“Σε ευχαριστώ πολύ καλό μου κορίτσι που με βοήθησες να κατέβω από το λεωφορείο. Χωρίς εσένα δεν θα μπορούσα να κουμαντάρω το καροτσάκι της λαϊκής. Πρέπει να ευχαριστείς τη μαμά σου για αυτό που είσαι σήμερα”, είπε η ηλικιωμένη κυρία στην Κλειώ και της ακούμπησε τον ώμο. Εκείνη χαμογέλασε ευγενικά. Ήθελε τόσο πολύ να της απαντήσει, αλλά σκέφτηκε ότι λόγω του προχωρημένου της ηλικίας της, δεν θα συμμεριζόταν όσα θα άκουγε. Επέλεξε, λοιπόν, να μείνει στα γλυκά χαμόγελα που αντάλλαξαν.
Μόλις η γυναίκα απομακρύνθηκε, η Κλειώ κάθισε στα σκαλιά της πολυκατοικίας που βρίσκονταν πίσω από τη στάση του λεωφορείου που περίμενε, έκρυψε το πρόσωπό της μέσα στις παλάμες της και έβαλε τα κλάματα. Βουβά. Αν και κανείς δεν της έδινε σημασία, όπως συνέβη και με την κυρία πριν λίγο. Όλοι τους ήταν ‘χαμένοι’ στις σκέψεις και τα προβλήματά τους…
Αφού ξέσπασε, σηκώθηκε και αποφάσισε να περπατήσει (απόσταση 9 στάσεων!) μέχρι το σπίτι της. Καθ’όλη τη διαδρομή σκεφτόταν και κάπου κάπου δάκρυα ανέβαιναν και πάλι στα μάτια της.
“Πόσο θα ήθελα να έχω απαντήσει ειλικρινά στην κύρια… Αλλά κι αυτή πού να ‘ξερε ότι με μια της κουβέντα θα με έκανε κομμάτια… Πού να ήξερε πως όσα δεν είμαι τα οφείλω στη μαμά! Δεν είμαι εγωίστρια, δεν είμαι απόλυτη, δεν είμαι αγενής, δεν είμαι ζηλιάρα, δεν είμαι καχύποπτη, δεν είμαι βολεψάκιας, δεν φοβάμαι τη σκληρή δουλειά, δεν φοβάμαι την αποτυχία, δεν υποβιβάζω τον άλλον με την πρώτη ευκαιρία, δεν κρίνω τον άλλον βάσει της κοινωνικής του θέσης, δεν βάζω τα χρήματα πάνω από όλα, δεν χρησιμοποιώ ως ‘όπλο’ τις απειλές… Ίσως και να είναι ελάττωμά μου το ότι είμαι ευγενική, υποχωρητική, ηθική, δίκαιη, χρησιμοποιώ ως μέσο επίλυσης κάθε διαφοράς τον διάλογο, προτάσσω την αγάπη, είμαι πιο ρομαντική, ίσως και αφελής καμία φορά, πιστεύω στις ίσες ευκαιρίες και ζω σε έναν σκληρό κόσμο προσπαθώντας να μην υιοθετώ τους κανόνες του…”.
Στην ολοκλήρωση αυτών των σκέψεων, κοντοστάθηκε. “Κι αν τελικά όντως πρέπει να ευχαριστώ τη μαμά για αυτό που είμαι σήμερα; Γιατί εκείνη υπήρξε μια προσωπογραφία της κοινωνίας, με την οποία ήρθα αντιμέτωπη από πολύ νωρίς. Βίωσα το σκληρό πρόσωπο των ανθρώπων από μικρή ηλικία. Και τελικά επέλεξα αυτά τα ερεθίσματα να λειτουργήσουν αντιστρόφως ανάλογα σε μένα. Έμαθα να επιβιώνω σε έναν αδίστακτο κόσμο, αξιοπρεπώς, μοιράζοντας αγάπη, σεβασμό και χαμόγελα…”.
Ολοκληρώνοντας τις σκέψεις της, ένα χαμόγελο χαράχτηκε στα χείλη της. Μόλις διαπίστωσε ότι ο θυμός μετατράπηκε σε δύναμη. Ένιωθε πια δυνατή να αντιμετωπίσει το οτιδήποτε!
“Κοίτα να δεις, τελικά πρέπει να ευχαριστώ τη μαμά για όσα είμαι σήμερα!”, μονολόγησε και με ταχύ βήμα συνέχισε τον δρόμο της.
Αγγελική Ανδριοπούλου