TheBluez

Προηγούμενο

Ο Τζακ κατευθυνόταν στο αστυνομικό τμήμα. Ήταν προετοιμασμένος για την απροθυμία των αρχών να τον βοηθήσουν, ωστόσο ήταν σίγουρος πως με την επιμονή του όλο και κάτι θα πετύχαινε.

Η συνάντησή του με τη Νικόλ, τον προβλημάτισε έντονα﮲ μια γυναίκα που μόλις έχασε τον άντρα της, θέλει να βυθιστεί στη θλίψη της. Θέλει να κλάψει, να ξεσπάσει. Όμως ο ντετέκτιβ είχε την αίσθηση πως, η συγκεκριμένη, δεν είχε κλάψει ποτέ πραγματικά. Όταν κάποιος πενθεί, δεν έχει το ψυχικό σθένος και το μυαλό να ασχοληθεί με κλοπές – ειδικά όταν το μοιραίο γεγονός συνέβη τόσο πρόσφατα. Γιατί λοιπόν δεν ήθελε να βρεθεί ο πίνακας;

Φτάνοντας στο γραφείο του αρχηγού, διαπίστωσε ότι η θέση απ’ έξω –εκεί δηλαδή όπου συνήθιζε να κάθεται ο Φαμπερζό– ήταν κενή. Χτύπησε την πόρτα. Παρόλα αυτά, η φωνή που απάντησε, δεν ήταν του υπαρχηγού· για την ακρίβεια, ακουγόταν σαν κάποιος πολύ μικρότερος. Άνοιξε με επιφύλαξη. Σε μια δερμάτινη καρέκλα, ένα αγόρι γύρω στα δεκαπέντε τον παρατηρούσε με ενδιαφέρον. Τα μεγάλα καστανά του μάτια έλαμπαν. Τα μαλλιά του, σγουρά και ατίθασα, έφταναν μέχρι τους ώμους. Σηκώθηκε, πλησίασε τον Τζακ και άπλωσε το χέρι. Ήταν ο Τεό, ο γιος του Ανρί ντε Λου.

Ο άντρας συστήθηκε.

«Πρώτη φορά στη ζωή μου γνωρίζω ντετέκτιβ. Και μάλιστα κάποιον με τόσο μεγάλη φήμη όσο εσείς!» γούρλωσε τα μάτια του από τον ενθουσιασμό.

Ο Τζακ εντυπωσιάστηκε με τον ευγενικό τρόπο που του μιλούσε ο μικρός.

«Με τι ασχολείσαι Τεό;»

«Προς το παρόν πηγαίνω σχολείο» απάντησε κάπως άκεφα. «Ξέρετε όμως…» το βλέμμα του έλαμψε «το όνειρό μου είναι να γυρίσω μια ταινία!»

Ο Τζακ χαμογέλασε.

Εκείνη τη στιγμή, άνοιξε η πόρτα του γραφείου και εμφανίστηκαν ο Ντε Λου και ο Φαμπερζό. Ο αρχηγός φάνηκε ξαφνιασμένος, ενώ ο υπαρχηγός θυμωμένος. Έριξε ένα φαρμακερό βλέμμα στον ντετέκτιβ.

«Κύριε Κάρτερ!» αναφώνησε ο αρχηγός «Τεό! Τι γυρεύετε και οι δύο εδώ;»

Το παιδί πήγε να μιλήσει, αλλά τον διέκοψε ο Φαμπερζό. 

«Δεν θυμάστε κύριε Ντε Λου; Ο γιος σας ήρθε για…»

«Α ναι, σωστά!» τον έκοψε αμέσως. «Κι εσείς κύριε Κάρτερ;».

Ο Τζακ ετοιμάστηκε να μιλήσει, αλλά παρενέβη και πάλι ο υπαρχηγός.

«Θα μιλήσω εγώ μαζί του. Πηγαίνετε με τον γιο σας. Μη χάνετε άλλο χρόνο» κατέληξε, τονίζοντας την τελευταία του φράση.

Ο αρχηγός κοντοστάθηκε, ενώ ο Τζακ κοιτούσε μια τον Ντε Λου και μια τον κατώτερό του. Τη στιγμή που ήταν σίγουρος ότι θα απαντούσε στον Φαμπερζό όπως του άξιζε, εκείνος τον διέψευσε:

«Έχεις δίκιο Βερμάν» χαμογέλασε μουδιασμένα.

Ο Τζακ δεν μίλησε.

«Λοιπόν;» αναστέναξε ενοχλημένος ο Φαμπερζό. «Πώς μπορώ να φανώ χρήσιμος;» ειρωνεύτηκε.

Ο Τζακ αγνόησε το σχόλιό του.

«Θέλω κάποιες πληροφορίες σχετικά με το οικογενειακό περιβάλλον της Μαλβίνας. Πιο συγκεκριμένα… για τη νύφη της, τη Νικόλ».

Ο υπαρχηγός έγειρε στην πλάτη της καρέκλας και τον κοίταξε ερευνητικά.

«Γιατί θέλετε να μάθετε συγκεκριμένα για την κυρία Νικόλ Σαντορέλ;»

Ο Τζακ πρόσεξε τον τρόπο με τον οποίο πρόφερε τη λέξη “κυρία”, σαν να μην ήθελε να αφήσει καμία αμφιβολία ότι πρόκειται όντως για κυρία.

«Δεν θέλω να μάθω μόνο για την Νικόλ» είπε τότε, αποφασίζοντας να μην αποκαλύψει τη συζήτηση που είχε πριν λίγη ώρα μαζί της. «Χρειάζομαι πληροφορίες γενικά για το περιβάλλον της Μαλβίνας, αφού στην γκαλερί της διαπράχθηκε η κλοπή. Ο στόχος μπορεί να είναι οποιοσδήποτε. Μπορεί να μην είναι καν ο πίνακας, αλλά η επιχείρηση και η δυσφήμισή της».

«Σας το είπα και την προηγούμενη φορά που ήρθατε» είπε τονίζοντας μία μία τις λέξεις. «Σταματήστε να σπαταλάτε τον πολύτιμο χρόνο μας με τις ανούσιες ερωτήσεις σας».

«Εγώ αντιθέτως πιστεύω πως οι ερωτήσεις μου είναι χρήσιμες, και αν συνεργαστούμε, θα δείτε πρόοδο στις άκαρπες έως τώρα έρευνές σας» αντέτεινε εκείνος.

«Κι εσείς πώς το γνωρίζετε αυτό;»

«Έχω τις πηγές μου».

«Τότε μπορείτε να απευθυνθείτε σε αυτές για να μάθετε για την κυρία Σαντορέλ» θύμωσε ο Φαμπερζό. «Καλύτερα να πηγαίνετε».

***

Όταν αργότερα ο ντετέκτιβ στεκόταν έξω από την γκαλερί, συλλογιζόταν τις πληροφορίες που είχε μάθει για τη Νικόλ.

Ήθελε να κάνει κι άλλες ερωτήσεις στον Φαμπερζό, μα δυστυχώς δεν είχε προλάβει.

Η Νικόλ μπορεί να μην ήθελε να βρεθεί για να δυσφημίσει την γκαλερί, αφού ήταν ακόμα στη δικαιοδοσία της Μαλβίνας, αλλά δεν κρυβόταν αυτή πίσω από το έγκλημα. Ή μήπως κρυβόταν;

Έσπρωξε την πόρτα και μπήκε στο κτήριο.

Λίγα λεπτά αργότερα, στεκόταν και πάλι δίπλα στο κάδρο. Το πανί ήταν πεσμένο στο πάτωμα. Όσο το σκεφτόταν, τόσο πιο λογικό του φαινόταν να κλάπηκε την προηγούμενη μέρα της εκδήλωσης. Οι κάμερες όμως… γιατί δεν έδειξαν κάτι ύποπτο;

Έσκυψε προς το πλαίσιο, στένεψε το βλέμμα για να παρατηρήσει καλύτερα και το άγγιξε. Επανέλαβε κατά μήκος της κορνίζας. Τελικά στύλωσε το κορμί του. Όποιος αφαίρεσε τον καμβά, το έκανε αριστοτεχνικά, χωρίς να αφήσει κανένα ίχνος υλικού στις εγκοπές. Πρέπει να ήταν λοιπόν κάποιος που γνώριζε πώς μπορεί να βγει ένας καμβάς. Κι αυτός ο κάποιος, θα έπρεπε να ξέρει σίγουρα πώς να συντηρήσει τον πίνακα που μόλις έκλεψε, ώστε να διατηρηθεί ανέπαφος. Έβγαλε το σημειωματάριο, το στήριξε στον βραχίονά του και κράτησε μερικές σημειώσεις. Έπειτα το έριξε και πάλι στην τσέπη κι ετοιμάστηκε να προχωρήσει προς την έξοδο, όταν οι φωνές ενός άντρα τον ανάγκασαν να επισπεύσει.

«Είναι εδώ;!» ωρυόταν ο Γκαστόν σε έξαλλη κατάσταση. «Πείτε μου!»

Στεκόταν μπροστά στη ρεσεψιόν, ενώ η Γιολάντα και ο Νέστορ προσπαθούσαν να τον ηρεμήσουν.

«Θέλω να του μιλήσω!» ούρλιαζε εκείνος, τη στιγμή που ο Λουκ έφτανε τρέχοντας με γουρλωμένα μάτια.

Ο Τζακ κατευθύνθηκε προς το μέρος τους. «Τι συμβαίνει;» ζήτησε να μάθει.

Ο ζωγράφος στράφηκε απότομα προς εκείνον.

«Ορίστε! Μιλήστε του!» έκανε νευριασμένα ο Νέστορ και αποχώρησε.

«Εσύ…» άρχισε ο Γκαστόν.

Τα μάτια του γυάλιζαν περίεργα, τα μαλλιά του πετούσαν ακανόνιστα και σάλια εκτοξεύονταν από το στόμα του καθώς μιλούσε.

«Τι συμβαίνει, κύριε Ρενό;» ρώτησε ήρεμα ο Τζακ, τη στιγμή που η Γιολάντα και ο Λουκ τους παρακολουθούσαν αποσβολωμένοι.

«Πήγα στο ξενοδοχείο σου, σε έψαξα στην αστυνομία! Υπέθεσα πως θα είσαι εδώ. Είναι… είναι απαράδεκτο να μην έχω τον αριθμό σου για να σε καλώ όποτε θέλω για τον πίνακά μου!»

Ο ντετέκτιβ ανασήκωσε τα φρύδια και ξεφύσησε.

«Νομίζω πως παρεκτρέπεστε».

«Να βρεις τον πίνακά μου!»

«Αυτό προσπαθώ».

«Μαλακίες! Δεν κάνεις τίποτα!», τον πλησίασε και κόλλησε το πρόσωπό του στου Τζακ. Τα μάτια του ήταν έτοιμα να πεταχτούν από τις κόγχες τους. Ο ντετέκτιβ ούτε καν βλεφάρισε. «Δεν καταλαβαίνεις…» συνέχισε απεγνωσμένος ο Γκαστόν. «Λίγο ακόμη να αργήσεις να βρεις τον πίνακά μου, και θα είναι πλέον πολύ αργά!»

«Γιατί;» συνοφρυώθηκε ο συνομιλητής του.

Τότε ο ζωγράφος πισωπάτησε. «Γιατί…» έξυσε το κεφάλι. «Γιατί πρέπει να διατηρείται σε ιδιαίτερες συνθήκες, να πέφτει πάνω του ένα ειδικό φως, για να μην αλλοιωθούν τα χρώματά του. Αυτός που τον έκλεψε, ίσως δεν το γνωρίζει. Θα καταστρέψει τον πίνακά μου, δεν το καταλαβαίνεις;!»

Σάλια πετάχτηκαν και πάλι από το στόμα του.

«Τι ειδικό φως;» έσμιξε τα φρύδια.

«Σημείωσε τις προδιαγραφές του. Χρειάζεται ειδική παραγγελία».

Ο Τζακ έκανε να βγάλει το σημειωματάριό του.

«Επιτρέψτε μου» προσφέρθηκε αμέσως ο Λουκ, αρπάζοντας ένα κομμάτι χαρτί κι ένα στυλό από τον πάγκο της ρεσεψιόν.

Ο Γκαστόν στράφηκε προς το μέρος του. «Γράφε!» τον διέταξε.

Όταν τελείωσε, ο αποθηκάριος έδωσε το χαρτί στον Τζακ.

«Χρειάζεστε κάτι άλλο;» ρώτησε ο ντετέκτιβ τον ζωγράφο, αφού σημείωσε σε μια κόλλα τον αριθμό του.

Εκείνος τον πλησίασε και πάλι και την άρπαξε. Το πρόσωπό του είχε κοκκινίσει από τον θυμό.

«Να βρεις τον πίνακά μου!», τόνισε την κάθε λέξη.

Έριξε μια μοχθηρή ματιά σε όσους βρίσκονταν στην αίθουσα κι έφυγε από την γκαλερί.

Εκείνη τη στιγμή, η πόρτα της αίθουσας άνοιξε, και μια κοκκινομάλλα μπήκε με κατεύθυνση τη ρεσεψιόν, όπου είχε επιστρέψει πλέον ο Νέστορ.

«Καλησπέρα» είπε ευγενικά στον Νέστορ. «Είδα την αγγελία σας. Ονομάζομαι Βανέσα Ρότζερς κι έχω έρθει για τη θέση της γραμματέως».

«Μισό λεπτό παρακαλώ» απάντησε ο νεαρός και σήκωσε το ακουστικό.

Ο Τζακ χαιρέτησε με ένα νεύμα και προχώρησε προς την έξοδο, ενώ ταυτόχρονα περιεργαζόταν με την άκρη του ματιού του την κοπέλα, προσπαθώντας να θυμηθεί πού την είχε ξαναδεί. Εκείνη δεν φάνηκε να του δίνει σημασία. Είχε την προσοχή της στραμμένη προς τον Νέστορ και δεν τον άφηνε από τα μάτια της.