TheBluez

Προηγούμενο

Η απομόνωση ήταν τόπος χωρίς χρόνο.

Εκεί μέσα, ο Professore δεν ήξερε αν έξω ήταν μέρα ή νύχτα, Δευτέρα ή Πέμπτη, χειμώνας ή καλοκαίρι. Το μόνο που ήξερε ήταν ότι υπήρχε. Ανέπνεε. Και ότι ακόμα σκεφτόταν.

Η σκέψη, όμως, μπορεί να γίνει τιμωρία χειρότερη από κάθε κελί. Στο μυαλό του στριφογύριζαν οι φωνές απ’ το παρελθόν – οι αποφάσεις, τα λάθη, τα “αν” και τα “αν δεν”.

Κάποτε ήταν καθηγητής – όχι με την τυπική έννοια. Δεν είχε πτυχία ή έδρα σε πανεπιστήμιο. Αλλά δίδασκε. Δίδασκε πώς να κινείσαι χωρίς να φαίνεσαι, πώς να μιλάς χωρίς να λες, πώς να ελέγχεις χωρίς να κρατάς κανένα όπλο. Ήταν ο εγκέφαλος πίσω από δουλειές που δεν έπρεπε καν να έχουν όνομα. Και όλοι τον φώναζαν El Professore.

Αλλά το σύστημα είχε καιρό. Και δεν ξεχνάει.

Στο σωφρονιστικό κατάστημα που τον κρατούσαν, το σύστημα δεν τιμωρούσε. Συντηρούσε. Δεν σωφρόνιζε. Κατακερμάτιζε. Οι κρατούμενοι δεν περίμεναν να τελειώσει η ποινή τους. Περίμεναν απλώς να τελειώσουν. Να σπάσουν.

Το προσωπικό είχε παραιτηθεί απ’ την ιδέα της δικαιοσύνης. Οι περισσότεροι σωφρονιστικοί λειτουργούσαν μηχανικά – ένα βήμα πριν γίνουν κι αυτοί κρατούμενοι με άλλη στολή. Δεν ρωτούσαν, δεν νοιάζονταν. Μόνο έκαναν “δουλειά”.

Ο κυρ Κώστας ήταν η εξαίρεση.

Ένας άντρας γύρω στα εξήντα, με μουστάκι και μάτια που είχαν δει πολλά – περισσότερα κι απ’ όσα έπρεπε. Δεν είχε αυταπάτες για το σύστημα. Αλλά κρατούσε ακόμα κάτι ανθρώπινο. Ίσως επειδή είχε κι αυτός γιο στην ηλικία του Professore.

Ήξερε πως ο Professore δεν ήταν «κακός άνθρωπος». Ήταν απλώς κάποιος που, όταν έφτασε στο σταυροδρόμι, διάλεξε τη λάθος πλευρά. Ή καλύτερα… την πλευρά που τον διάλεξε.

– Πόσες μέρες είμαι μέσα, Κώστα; ρώτησε ο Professore καθώς περπατούσαν στον διάδρομο, αργά, με βήματα βαριά.

– Δεκαεπτά. Αλλά σ’ έχουν ξεχάσει. Ούτε από Διοίκηση, ούτε από Εισαγγελέα, τίποτα.

– Χμμ. Άρα πρέπει να τους ανησυχήσω λίγο, ε;

Ο Κώστας δεν απάντησε. Μόνο ένα αχνό χαμόγελο σχηματίστηκε κάτω από το μουστάκι του. Ήξερε καλά ότι ο Professore δεν ήταν εύκολο να σπάσει.

Αλλά ήξερε και κάτι άλλο:
Ότι η απομόνωση δεν χτυπάει απότομα. Δε ρίχνει γροθιά. Μπαίνει μέσα σου αργά, με υπομονή. Σε αδειάζει.

– Άμα σε βγάλω λίγο πιο έξω, για καφέ στην αυλή, θα γράψουν αναφορά. Το ξέρεις.

– Κι εγώ θα τους γράψω κάτι άλλο, απάντησε εκείνος.
– Όχι τώρα. Μην τους το δώσεις ακόμα.