TheBluez

Προηγούμενο

Ο Γκαστόν βρισκόταν στο υπόγειο. Είχε μετατρέψει το ατελιέ σε δωμάτιο, κι έμενε συνέχεια κλεισμένος εκεί. Ήθελε να είναι σε ετοιμότητα, τη στιγμή που θα του ερχόταν και πάλι η έμπνευση. Τώρα ξάπλωνε και κοιτούσε το ταβάνι με ορθάνοιχτα μάτια. Δεν βλεφάριζε σχεδόν καθόλου. Όταν άρχισαν να τσούζουν από την ακινησία, τα έκλεισε σφιχτά και τα κάλυψε με τα χέρια του.

Όλοι τους τον κορόιδευαν! Όλοι τους! Ακόμα κι αυτός ο ντετέκτιβ! Έκρυβαν την ανικανότητά τους με τα χυδαία ψέματα που σκαρφίζονταν για να τον βγάλουν τρελό.

Όχι, δεν θα τους άφηνε να δουλεύουν τον κόσμο και τον ίδιο.

Όχι πια.

Κατέβασε τα χέρια και άνοιξε τα μάτια. Πήρε βαθιά ανάσα. Σκόπευε να μείνει έτσι μέχρι το βράδυ, ή τουλάχιστον μέχρι η πείνα και η δίψα του να γίνουν ανυπόφορες. Σκέφτηκε ότι όσο περνούσε ο καιρός πεινούσε και διψούσε όλο και πιο αραιά. Ήταν σίγουρος λοιπόν, ότι σε λίγο θα κατάφερνε να αποβάλλει εντελώς αυτήν την ανάγκη.

Ναι, ίσως αυτός ήταν ένας στόχος που θα μπορούσε να θέσει. Αν δεν ένιωθε πλέον πείνα και δίψα, θα κατάφερνε να ζει απλά με τον αέρα και τότε, θα έμπαινε στο βιβλίο Γκίνες. Και τότε, θα γινόταν πάλι διάσημος.

Στύλωσε αποφασιστικά το βλέμμα στο ταβάνι. Αν μπορούσε μόνο να κάνει αυτήν τη φωνή στο μυαλό του να σωπάσει﮲ αυτήν τη φωνή που του έλεγε πως κάτι δεν πήγαινε καλά μαζί του﮲ που επέμενε να ζητήσει βοήθεια από ειδικό.
Έπρεπε να την κάνει να το βουλώσει. Έπρεπε…

Οι σκέψεις του διακόπηκαν από έναν ήχο. Κράτησε την αναπνοή του και αφουγκράστηκε. Ναι, ήταν σαν χτύπημα πόρτας. Περίεργο που τον άκουγε ενώ βρισκόταν στο υπόγειο.

Δεν σάλεψε από το κρεβάτι. Όποιος κι αν ήταν θα θεωρούσε ότι έλειπε και θα έφευγε. Ο ήχος όμως ακούστηκε και πάλι. Κι αυτήν τη φορά τα χτυπήματα ήταν περισσότερα.

Έμεινε σταθερά ακίνητος. Το σπίτι ήταν σκοτεινό και τα παράθυρα σφαλισμένα. Τίποτα δεν μαρτυρούσε ότι ήταν μέσα. Ο παρείσακτος θα τα παρατούσε και θα έφευγε. Τα χτυπήματα όμως ακούστηκαν ξανά, πιο δυνατά.
Ανακάθισε. Όποιος κι αν ήταν επέμενε πολύ. Είχε μάλιστα την εντύπωση, ότι κάθε φορά άφηνε ένα παραπάνω χτύπημα στην πόρτα.

Σηκώθηκε βλαστημώντας κι ανέβηκε την ξύλινη σκάλα όσο πιο αργά μπορούσε, ελπίζοντας να φύγει. Φτάνοντας στο ισόγειο, έμεινε για λίγο ακίνητος κι αφουγκράστηκε. Τα χτυπήματα ξεκίνησαν και πάλι. Μόνο που τώρα, δεν άκουσε μόνο έναν χτύπο παραπάνω﮲ όποιος κι αν ήταν, συνέχιζε να χτυπάει ρυθμικά κι ασταμάτητα. Προχώρησε προς την πόρτα, με τον ήχο να ακούγεται μέσα στο μυαλό του τόσο μεγεθυμένος, λες και βρισκόταν μέσα σε τούνελ κι αντηχούσε ο αντίλαλός του. Όσο πλησίαζε, τόσο δυνάμωνε. Μόλις έφτασε, τα χτυπήματα σταμάτησαν μεμιάς. Ο ζωγράφος κράτησε την αναπνοή του κι άπλωσε το χέρι. Γύρισε το κλειδί τέσσερις φορές, έβγαλε τον σύρτη κι άνοιξε απότομα την πόρτα.

Κανείς δεν βρισκόταν εκεί.

Κοίταξε νευριασμένος δεξιά κι αριστερά. Δεν είδε τίποτα. Ετοιμάστηκε να την κλείσει, όταν η άκρη του ματιού του σκόνταψε χαμηλά. Αναπήδησε. Μια ανοιχτή, κόκκινη ομπρέλα ήταν ακουμπισμένη στο κατώφλι. Την κοίταξε μπερδεμένος. Ήταν βρεγμένη. Τη μάζεψε κι έκλεισε την πόρτα.
Προβληματισμένος ακόμη, έκανε μεταβολή, αλλά μόλις σήκωσε το κεφάλι, πάγωσε στη θέση του και η καρδιά του άρχισε να χτυπάει δυνατά.

«Εσύ!» φώναξε θυμωμένα. «Τι δουλειά έχεις εδώ;! Πώς μπήκες μέσα; Πώς;! Μη με πλησιάζεις!» Άρχισε να οπισθοχωρεί. «Μη…» αλλά βρισκόταν ήδη πολύ κοντά στην πόρτα και η πλάτη του κόλλησε πάνω της.

Δεν είχε πού αλλού να πάει.

«Μη…» ψέλλισε και δάκρυα ξεχύθηκαν από τα μάτια του.

Εκείνη τη στιγμή, άρχισε να βρέχει μέσα στο σπίτι. Γλίστρησε στο πάτωμα ακουμπώντας την πλάτη στην πόρτα και άφησε την ομπρέλα να πέσει δίπλα του.

«Θα κάνω ό,τι θέλεις! Ό,τι θέλεις… Μόνο να τελειώσει όλο αυτό… Θέλω να τελειώσει…» ψιθύρισε.

Ξαφνικά, γούρλωσε τα μάτια σαν κάποιος να του ψιθύρισε τη λύση μέσα στο μυαλό του και σήκωσε την ανοιχτή ομπρέλα πάνω από το κεφάλι του.