TheBluez

Προηγούμενο

Ώρα 23:19 – κάπου στην Αθήνα
Ο Shqiponja κάθεται στο παλιό του λημέρι. Το κινητό που έχει μόνο για κρυπτογραφημένα σήματα είναι πεταμένο πάνω στο γραφείο. Δεν έχει χτυπήσει… εδώ και 4 χρόνια. Μέχρι τώρα.

Δονείται.

Οθόνη:

+355…
“30Δ – Β42 – 3Χ / D = E – M”

Παύση.

Ο Χοντρός τον κοιτά. Ο Κοντός σηκώνει το βλέμμα από το καθάρισμα του όπλου.

– Τι είναι αυτό;

Ο Shqiponja σηκώνει αργά το κινητό. Κοιτά το μήνυμα. Κλείνει τα μάτια του.

– Είναι η Βίκυ. Μου λέει πού είναι… και μου λέει να εμπιστευτώ την ώρα μου.

Κοιτάζει το ρολόι του. Ο χρόνος ξεκίνησε.

Βίκυ στο κελί: Το σχέδιο

Η Βίκυ κάθεται στο παγωμένο μεταλλικό κρεβάτι. Έχει ήδη στείλει το μήνυμα από το κινητό του φρουρού. Το έχει κρύψει πίσω στη θέση του, χωρίς να το καταλάβει.

Το σώμα της δονείται από την ένταση. Δεν της φαίνεται, αλλά είναι έτοιμη να σπάσει. Μόνο που… δεν είναι αδύναμη. Είναι συγκρατημένη.

Ξαπλώνει σιγά. Προσποιείται πως λιποθυμά. Σκόπιμα. Να έρθει ο φρουρός. Να μπει για “βοήθεια”. Να πλησιάσει αρκετά.

Έρχεται.

– “Είσαι καλά;”

Η Βίκυ μένει ακίνητη.

Εκείνος πλησιάζει. Σκύβει. Δεν βλέπει τη σκιά της κίνησης.

Σπρώχνει το σώμα της προς τα πάνω, και του ρίχνει γόνατο στο στέρνο. Το κεφάλι του χτυπά ελαφρά στον τοίχο. Μένει σαστισμένος.

Η Βίκυ του παίρνει το μικρό όπλο από τη ζώνη. Του τραβά και το κλειδί.
Ανοίγει το στόμα του να μιλήσει…

– “Σκάσε. Αν φωνάξεις…

Βγαίνει απ’ το κελί, ήσυχα. Χωρίς τρέξιμο. Χωρίς πανικό.

Μέσα σε 28 δευτερόλεπτα… είναι ξανά στη θέση της. Έκρυψε το όπλο στην τουαλέτα γρήγορα ο φρουρός ήταν αναίσθητος για λίγο. Όλα στημένα. Τέλεια.

Ο Dottore στέκεται στο γραφείο του. Η ησυχία του μυρίζει λάθος. Πάντα ένιωθε πότε κάτι γλίστραγε.

Παίρνει το intercom:

– “Κατεβείτε στο Β42. Τώρα. Χωρίς προειδοποίηση”

Οι άντρες φτάνουν. Ανοίγουν την πόρτα. Η Βίκυ… ακίνητη.

Όλα φαίνονται κανονικά. Εκτός από το βλέμμα της. Ήρεμο. Πολύ ήρεμο.

Ο Dottore μπαίνει με τα γάντια του.

– “Ψάξτε τα πάντα”

Οι μπράβοι κάνουν φύλλο και φτερό το δωμάτιο. Στην τουαλέτα… κάτω απ’ το σωλήνα, πίσω από το ξεβιδωμένο μεταλλικό καπάκι… Το όπλο.

Ο Dottore για πρώτη φορά… χάνει το χαμόγελο.

– “Πώς το πήρες αυτό;”

Η Βίκυ γέρνει ελαφρώς το κεφάλι.

– “Με το ένα σου λάθος”.

Ο Dottore τσαντίζεται πραγματικά για πρώτη φορά. Τα μάτια του σκοτεινιάζουν. Χτυπάει το μεταλλικό τραπέζι.

– “Αλλάξτε τη τοποθεσία της. ΑΜΕΣΑ”

Οι μπράβοι την πλησιάζουν. Η Βίκυ αντιστέκεται. Αρχίζει να παλεύει. Γόνατα, αγκώνες, γροθιές. Χτυπάει δύο απ’ αυτούς. Ο ένας πέφτει κάτω με σκισμένο φρύδι από την γροθιά που του έδωσε .

– “Δεν πάω πουθενά, ρε ΣΚΥΛΙΑ!”

Ένας από πίσω την πιάνει. Η Βίκυ συνεχίζει να χτυπάει, φωνάζοντας.

Μια σύριγγα. Ηρεμιστικό. Ένεση στον αυχένα. Το σώμα της αρχίζει να χαλαρώνει. Τα μάτια της θολώνουν.

– “Δεν… τελειώσαμε… ακόμα…” μουρμουρίζει.

Μαύρο.

Ο Dottore κοιτάζει τη λιπόθυμη Βίκυ.

– “Δεν είναι απλή. Δεν είναι θύμα. Είναι μυστικό που πρέπει να θαφτεί. Ή να πουληθεί… πολύ ακριβά”

Παύση.