TheBluez

“Θα μου λείψεις”
Διαγραφή. Επαναπληκτρολόγηση.

“Καλή αρχή στη νέα σου καριέρα!”
Αποστολή.

Η Έμμα άφησε το κινητό ανάποδα, ώστε να μην φαίνεται η οθόνη και ξεφύσηξε με τόση ένταση που ένιωσε τους πνεύμονες της να αδειάζουν.

Ήχος ειδοποίησης μηνύματος.
“Σε ευχαριστώ πολύ. Για όλα! Θα σε περιμένω στο αποχαιρετιστήριο πάρτι αύριο βράδυ”
“Θα είμαι εκεί. Καληνύχτα”

Άλλα ήθελε να γράψει, άλλα έγραφε! Άλλα ήθελε να πει όταν έμαθε ότι ο Σεραφείμ θα φύγει στο εξωτερικό επ’ αόριστον, άλλα είπε.
Και πώς να τολμήσει να εκφραστεί ελεύθερα όταν υπήρχαν τόσοι ηθικοί φραγμοί στη μέση;
Το πρωτόκολλο της εταιρείας, η διαφορά ηλικίας, η βέρα στο δεξί του χέρι…

Η βραδιά αποχαιρετισμού των στελεχών που θα έφευγαν για το εξωτερικό, πραγματοποιήθηκε στην ταράτσα ενός γνωστού, πεντάστερου ξενοδοχείου της πόλης. Ο ανοιξιάτικος καιρός επέτρεψε να διοργανωθεί ο μπουφές και το ποτό στην πισίνα, όπου ο μπλε φωτισμός σε συνδιασμό με τις εαρινές μυρωδιές και την θέα στην Ακρόπολη, δημιουργούσε μια μοναδική εικόνα και ατμόσφαιρα. Τα υψηλά στελέχη της εταιρίας με τις οικογένειές τους ήταν εκεί από νωρίς, ενώ οι ιδιαιτέρες γραμματείς, τα ‘bosses’, όπως τις αποκαλούσαν τα πραγματικά αφεντικά, για όσα έτρεχαν καθημερινά ώστε οι ίδιοι να τα έχουν όλα έτοιμα και η εταιρία να έχει καταφέρει να ‘ανοιχτεί’ στις χώρες του Βορρά, άρχισαν να καταφτάνουν μετά τις 9.

Η Έμμα ήρθε με την φίλη της και συνάδελφο, Κορίνα. Δεν χρειάστηκε να φτάσουν στον κυρίως χώρο, αφού με το που βγήκαν από το ασανσέρ, αρκετά βλέμματα έπεσαν πάνω τους. Άλλα κοιτάζοντάς τες με θαυμασμό, άλλα με πάθος και άλλα με ζήλια.

Ήταν ανέκαθεν από τις πιο περιποιημένες και καλοντυμένες στο γραφείο. Το γούστο, το νεαρό της ηλικίας – ούτε 30 χρόνων – και η τόση εξειδίκευση στο αντικείμενο, δικαιολογημένα τις είχαν καταστήσει ως ιδιαιτέρες του ιδιοκτήτη και του ανωτάτου διευθυντή, των οποίων τις γυναίκες, αν και στην αρχή έφεραν αντιρρήσεις, κατάφεραν να κερδίσουν με την στάση και τη συμπεριφορά τους.

Μόνο η καρδιά της Έμμας ήξερε πόσο είχε σφιχτεί!
………..

 

Όλα ξεκίνησαν από το πρώτο επαγγελματικό ταξίδι που έκαναν μαζί στη Σουηδία. Εκείνη και ο Σεραφείμ. Ξεχωριστά δωμάτια, πολλές κοινές ώρες συναναστροφής. Η ίδια δεν τον είχε προσέξει μέχρι τότε σαν άντρα. Ίσως γιατί ήταν 20 χρόνια μεγαλύτερος. Μέχρι που την τελευταία μέρα το πρωί δεν είχαν ραντεβού. Τους την είχε κάνει δώρο η εταιρεία για ξεκούραση πριν την επιστροφή στην Ελλάδα. Η Έμμα βγήκε να τρέξει, όπως έκανε κάθε πρωί πριν ξεκινήσουν τα meetings, και μόλις έβαλε τα ακουστικά, ένιωσε ένα χέρι στον ώμο της. Γύρισε και είδε τον Σεραφείμ. Με αθλητικό στυλ και εντελώς διαφορετικό τόνο φωνής.
“Κι εσύ αθλητική ε; Τρέχουμε;”

Η Έμμα χαμογέλασε. Έκλεισε τελείως την μουσική, κατέβασε τα ακουστικά στο σβέρκο της και ξεκίνησαν. Σε όλη την διαδρομή αντάλλασσαν κάπου κάπου κουβέντες και γελούσαν. Λόγω του ελεύθερου χρόνου, αποφάσισαν να απολαύσουν το τρέξιμο κι έτσι βρέθηκαν μετά από μια ώρα να κάθονται σε ένα παγκάκι, μέσα σε ένα καταπράσινο, πεντακάθαρο τοπίο.

“Πώς φτάσατε να ασχολείστε ενεργά με το τρέξιμο;”
“Όχι άλλο πληθυντικό, σε παρακαλώ”, της είπε ο Σεραφείμ και γέλασαν
“Θα προσπαθήσω. Λοιπόν;”
“Ανέκαθεν μου άρεσε η γυμναστική. Από μικρός, θυμάμαι, πήγαινα τακτικά γυμναστήριο ή πολύ πρωί ή αργά το βράδυ. Βλέπεις, ήμουν και παιδί που ασχολούνταν με το διάβασμα αρκετά. Χαμηλών τόνων, με γυαλιά και καθόλου προσιτός στα κορίτσια”
“Η αφοσίωση στη μελέτη όμως έφερε αποτελέσματα”, είπε χαμογελαστή η Έμμα
“Ναι, δεν έχω παράπονο. Έχω καταφέρει περισσότερα από όσα περίμενα. Κι εσύ, όμως, της ίδιας συνομοταξίας πρέπει να είσαι. Με αναρίθμητες γνώσεις και αγάπη για τη γυμναστική. Τώρα για την πέραση στο αντίθετο φύλο, δεν το συζητώ”
Η Έμμα κοκκίνισε, αλλά όχι από ντροπή. Το εξέλαβε ως ένα θετικό σχόλιο εκ μέρους του αφεντικού της.

Και η κουβέντα συνεχίστηκε κάπως έτσι, μέχρι που μια μπάλα βρέθηκε στα πόδια του Σεραφείμ και ένα παιδί, γύρω στα 16, τους πλησίασε. Κοίταξε με εντυπωσιασμό την Έμμα και μετά τον Σεραφείμ. Εκείνος του έδωσε την μπάλα στα χέρια και ο νεαρός του έκλεισε το μάτι, του είπε στα αγγλικά “Your wife is beautiful” και εξαφανίστηκε.
Και οι δύο κοιτάχτηκαν αμήχανα.
Μια κυρία που έκανε πικ νικ με το παιδάκι της πιο δίπλα, πήρε θάρρος και τους φώναξε “I agree. You are such a maching couple!”.
Η Έμμα προσπάθησε να απαντήσει πως δεν ήταν ζευγάρι, αλλά ο Σεραφείμ απάντησε “Thank you” και της πρότεινε να γυρίσουν στο ξενοδοχείο.

Στην διαδρομή, αν και έτρεχαν δίπλα δίπλα, φορούσαν και οι δύο τα ακουστικά τους, ενώ όταν έφτασαν έξω από τα δωμάτιά τους που ήταν απέναντι, απλά μπήκαν μέσα.
Η Έμμα αποφάσισε να κάνει ένα πολύωρο μπάνιο για να ηρεμήσει. Ο Σεραφείμ, από την άλλη, έκατσε στο μπαλκόνι να τον χτυπήσει κρύος αέρας και να βάλει σε μια σειρά τις σκέψεις του.

Πρώτη φορά, μετά από 3 χρόνια γάμου και 5 χρόνια σχέσης, ένιωσε μια σπίθα μέσα του για άλλη γυναίκα. Και τι γυναίκα; Ψηλή, με άριστες αναλογίες, αψεγάδιαστο δέρμα, μυαλό – ξυράφι και τόσα κοινά μετά και την σημερινή τους συζήτηση. Και παρόλο που η σύζυγός του ήταν πάντα όμορφη και περιποιημένη, υστερούσε σε ένα πράγμα, δεν μπορούσε να συζητήσει μαζί της. Ούτε τα στοιχειώδη! Την παντρεύτηκε γιατί πίστεψε ότι δεν θα υπάρξει άλλη όμορφη γυναίκα να στρέψει το βλέμμα της πάνω του. Όσο σίγουρος ήταν για την θέση του, τόσο ανασφαλής ένιωθε για τον εαυτό του. Μα πόσο λάθος ήταν…

Το βράδυ είχε διοργανωθεί επίσημο δείπνο στην κεντρική αίθουσα του μεγάλου ξενοδοχείου. Σουηδικά πιάτα υψηλής γαστρονομίας και τοπικά εδέσματα κοσμούσαν τα τραπέζια και ανέμεναν όλους τους παρελκόμενους με την μόλις υπογεγραμμένη συμφωνία των δύο μεγάλων εταιρειών να παρευρεθούν.

Η ώρα είχε φτάσει 8 και η Έμμα αρνούνταν να ετοιμαστεί. Σκεφτόταν ότι δεν έχει άλλο άνθρωπο να μιλήσει και ντρεπόταν να κοιτάξει το αφεντικό της στα μάτια μετά τα πρωινά! Θα προφασιζόταν αδιαθεσία και θα έμενε στο δωμάτιο. Είχε κάτσει με ένα oversized φούτερ, που έφτανε περίπου μέχρι τα γόνατα, στο τεράστιο κρεβάτι και χάζευε τηλεόραση.
Ο χτύπος στην πόρτα την τρόμαξε. Αν δεν επέμενε, δεν θα σηκωνόταν. Άνοιξε την πόρτα και μπροστά της στεκόταν ο Σεραφείμ με ένα οινοπνευματί κουστούμι που τόνιζε τα γαλανά του μάτια και έστρωνε απίθανα στο κορμί του. Δεν τον είχε προσέξει ποτέ ξανά έτσι. Μα όλο το απόγευμα δεν μπορούσε να τον βγάλει από το μυαλό της.
“Δεν είσαι έτοιμη ακόμη; Μας περιμένουν κάτω”, της είπε κάπως αγχωμένος
“Συγνώμη. Σε μισή ώρα το πολύ θα είμαι κάτω”
“Καλώς”, απάντησε κοφτά κι έφυγε

Η Έμμα άρχισε να ετοιμάζεται. Φόρεσε ένα λευκό κοστούμι και ψηλές μαύρες γόβες. Έπιασε το μαλλί μια δυνατή αλογοουρά και έκανε ένα απαλό βάψιμο σε μάτια και χείλη. Κοίταξε τον εαυτό της στον καθρέφτη και τον πρόσταξε να βγάλει από το μυαλό τον Σεραφείμ. Ήταν ο προϊστάμενός της και παντρεμένος.
“Ως εδώ!”, είπε δυνατά, πήρε την τσάντα της και κατέβηκε.

Τα περισσότερα μάτια έπεσαν πάνω της. Το λευκό σε αντίθεση με τα μαύρα της μάτια και μαλλιά, έδενε τέλεια. Έκατσε δίπλα στον Σεραφείμ και έβαλε κρασί στο ποτήρι της. Αντάλλαξε αρκετές κουβέντες με άλλους παρευρισκόμενους για δουλειά και κατά τα μεσάνυχτα αποφάσισε να ανέβει στο δωμάτιο.

Ο διευθυντής της σουηδικής εταιρείας παρότρυνε τον Σεραφείμ να την συνοδέψει μέχρι πάνω, ως ένδειξη σωστού savoir vivre. Κάνεις από τους δύο τους δεν το αρνήθηκε και βρέθηκαν μετά από λίγο έξω από την πόρτα της Έμμας.

“Καληνύχτα”, είπε χαμηλόφωνα και με το βλέμμα κατεβασμένο η Έμμα και ο Σεραφείμ πέρασε τον δείκτη του από το πηγούνι της και σήκωσε το πρόσωπό της ώστε να τον κοιτάξει. Τα μάτια του έλαμπαν. “Καληνύχτα”, της απάντησε και την φίλησε στο μάγουλο.

Η Έμμα ένιωσε τα αυτιά της να βουίζουν και με μια απότομη κίνηση άνοιξε την πόρτα πίσω της και μπήκε στο δωμάτιο της.
………..

 

Όλη αυτή η αμήχανη ατμόσφαιρα άρχισε να ομαλοποιείται με το πέρασμα των ημερών. Η επιστροφή στην κανονικότητα τους απομάκρυνε. Ώσπου έφτασε η ημέρα ανακοίνωσης της μετάθεσης του Σεραφείμ και το πάρτι.

Όσο κι αν προσπάθησε να κρύψει τον θαυμασμό του για αυτό που έβλεπε, αδυνατούσε. Κάτι που η γυναίκα του πρόσεξε και τον σκούντηξε, κοιτάζοντας τον αυστηρά.

Χαιρετήθηκαν τυπικά αναμεταξύ τους και η Έμμα με την Κορίνα προχώρησαν προς το τέλος της ταράτσας, εκεί που είχε τον λιγότερο κόσμο. Με ένα κοκτέιλ στο χέρι μιλούσαν για ώρες, ενώ η Έμμα αντάλλασσε κάπου – κάπου ματιές με τον Σεραφείμ.

Περασμένα μεσάνυχτα πια και αφού όλες οι απαραίτητες ευχές για ευφορία της εταιρίας στο εξωτερικό και έπαινοι προς τα στελέχη που θα ξεκινούσαν την νέα τους πορεία εκεί ακούστηκαν, η Έμμα και η Κορίνα αποφάσισαν να κατέβουν στο lounge bar που υπήρχε στον κάτω όροφο και να πιουν ένα τελευταίο ποτό πριν επιστρέψουν σπίτια τους.
Έκατσαν σε ένα τραπέζι δίπλα στο τζάμι που είχε θέα την Ακρόπολη και περίμεναν το ποτό τους, το οποίο έφερε ο Σεραφείμ.
“Θα μπορούσα να μείνω λίγο με την γραμματέα μου;”, ρώτησε ευγενικά την Κορίνα κι αυτή χαμογελαστή πήρε το ποτό της κι έφυγε.

Η Έμμα ένιωσε ταυτόχρονα τόσα συναισθήματα! Αγωνία, χαρά, αγανάκτηση, ανυπομονησία, ενθουσιασμό, θλίψη…
“Αύριο φεύγω με την απογευματινή πτήση και δεν ξέρω πότε θα ξαναγυρίσω”, της είπα κοιτάζοντας την βαθιά στα μάτια.

Η Έμμα έμεινε για λίγο σιωπηλή και εξέταζε το πρόσωπό του. Άπλωσε το χέρι της και ακούμπησε την παλάμη της στο αριστερό του μάγουλο.
“Δεν έχω να σου πω κάτι παραπάνω από όσα σου έγραψα στο μήνυμα”
Ο Σεραφείμ κράτησε σφιχτά το χέρι της μέσα στα δικά του.
“Δεν σου πέρασε ποτέ από το μυαλό το αν;”
“Τόσες φορές που δεν τολμώ να πω”
“Θα έρθεις μαζί μου στη Σουηδία;”

Η Έμμα τον κοίταξε με τα μεγάλα της μαύρα μάτια.
“Όχι”, του απάντησε σχεδόν βουρκωμένη.

Ο Σεραφείμ άφησε το χέρι της.
“Μπορώ να έχω μια αγκαλιά;”.

Η Έμμα σηκώθηκε και τον αγκάλιασε με όλη της τη δύναμη. Ήθελα να του φωνάξει να μην φύγει, αλλά δεν γινόταν.
“Να προσέχεις”, της είπε και την φίλησε στο μάγουλο.