TheBluez

Η Κλειώ ξυπνάει στις 06:00 με τα μαλλιά να έχουν πάρει το σχήμα της ψυχικής της κατάστασης — ανεξέλεγκτα, κουρασμένα και έτοιμα για μάχη.
Το κινητό της, ελεεινά ειλικρινές, της δείχνει ειδοποίηση:
«Ημέρα κρίσης: 7 υπενθυμίσεις, 4 emails, 2 τεστ, 1 παιδί».

Τεντώνεται και μουρμουρίζει:
– Αν δεν με συλλάβουν σήμερα, θα πρέπει να με ανακηρύξουν Αγία των Νοικοκυρών και του Ποινικού Κώδικα.

Η κόρη της, εννέα ετών και φουλ στις υπαρξιακές, πετάγεται από το δωμάτιό της σαν μικρή σαύρα.
– Μαμά, γιατί να πάμε σχολείο αφού θα πεθάνουμε όλοι κάποτε;
– Για να μάθεις να μην εμπιστεύεσαι ανθρώπους που φοράνε καρό παντελόνια και λένε “θα είναι εύκολη χρονιά”.

Καφές με τρεις σταγόνες γάλα και δέκα τόνους ευθύνης. Στο ασανσέρ σκέφτεται:
«Αν σήμερα δεν σκοτώσω τον οδηγό που θα μου κορνάρει με νεύρα, να μου κοπεί το δίπλωμα.
Άρθρο 299 – Ανθρωποκτονία από πρόθεση. Ισόβια. Καλύτερα να σπουδάζω Νομική απ’ το κελί, όχι από ανάγκη».

Στο σχολείο, το κουδούνι δεν έχει ακόμη χτυπήσει, αλλά οι παρενέργειες από τα «καλημέρα» έχουν ήδη ξεκινήσει. Η μαμά της Αντωνίας — εκείνη που γεννήθηκε με φίλτρο Instagram μόνιμα ενεργοποιημένο και χαμόγελο παγωμένο σε θερμοκρασία σελφίς — πλησιάζει την Κλειώ με ύφος «σου κάνω κομπλιμέντο, αλλά μην το χαίρεσαι κιόλας».

– Καλημέρααα, Κλειώ μου! Πάλι φόρμες; Δεν προλαβαίνεις καθόλου να φροντίσεις τον εαυτό σου, ε;

Η Κλειώ σηκώνει το φρύδι της όπως κάνει κάθε φορά που η λογική της παλεύει να κρατήσει την ποινική της αθωότητα.
«Άρθρο 308 – Σωματική βλάβη. Αν της ρίξω ένα νομικό χαρτοφύλακα στο κεφάλι, μετράει; Ίσως να το πω πως ήταν σε άμυνα προσωπικής αισθητικής».

– Ναι, ναι, τρέχω λίγο, απαντά ψύχραιμα η Κλειώ, με χαμόγελο του τύπου «αν συνεχίσεις, θα σε βάλω σε υπόθεση παραδείγματος στη σχολή».

Αλλά η μαμά-Instagram δεν σταματά.

– Εγώ δεν θα τα κατάφερνα ποτέ όπως εσύ, να δουλεύω, να σπουδάζω, να μεγαλώνω παιδί χωρίς βοήθεια… Μπράβο σου, πραγματικά… εγώ θα είχα φουντάρει.

Η Κλειώ αναστενάζει εσωτερικά με ήχο βραχυκυκλώματος.

– Ε, εντάξει… συνηθίζεται. Όπως συνηθίζεις και να πλένεις πιάτα με σπασμένο νύχι. Πονάει, αλλά γίνεται η δουλειά.

Η άλλη γελάει νευρικά, σαν να μην κατάλαβε αν ήταν αστείο ή έμμεσο χαστούκι.

– Και έχεις και εξεταστική τώρα, ε; Πω πω! Εγώ ούτε τις ειδήσεις δεν προλαβαίνω να δω, δεν καταλαβαίνω πώς τα κάνεις όλα αυτά!
Η Κλειώ την κοιτάει και σκέφτεται:
«Άρθρο 361 – Εξύβριση. Άραγε πιάνεται το “μας ζάλισες με την τελειότητά σου” ως προσβολή;».

Αλλά λέει απλώς:
– Ξέρεις, η Νομική έχει ενδιαφέρον. Σου μαθαίνει πώς να μην απαντάς σε ανθρώπους που προσπαθούν να σε μειώσουν με νομικά καλυμμένο χαμόγελο.

Η καμπάνα του σχολείου χτυπά σαν ήχος από θεϊκή παρέμβαση. Η Κλειώ ρίχνει ένα βλέμμα τύπου «πήγαινε στο story σου τώρα» και της λέει:

– Πάω να αφήσω το παιδί. Καλή σου μέρα! Και μην κουραστείς να είσαι τόσο τέλεια…

Αφήνει την κόρη της και παίρνει τον δρόμο για τη δουλειά, με το κραγιόν της μισοφορεμένο και την υπομονή της στο επίπεδο «μην ακουμπάτε άλλο». Στο γραφείο, την περιμένει ο Γιώργος, ο προϊστάμενός της – μόνιμα σε mood “σε διακόπτω για το καλό σου”. Φοράει πουκάμισο που του κάνει τσακίσεις στα μπράτσα και καμαρώνει σαν να ανακάλυψε μόνος του τη Δικαιοσύνη. Μπαίνει με το γνωστό του ύφος, αυτό το μίγμα αδιάφορης πατρικότητας και μισού σεμιναρίου αυτοβελτίωσης.

– Κλειώ, πρέπει να χαμογελάς πιο συχνά. Είσαι δυναμική γυναίκα!

Η Κλειώ τον κοιτάει όπως κοιτάς έναν άνθρωπο που σου προσφέρει καραμέλα την ώρα που πνίγεσαι.

– Είμαι και ξυράφι, Γιώργο. Θες να δεις από ποια πλευρά κόβω;
Όχι, δεν το λέει. Το σκέφτεται.
Με νομική ακρίβεια.
Άρθρο 333 – Απειλή. Πλημμέλημα. Μέχρι 6 μήνες, και ποιος θα πάρει το παιδί απ’ το σχολείο; Η μαμά της Αντωνίας; Δεν παίζει.

Αντ’ αυτού, του χαρίζει το διάσημο της χαμόγελο «γρανίτα λεμόνι σε καύσωνα», δροσιστικό όσο και επικίνδυνο για τα νεύρα. Ο Γιώργος δεν το πιάνει. Ποτέ δεν το πιάνει. Νιώθει πως την ενθάρρυνε, πως της έδωσε τροφή για αυτοεκτίμηση. Δεν καταλαβαίνει πως της χάρισε απλώς υλικό για εσωτερικό μονόλογο γεμάτο φανταστικά πλημμελήματα.

Καθώς κάθεται στο γραφείο της, γράφει στη νοητή της λίστα:
Να μην απαντήσω στον Γιώργο.
Να μην τον δείρω.
Να μην παραιτηθώ.
Να συνεχίσω να έχω καθαρό ποινικό μητρώο – έστω και με μασημένα δόντια.
Το απόγευμα έρχεται με τον θόρυβο που κάνουν τα κατσαρολικά όταν πέφτουν όλα μαζί από το ντουλάπι. Η Κλειώ ανεβαίνει στο αυτοκίνητο με τη σχολική τσάντα της μικρής, τον φάκελο με τις σημειώσεις Ποινικού, μια σακούλα με ψώνια που μυρίζει σκόρδο και μισό κουτί μπισκότα που της άφησε η ζωή για παρηγοριά.

Αφού αφήνει τη μικρή στο φροντιστήριο αγγλικών – το οποίο λειτουργεί και ως άτυπο “πάρκινγκ παιδιών” για εργαζόμενες μαμάδες που σπουδάζουν και δεν έχουν γιαγιά πρόθυμη να παίζει με κουκλόσπιτα – βάζει μπροστά για τη σχολή.
Το βλέμμα της, αυτό το γνωστό «είμαι καλά, απλά ουρλιάζω εσωτερικά», έχει ήδη εγκατασταθεί στο πρόσωπό της.

Στην Κηφισίας, όλα κινούνται με τον ρυθμό νεκρικής πομπής σε slow motion. Ο οδηγός μπροστά της – ένας τύπος με γυαλιά καθρέφτες και το ένα χέρι μόνιμα έξω απ’ το παράθυρο – τσεκάρει TikTok, κάνει scroll, γελάει μόνος του.
Η Κλειώ τον κοιτάει όπως κοιτάς κάποιον που σου παίρνει τη σειρά στην Εφορία: με μίσος εκπαιδευμένου δολοφόνου, αλλά και λίγη παραίτηση.

«Αν επιταχύνω και του ακουμπήσω λίγο τον προφυλακτήρα… μόνο λίγο… είναι άρθρο 290Α – διατάραξη ασφάλειας συγκοινωνιών, αλλά μήπως μετρήσει ως κοινωνική προσφορά;».

Χτυπάει το τηλέφωνο. Η μαμά της.
– Πού είσαι; Τι τρως; Η μικρή γιατί φοράει εκείνο το μπλουζάκι που τη σφίγγει; Έκανες τις ασκήσεις Συνταγματικού;

Η Κλειώ σκέφτεται να της πει ότι άνοιξε μοναστήρι σε βουδιστικό χωριό κι έκοψε κάθε επαφή με την πραγματικότητα, αλλά περιορίζεται σε:
– Είμαι στον δρόμο, όλα καλά. Η μικρή στο φροντιστήριο, εγώ στη σχολή. Θα σε πάρω σε δύο χρόνια.

Παρκάρει με ένα παρ’ ολίγον ανέβασμα στο πεζοδρόμιο. Τρέχει προς τη σχολή με το σακίδιο να της χτυπάει την πλάτη σαν να της λέει «εσύ τα διάλεξες όλα αυτά, μην παραπονιέσαι τώρα». Οι σκάλες μοιάζουν με Τάρταρο. Τα φώτα του διαδρόμου αναβοσβήνουν. Μοιάζει με θρίλερ, αλλά είναι απλώς δημόσιο πανεπιστήμιο.

Στο αμφιθέατρο, η φωνή του καθηγητή Ποινικού ακούγεται σαν κωδωνοκρουσία ψυχραιμίας:

– Ο Νόμος είναι αντικειμενικός και ίσος για όλους.
Η Κλειώ κουνάει το κεφάλι.
– Ειδικά αν είσαι άντρας, προνομιούχος και έχεις θείο πρόεδρο εφετών, ναι… ίσος μέχρι και τρυφερός.

Ο συμφοιτητής της ο Γιάννης – νεαρός, φιλόδοξος, με βλέμμα «θα γίνω υπουργός ή influencer, ό,τι κάτσει» – τη ρωτάει:

– Πώς τα προλαβαίνεις όλα, ρε Κλειώ;
– Δεν τα προλαβαίνω. Τα ανέχομαι. Υπάρχει διαφορά.
Και πριν προλάβει να πει κάτι άλλο, σημειώνει στην άκρη του τετραδίου:

“Επείγουσα ανάγκη: να κάνω φίλους που να μην με ρωτούν πώς τα καταφέρνω. Ή να τους πω την αλήθεια: δεν τα καταφέρνω. Απλώς δεν έχω ακόμα συλληφθεί.”

Η ώρα περνά. Το μάθημα τελειώνει. Έξω έχει βραδιάσει. Οι δρόμοι της Αθήνας μυρίζουν εξάτμιση και αναβολή ονείρων. Η Κλειώ επιστρέφει στο αυτοκίνητο με την ενέργεια ενός φορτιστή στο 3%. Καθώς οδηγεί, σκέφτεται:

«Αν βγω απ’ το αμάξι και ουρλιάξω στον δρόμο “Φτάνει πια!”, τι άρθρο είναι; Άρθρο 369 – πρόκληση σε ανυπακοή ή μήπως πάω πιο ελαφριά, με το Προεδρικό Διάταγμα 455/76 για διατάραξη κοινής ησυχίας; Ή μήπως, τελικά, απλώς πάω στο “δεν άντεξε η γυναίκα”;».

Τελικά, δεν ουρλιάζει. Βάζει ραδιόφωνο. Παίζει Μαχαιρίτσας. Ξεφυσάει.

Ένα απόγευμα ακόμα.
Δεν τράκαρα.
Δεν έβρισα.
Δεν έκλαψα δημόσια.
Δεν παραβίασα καμία διάταξη.

Μάλλον, πάλι καθαρό το μητρώο. Μπράβο μου.

Το σπίτι την υποδέχεται με τη γνώριμη μυρωδιά: ένα μείγμα από μακαρόνια, παιδικό σαμπουάν και απορρυπαντικό με «άρωμα άνοιξης» που δεν θυμίζει σε τίποτα την πραγματικότητα.
Η Κλειώ ανοίγει την πόρτα και το φως της κουζίνας τρεμοπαίζει – ή από καμένη λάμπα ή από την ψυχή της που δεν αντέχει άλλες δονήσεις.

Η μικρή την περιμένει στον καναπέ με ένα βλέμμα κουρασμένης φιλοσόφου.

– Μαμά, άφησαν τη Χρυσάνθη απ’ το σχολείο να παίξει TikTok τρεις ώρες γιατί η μαμά της λέει “αυτό είναι το μέλλον”. Εσύ γιατί με στέλνεις ακόμα φροντιστήριο;

Η Κλειώ δεν απαντά αμέσως. Κάνει ένα mental scroll στον Ποινικό Κώδικα να δει αν υπάρχει άρθρο για «δολοφονία παιδικής αθωότητας με λογική».

– Γιατί, αγάπη μου, αν είναι αυτό το μέλλον… τουλάχιστον να το γράφεις ορθογραφημένα.

Η μικρή γελάει και χωθεί στην αγκαλιά της. Εκείνη τη στιγμή, όλα τα “δεν αντέχω άλλο” μαλακώνουν σαν μπουγάδα που μόλις βγήκε από το μαλακτικό.

Μετά έρχεται η τελετουργία του ύπνου.

– Θέλω το μαγικό μου νερό.
– Είναι απλό νερό, απλώς έχεις πειστεί ότι σε κοιμίζει.
– Μα αυτό είναι η μαγεία, μαμά! Πιστεύω.

Η Κλειώ χαμογελά.
– Κι εγώ πιστεύω. Πιστεύω πως αν αντέξω άλλες δύο εβδομάδες χωρίς να μπω σε φυλακή, αξίζω άφεση αμαρτιών.

Η μικρή αποκοιμιέται. Και η Κλειώ μένει μόνη. Με το σώμα άδειο σαν τάπερ στο τέλος εβδομάδας και τον εγκέφαλο να κάνει buffering.
Βάζει ένα χαμομήλι – δηλαδή κρασί σε κούπα με τη φράση “κάθε μέρα καλύτερα” που η ίδια δεν πιστεύει αλλά το ποτήρι την παρηγορεί.

Ανοίγει το σημειωματάριό της και γράφει:

⸻

Ημερολόγιο 30 Μαΐου — Καταγραφή Ζωντανού Ανθρώπου με Νομική Συνείδηση
• Ήθελα να βρίσω τον οδηγό: σκέφτηκα Άρθρο 361
• Ήθελα να δαγκώσω τον Γιώργο: σκέφτηκα Άρθρο 308
• Ήθελα να ουρλιάξω στη μαμά μου: σκέφτηκα απλά το κουμπί “σίγαση”
• Ήθελα να τα παρατήσω όλα και να ανοίξω μαγαζί με κουβέρτες και μανιφέστα. Δεν είναι ποινικό, απλώς κοστίζει.

Αλλά δεν έκανα τίποτα απ’ αυτά.
Έπλυνα πιάτα.
Έκανα επανάληψη.
Έδωσα “μαγικό νερό”.
Και τώρα, κάθομαι εδώ, με το κορμί μου να φωνάζει και το μητρώο μου καθαρό.

Κλείνει το σημειωματάριο, ακουμπάει το κεφάλι στον καναπέ και για λίγο – μόνο για λίγο – φαντάζεται ότι ο κόσμος είναι ένα μεγάλο δικαστήριο όπου εκείνη είναι η μόνη αθώα που δεν χρειάζεται απολογία.

Το χαμομήλι έχει πια κρυώσει. Το κινητό της τής θυμίζει πως σε έξι ώρες θα ξαναρχίσει το πανηγύρι.
Σκέφτεται να κάνει το σταυρό της, αλλά τελικά στέλνει ένα meme στη Νανά με τίτλο: «Αν δεν σε πήρε η Αστυνομία σήμερα, είσαι ήδη νικήτρια».
Η Νανά απαντά: “Και αύριο, το ίδιο. Έχουμε δουλειά”.

Η Κλειώ χαμογελά. Κλείνει τα μάτια και ψιθυρίζει:
– Δεν σκότωσα κανέναν σήμερα. Ούτε εμένα. Καλή δουλειά, κορίτσι μου.