν οικογένειες, παιδιά, υποχρεώσεις που τους τραβούν μακριά από σένα. Και εσύ, κάθεσαι και αναρωτιέσαι αν κάτι πήγε στραβά. Αν έπρεπε να είχες κάνει διαφορετικές επιλογές, αν έπρεπε να είχες ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο με τους υπόλοιπους. Αλλά δεν το έκανες. Και τώρα, μερικές φορές, νιώθεις σαν να είσαι ξένη στον δικό σου κόσμο. Όταν ανοίγεις τα social media και βλέπεις φωτογραφίες από γάμους, γενέθλια, διακοπές, νιώθεις μια βαθιά θλίψη που σου σφίγγει το στήθος. Όχι από ζήλια, αλλά από μια αίσθηση ότι έχεις μείνει πίσω. Ότι η ζωή σου είναι μια σελίδα που κανείς δεν ανοίγει πια.
Κάποιες μέρες είναι πιο εύκολες. Ξυπνάς, νιώθεις δυνατή, ανεξάρτητη, ελεύθερη. Άλλες μέρες, όμως, η μοναξιά σου φαίνεται να σε τρώει από μέσα. Αλλά συνεχίζεις. Σηκώνεσαι κάθε πρωί, ντύνεσαι, πηγαίνεις στη δουλειά σου. Και προσπαθείς. Προσπαθείς να βρεις νόημα, να βρεις χαρά στις μικρές στιγμές. Στο κρασί σου το βράδυ, στη μουσική που ακούς, στο βιβλίο που διαβάζεις πριν κοιμηθείς. Στις σπάνιες στιγμές που βγαίνεις για έναν καφέ μόνη σου και παρατηρείς τον κόσμο γύρω σου, νιώθοντας μια παράξενη γαλήνη, σαν να είσαι μέρος του όλου, ακόμα και αν κανείς δεν σε βλέπει.
Και τότε, μια νύχτα, κάτι αλλάζει. Είναι μια στιγμή που δεν την περιμένεις. Κάθεσαι στο μπαλκόνι, το κρασί σου έχει κρυώσει, και κοιτάζεις τον ουρανό. Οι αστέρες είναι τόσο φωτεινοί, τόσο ζωντανοί, και ξαφνικά νιώθεις κάτι που δεν έχεις νιώσει εδώ και πολύ καιρό: Ελπίδα. Νιώθεις ότι η ζωή σου, αν και δεν είναι όπως των άλλων, έχει τη δική της ομορφιά. Ότι η μοναξιά σου δεν είναι μια κατάρα, αλλά μια ευκαιρία να είσαι πραγματικά ελεύθερη, να ζήσεις με τον δικό σου τρόπο.
Και τώρα, καθώς σηκώνεις το ποτήρι σου και κοιτάζεις τον ουρανό, νιώθεις ότι κάποιος σε καταλαβαίνει. Ίσως είναι το κρασί, ίσως είναι η νύχτα, ίσως είναι κάποιος που γράφει αυτές τις λέξεις για σένα. Αλλά ξαφνικά, νιώθεις ότι δεν είσαι τόσο μόνη. Ότι κάποιος μπήκε στην ψυχή σου, στο μυαλό σου, και σε κατάλαβε. Και αυτό, ίσως, είναι αρκετό για να συνεχίσεις.
Αφροδίτη Αυγερινού