TheBluez

My shadow self is back.
Εδώ που τα λέμε, ποτέ δεν ήθελε να μείνει μέσα για πολύ. Τσακωνόμαστε ποια θα βγει πρώτη. Κάθε φορά βρίσκει τρόπο να με καλοπιάσει:
«Άσε με να βγω κι εγώ, μωρή. Εσύ όλο είσαι μες στην κλάψα, συγγνώμη κι ευχαριστώ, δηλαδή ήμαρτον»
Κι εκεί που πάω να την αγνοήσω, πετάει το σλόγκαν της:
«Γίνε πιο επιθετική. Πάρε αυτά που θες. Κατάκτησε τον κόσμο»
Έχει και μεγάλα σχέδια, τρομάρα της. CEO των Εσωτερικών Φωνών.

Κοίτα, αν το δούμε από τη μεριά του ψυχιάτρου, θα έλεγε “διαταραχή πολλαπλής προσωπικότητας”.
Αν όμως το δεις βάσει ζωδιακού, είμαι απλά Δίδυμος.
Νορμάλ πράγματα. Ή τέλος πάντων, νορμάλ για μένα.

Καλή φάση ο ψυχίατρος. «Έχεις PTSD» μου λέει. «Πάρε κάνα ζανάξάκι να συνέλθεις».
Εγώ μετά, ρομαντικά, ψάχνω στο ChatGPT να μου εξηγήσει τι στο καλό είναι το PTSD. (Διαταραχή Μετατραυματικού Στρες — για να μην τραβάτε τις βλεφαρίδες σας μία-μία, όπως εγώ.)
Αλλά όχι. Εγώ έγραψα “BPD”. ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ. Ναι, Borderline Personality Disorder.
Δεν ξέρω καν πώς το λένε στα ελληνικά. Μη με ρωτάτε. Ρώτα το Google, αυτό σπούδασε.

Διαβάζω τα συμπτώματα, και παθαίνω ταυτόχρονα μισό εγκεφαλικό, μισό έμφραγμα.
Είμαι εγώ απρόβλεπτη; Εγώ; Ούτε καν.
Πιο προβλέψιμη, πεθαίνεις.

Παίρνω εγώ επικίνδυνα ρίσκα;
ΧΑ. ΧΑ. ΧΑ.
Εγώ που ψωνίζω το ίδιο κωλόχαρτο εδώ και δέκα χρόνια για να μη στενοχωρηθεί το Έρμο — το πνεύμα του ραφιού του super market.
Και η άλλη από μέσα, η shadow self, τσιρίζει:
«Άλλαξέ το μωρή! Θα διαλυθεί η ύπαρξή μου αν σε ξαναδώ να παίρνεις το ίδιο χαρτί! Είναι ώρα για μια νέα εποχή! Πάρε εκείνο με τα ανάγλυφα λουλουδάκια!».

Τέλος πάντων. Αρκετά με τα κωλόχαρτα. Πάμε σε πιο “σοβαρά” πράγματα.

Το PTSD το απέκτησα γιατί με κυνήγησε τρόφιμος σε ψυχιατρείο.
(Όχι, δεν ήμουν εγώ μέσα — ναι, ξέρω πως ακούγεται. Μη γελάτε, δεν είναι ευγενικό.)

Ο λόγος; Ήθελε να βγούμε φωτογραφία μαζί για να την ανεβάσει στο Facebook.
Ρομαντικό, ε; Μόνο που εγώ φορούσα ακουστικά εκείνη την ώρα και δεν είχα ιδέα τι έλεγε.
Το μόνο που άκουγα ήταν ο αγαπημένος μου Rob Zombie και το Dragula, οπότε φανταστείτε την εικόνα: Εγώ να τρέχω πανικόβλητη, σαν τελική σκηνή σε θρίλερ, και στο background να ουρλιάζει το soundtrack της μεταλλικής Αποκάλυψης.

Τελικά τον παρεξήγησα τον άνθρωπο.
Ζήτησα συγγνώμη. Έχει χρυσή καρδιά, αλήθεια.
Βλέπεις; Προκατάληψη είναι αυτό.
Μια μέρα τρέχεις να σωθείς, την άλλη του κάνεις like στο post.

Ο ψυχίατρος μου είπε να εκφράζομαι.
Να ξεπεράσω το τραύμα. Επιτέλους.
Ακόμα κι αυτός — που πληρώνεται για να με βλέπει — δεν με αντέχει άλλο.
«Μανάρι μου,» μου λέει, «είναι κρίμα που σου παίρνω και τα λεφτά. Είναι αντιδεοντολογικό. Αλλά, ειλικρινά, έχω πεθάνει στο γέλιο».

Anyway. Προχωράμε. Ή προσπαθούμε.
Είπα να ξεκινήσω εκτόνωση.
Μέθοδος: γιόγκα. (χαχαχαχαχα, ήδη γελάς εσύ, όχι μόνο ο ψυχίατρος.)
Πρώτα δύο μαθήματα, και κατάφερα: ρήξη δίσκου.

Μπορεί άλλοι να βρίσκουν εσωτερική γαλήνη στο downward dog.

Κορίτσια, να σας πω και το πιο ακραίο.
Είμαι στη δουλειά — διευθύντρια, μην ξεχνιόμαστε. Με τον σπασμένο δίσκο να με σέρνει σαν κακός sequel του The Walking Dead.
Και τότε, ναι, μπαίνει ο CEO. Εβδομηντάρης και φουριόζος, που ούτε delivery δεν βγαίνει έτσι.

Πάω να του δώσω το χέρι — γιατί τι είμαι, χωριάτισσα;
Γυρνάει αυτός στο πλάι, και…
Έπιασα.
Λάθος πράγμα.
Το χειρότερο πράγμα.

Και μένω εκεί. Με το χέρι να ακουμπάει ιερό έδαφος, το μυαλό να ουρλιάζει, η ψυχή να αποσυνδέεται.
Αυτός με κοιτάζει με βλέμμα πίτμπουλ που είδε ωμή μπριζόλα.
Και λέει: «Εγώ την αγαπάω τη γυναίκα μου.»

Ήθελα να λιποθυμήσω.
Αλλά δεν το έκανα.
Γιατί είμαι δυνατή. Ή ηλίθια. Ή και τα δύο.

Έκανε έναν ολόκληρο μήνα να ξεχαστεί.
Και όταν λέω «να ξεχαστεί», εννοώ καθόλου.
Στο γραφείο είχαν φορέσει όλοι ταμπέλες μπροστά από το από τέτοιο τους — δεν τολμώ να το πω, ακόμα τρέμει ο κέρσορας — για να με τρολάρουν.

Περπατούσαν πάνω-κάτω σαν τους Sims με ταμπέλες που έγραφαν:
«Only for handshakes.»
«Protected area.»
«Σήκω το βλέμμα, Μαίρη.»

Πάει κι αυτό, το κατάπια.
Γιατί άμα είσαι overthinker με PTSD και χιούμορ που κάνει τους άλλους να ανησυχούν, τι να κάνεις;
Θεραπεία ή φρίκη;
Εγώ διάλεξα και τα δύο.

Και για να κλείσω, μάγκες και τσούπρες, σας γράφω αυτό το μεγαλειώδες κεφάλαιο της παρακμής από την πτέρυγα 3 του ψυχιατρείου.
Μου είπε ο ψυχίατρος να εκφράζομαι.
(Αλλά πλάκα κάνω, καλέ. Δεν είμαι εκεί… ακόμα.)

Σας τα γράφω από το γραφείο μου.
Γιατί με τόση γκαντεμιά, τόσες κοινωνικές ανατινάξεις και τέτοιο ρεσιτάλ αυτοσαρκασμού, τα παράτησα όλα και έγινα πριγκίπισσα.

Ή μάλλον… συγγραφέας.

Γιατί, δηλαδή, τι παραπάνω είχαν οι “Πενήντα Αποχρώσεις του Γκρι”;
(Ok, ξέρω τι είχαν. Δεν χρειάζεται να μου το πείτε. Δεν είμαι τόσο αθώα.)