TheBluez

Η πρώτη φορά που μπήκε στο βιβλιοπωλείο, ήταν μια βροχερή μέρα του Νοέμβρη.
Ο Νίκος κρατούσε τη μητέρα του σφιχτά από το χέρι. Ήταν ένα αδύνατο αγοράκι, με μεγάλα καστανά μάτια που έμοιαζαν να ρουφούν τον κόσμο γύρω του.

Η μητέρα του, η κυρία Ελένη, χαμογελούσε ζεστά, αλλά πίσω από το χαμόγελό της υπήρχε κάτι θλιμμένο. Είχε αρχίσει να κουράζεται εύκολα τελευταία, και τα χέρια της έτρεμαν μερικές φορές όταν έγραφε.

Η νεαρή κοπέλα πίσω από τον πάγκο του βιβλιοπωλείου, η Μαρία, τους υποδέχτηκε με ένα χαμόγελο που άστραφτε μέσα στη μουντάδα της μέρας.
«Γεια σας! Πώς μπορώ να σας βοηθήσω;»
Ο Νίκος την κοίταξε διστακτικά, μα η μητέρα του έσφιξε το χέρι του.
«Ο Νίκος λατρεύει τα βιβλία», είπε εκείνη. «Θα ήθελε κάτι για να διαβάζει τα βράδια.»
Η Μαρία χαμογέλασε και τους οδήγησε σε ένα μικρό τμήμα γεμάτο παιδικά βιβλία, γεμάτα ήρωες και κόσμους μαγικούς. Ο Νίκος διάλεξε ένα με τίτλο «Το Μυστικό του Δάσους».
Το κράτησε στα χέρια του σαν θησαυρό.

Από εκείνη τη μέρα, ο Νίκος και η μητέρα του έγιναν συχνοί επισκέπτες.
Κάθε Σάββατο, έμπαιναν μαζί στο βιβλιοπωλείο και αναζητούσαν νέες ιστορίες.

Η Μαρία γρήγορα κατάλαβε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Η κυρία Ελένη άρχισε να έρχεται με πιο αργά βήματα, πιο κουρασμένη. Μερικές φορές καθόταν σε μια από τις πολυθρόνες και παρακολουθούσε τον Νίκο να ξεφυλλίζει βιβλία με τα μάτια γεμάτα ενθουσιασμό.
Ένα βράδυ, λίγο πριν κλείσει το μαγαζί, η Μαρία τόλμησε να ρωτήσει.
«Όλα καλά;»
Η κυρία Ελένη χαμογέλασε αχνά.
«Πολεμάω κάτι δύσκολο», της είπε ήσυχα. «Αλλά όσο βλέπω τον Νίκο να γελάει με τα βιβλία του… παίρνω κουράγιο.»
Η Μαρία δεν ξαναρώτησε. Απλώς φρόντισε να τους έχει πάντα έτοιμες τις καλύτερες νέες κυκλοφορίες, και να κρατά ένα μικρό τραπέζι στρωμένο με δύο κούπες κακάο.

Οι μήνες πέρασαν.
Ο Νίκος μεγάλωνε, και το χαμόγελό του γινόταν πιο φωτεινό κάθε φορά που έβρισκε μια νέα ιστορία.
Όμως η μητέρα του γινόταν όλο και πιο αδύναμη. Τις τελευταίες φορές, δεν μπορούσε να σηκωθεί από την πολυθρόνα. Έτσι ο Νίκος ξεκίνησε να πηγαίνει μόνος στο βιβλιοπωλείο.
Καθώς οι μέρες περνούσαν, η Μαρία —η ιδιοκτήτρια του παλιού βιβλιοπωλείου— είχε γίνει για τον Νίκο κάτι παραπάνω από μια απλή γνωριμία. Ήταν εκείνη που τον υποδεχόταν κάθε απόγευμα με ένα χαμόγελο και μια στοίβα από επιλεγμένα βιβλία, προσαρμοσμένα ειδικά για εκείνον. Σιγά σιγά, ο Νίκος άρχισε να βρίσκει μέσα στις σελίδες των βιβλίων απαντήσεις και παρηγοριά για τη θλίψη που κουβαλούσε.

Ένα απόγευμα, καθώς η βροχή χτυπούσε ρυθμικά τα τζάμια του βιβλιοπωλείου, η Μαρία έβγαλε από ένα ράφι ένα παλιό βιβλίο.
«Σήμερα θα διαβάσουμε κάτι ιδιαίτερο» του είπε με ζεστή φωνή. Το βιβλίο ήταν “Ο Εγωιστής Γίγαντας” του Όσκαρ Ουάιλντ. Ήταν ένα λεπτό βιβλίο, γεμάτο μαγικές εικόνες και μια ιστορία που φαινόταν να υπόσχεται κάτι παραπάνω από μια απλή διήγηση.
Καθώς διάβαζαν μαζί, ο Νίκος ακούμπησε το κεφάλι του πάνω στο ξύλινο τραπέζι και άκουγε προσεκτικά: την ιστορία του γίγαντα που, από εγωισμό, είχε διώξει τα παιδιά από τον όμορφο κήπο του και, μαζί με αυτά, είχε χάσει την άνοιξη και τη χαρά από τη ζωή του.
Όταν έφτασαν στη συγκινητική στιγμή όπου ο γίγαντας βρίσκει ένα μικρό παιδί μέσα στον κήπο του, και το παιδί, με την αγνότητά του, του μαθαίνει ξανά την αγάπη, ο Νίκος σήκωσε το βλέμμα του γεμάτο δάκρυα.
«Ξέρεις… κι εγώ έτσι ένιωθα με τη μαμά μου,» είπε σιγανά. «Όταν ήμουν κοντά της, όλα ήτανε πιο όμορφα. Ακόμα κι όταν ήμουν λυπημένος ή κουρασμένος, εκείνη ήταν σαν να έφερνε ξανά την άνοιξη μέσα μου.»
Η Μαρία άγγιξε απαλά το χέρι του μικρού.
«Οι άνθρωποι που αγαπάμε μας δίνουν το φως, ακόμα κι όταν όλα γύρω φαίνονται σκοτεινά,» του είπε.

Την επόμενη μέρα, ο Νίκος διάλεξε ο ίδιος το βιβλίο που ήθελε να διαβάσουν. Ήταν το “Μικρός Πρίγκιπας” του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ. Καθώς διάβαζαν μαζί τις ιστορίες του μικρού πρίγκιπα που αγαπούσε ένα μοναδικό τριαντάφυλλο, ο Νίκος σταμάτησε σε μια φράση:
«Είναι ο χρόνος που σπατάλησες για το τριαντάφυλλό σου που κάνει το τριαντάφυλλό σου τόσο σημαντικό.»
Κοίταξε τη Μαρία, με τα μάτια του να λάμπουν.
«Η μαμά μου είχε πάντα χρόνο για μένα» είπε. «Και γι’ αυτό ήταν τόσο σημαντική για μένα. Κανείς άλλος δεν καθόταν να ακούει τις ιστορίες μου ή να γελάει με τα αστεία μου όπως εκείνη.»
Η Μαρία κατάλαβε ότι ο μικρός Νίκος δεν έβλεπε τα βιβλία απλά σαν φανταστικές ιστορίες, αλλά σαν καθρέφτες της δικής του ψυχής. Μέσα από κάθε σελίδα, ερχόταν πιο κοντά στις αναμνήσεις του, στις αγάπες και στους πόνους του.

Λίγες μέρες αργότερα, ξεκίνησαν να διαβάζουν το “Χριστουγεννιάτικο Τραγούδι” του Κάρολου Ντίκενς. Όταν έφτασαν στο σημείο όπου ο Σκρουτζ, έπειτα από τα ταξίδια του με τα πνεύματα, ξαναβρίσκει την καλοσύνη και μαθαίνει να αγαπάει, ο Νίκος, με μια παιδική σοφία που ξάφνιασε τη Μαρία, ψιθύρισε:
«Ίσως, αν αγαπάς αρκετά, ακόμα και οι λύπες γίνονται πιο ελαφριές.»
Η Μαρία χαμογέλασε και του χάιδεψε τα μαλλιά.
«Έτσι είναι, μικρέ μου φίλε. Η αγάπη αλλάζει τα πάντα.»

Λίγες μέρες μετά, μπήκε μόνος στο βιβλιοπωλείο για ακόμη μια φορά. Κάτι ήταν διαφορετικό. Το βλέμμα του ήταν άδειο. Η Μαρία ένιωσε το στομάχι της να σφίγγεται.
Ο Νίκος κρατούσε ένα μικρό γράμμα.
«Η μαμά… δεν μπορεί να έρθει πια», είπε σιγανά. «Μου είπε να σας το δώσω.»
Η Μαρία άνοιξε το γράμμα με τρεμάμενα χέρια.
Ήταν λίγες λέξεις:
«Σε ευχαριστώ που κράτησες την αγάπη για τη ζωή ζωντανή στα μάτια του γιου μου.
Ελένη.»
Τα μάτια της Μαρία γέμισαν δάκρυα. Έσκυψε και αγκάλιασε σφιχτά τον μικρό.
Λίγες εβδομάδες αργότερα, η είδηση έφτασε: η κυρία Ελένη είχε φύγει από τη ζωή ήσυχα, μέσα στον ύπνο της.
Ο Νίκος δεν ξαναήρθε στο βιβλιοπωλείο για καιρό. Η Μαρία ανησυχούσε, μα ήξερε ότι έπρεπε να περιμένει.

Μια ανοιξιάτικη μέρα, άκουσε την καμπάνα της πόρτας να χτυπά.
Ήταν ο Νίκος. Μαζί του ήταν ένας ψηλότερος έφηβος —ο μεγάλος του αδελφός.
Ο Νίκος έτρεξε και την αγκάλιασε σφιχτά.
«Σας ευχαριστώ», της είπε. «Που με αφήσατε να πιστεύω πως ο κόσμος μπορεί να είναι όμορφος.»
Ο αδελφός του χαμογέλασε και της έδωσε έναν φάκελο. Μέσα ήταν ένα μικρό μπλοκάκι με σχέδια.
Ήταν οι πρώτες προσπάθειες του Νίκου να γράψει τις δικές του ιστορίες.
Η Μαρία έκλαψε ξανά εκείνη τη μέρα —αυτή τη φορά από χαρά.