TheBluez

Ξύπνησα νωρίς, πριν απ’ όλους. Ο ήλιος έμπαινε από τις γρίλιες και χόρευε πάνω στο πρόσωπό μου. Κάθε Πάσχα με ξυπνά έτσι, σαν να θέλει να μου θυμίσει κάτι που δεν πρέπει να ξεχάσω. Κάτι που μοιάζει με χαρά, αλλά έχει μέσα του κι ένα μικρό σφίξιμο, κάπου ανάμεσα στο στομάχι και στην καρδιά.

Κατέβηκα ξυπόλυτος στην κουζίνα. Η μαμά είχε ανάψει τον φούρνο, και το σπίτι μύριζε… αλλιώς. Όχι απλώς νόστιμα. Μύριζε σαν κάτι που αγαπάς και σου έλειψε. Όπως οι παλιές φωτογραφίες που έχουν πάνω τους λίγο από το άρωμα της γιαγιάς.

Η γιαγιά ήταν ήδη ξύπνια, με την ποδιά της — την καλή, την κόκκινη με τα λουλούδια. Έπλενε τα χόρτα και μου χαμογέλασε. Τα χέρια της ήταν πιο ρυτιδιασμένα απ’ ό,τι θυμόμουν πέρυσι, αλλά ήταν ζεστά. Μου έδωσε ένα κόκκινο αυγό και μου είπε να το φυλάξω για τον τσούγκρισμα. «Να διαλέξεις το πιο γερό. Όχι το πιο όμορφο», μου ψιθύρισε. Δεν κατάλαβα γιατί με κοίταξε έτσι όταν το είπε, σαν να μιλούσε για κάτι άλλο.

Ο μπαμπάς ετοίμαζε το αρνί έξω, στη σούβλα. Γελούσε δυνατά με τον θείο, αλλά τα μάτια του κοιτούσαν για λίγο ψηλά, σαν να περίμεναν κάποιον. Ίσως τον παππού, που φέτος δεν είναι μαζί μας. Ή ίσως εκείνη τη σιωπή που αφήνει πάντα πίσω του κάποιος που αγαπάς.

Το τραπέζι στρώθηκε αργά, με αγάπη. Σαλάτες, ψωμιά, τσουρέκια, αυγά. Το τσουρέκι είχε ένα κόκκινο αυγό στη μέση. Το κρατούσα σαν θησαυρό.

Και μετά ήρθαν όλοι. Η θεία, ο νονός, τα ξαδέρφια. Γεμάτο το σπίτι. Φωνές, γέλια, μυρωδιές, και ένα φως… πολύ φως. Όχι μόνο από τον ήλιο. Από τις ψυχές τους.

Όταν ήρθε η ώρα, πήρα το αυγό μου. Έσφιξα το χέρι μου γερά.
«Χριστός Ανέστη!» είπα.
«Αληθώς Ανέστη!» φώναξαν.

Και τότε το ένιωσα. Αυτό είναι το Πάσχα. Όχι μόνο τα φαγητά. Είναι εκείνο το κάτι που σε κάνει να νιώθεις πως δεν είσαι μόνος. Πως όσο κι αν λείπει κάποιος, είναι εδώ — ανάμεσα στα ποτήρια, στους ψίθυρους, στο χαμόγελο της γιαγιάς όταν νομίζει πως δεν την κοιτάμε.

Αν με ρωτήσεις τι θυμάμαι πιο πολύ, δεν είναι το κρέας, ούτε το τσούγκρισμα. Είναι τα μάτια των μεγάλων που βουρκώνουν χωρίς λόγο. Είναι τα χέρια που αγγίζονται πάνω απ’ το τραπέζι. Είναι η αγκαλιά της γιαγιάς που φέτος κράτησε λίγο παραπάνω.