Ο Γιώργος ο Αληθινός, έτσι ήταν το επίθετό του, φόρεσε τα καλά του εκείνο το απόγευμα, το σορτσάκι του το μπλε με την ασορτί μπλούζα του. Ήταν ένα απόγευμα του Ιουνίου, εκεί, στα μέσα του μήνα που τελείωναν τα σχολεία. Και μαζί με αυτά και τα νηπιαγωγεία. Του χρόνου πρώτη δημοτικού, αλλά θα χωριζόταν από τους φίλους του, γιατί το σπίτι του ανήκε σε άλλη περιφέρεια. Η αποψινή βραδιά είχε κάτι το ξεχωριστό, ήταν η βραδιά της αποφοίτησης. Θα έπαιζαν ένα θεατρικό και φυσικά θα τραγούδαγαν και θα χόρευαν. Το θέμα μύριζε θάλασσα, ναύτες και κορίτσια που περιμένουν τους καλούς τους στην παραλία, να γυρίσουν από την ψαριά τους. Οι μικρές φόραγαν μπλε φούστες και άσπρα πουκάμισα με τα μαλλιά τους στολισμένα με μικρά λουλούδια και στα χέρια κρατούσαν ένα ντέφι. Τα αγόρια με τις τραγιάσκες τους και τα κοντά παντελόνια με τις λευκές αμάνικες φανέλες τους, έτρεχαν γρήγορα για να βρεθούν στην αγκαλιά τους. Μετά έπαιρναν τα καλάθια με τα ψάρια, φυσικά πλαστικά και πήγαιναν στην αγορά για να τα πουλήσουν. Κάποια παιδιά είχαν τον ρόλο του ψαροπώλη στην λαϊκή:
– Εδώ τα καλά ψάρια! Ό,τι πάρετε μυρίζει θάλασσα!
– Ορίστε φίλε μου, πάρτε μερικές φρέσκες τσιπούρες, έχουμε και φρέσκα καλαμάρια!
– Τι; Μόνο φρέσκα δεν είναι, δεν βλέπετε τα μάτια τους; Θαμπά και γκρίζα είναι!
Ο Γιώργος, που είχε περάσει όλο το βράδυ στην θάλασσα περιμένοντας τα δίχτυα να γεμίσουν του είπε υψώνοντας την φωνή του.
– Τι μου λες τώρα, δεν πειράζει θα τα πάω στον διπλανό πάγκο! και πήρε τα καφάσια και τα πήγε σε άλλον ψαρά.
Εκεί ξεμύτισε ένα κορίτσι σαν νεραΐδα, ήταν η Χριστίνα, ένα μελαχρινό κορίτσι σαν μελανούρι, ψηλό, αδύνατο με καστανά μάτια, της ανήκε ο πάγκος, πούλαγε τα πιο φρέσκα και νόστιμα ψάρια. Ο Γιώργος σάστισε όταν την είδε και από την χαρά του άφησε τα καφάσια στο τραπέζι και ζήτησε μόνο 10 ευρώ! Χα χα, ακόμη και στο θέατρο υπάρχει ο κεραυνοβόλος έρωτας!
Στο τέλος της παράστασης, τα παιδιά κράτησαν μία ταμπέλα λευκή με τα ονόματά τους, γραμμένα με μπλε γράμματα και τραγούδησαν “άσπρα καράβια τα όνειρά μας, για κάποιο ρόδινο γιαλό κι από ψηλά θα μας φωτίζει το φεγγαράκι το χλωμό. Άσπρα καράβια τα όνειρά μας…”.
Οι γονείς συγκινημένοι προσπαθούσαν να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους, μετά το νηπιαγωγείο ανοίγει μία άλλη πόρτα του δημοτικού, μεγαλύτερα προβλήματα αλλά και άλλες χαρές.
Κάθε χρόνος είναι και μοναδικός και ιδιαίτερος, τα παιδιά κρατούν τις ωραίες στιγμές με τους φίλους τους, τα γέλια και τις αγκαλιές, τα μπουγέλα την τελευταία μέρα στο σχολείο. Σε μεγαλύτερες τάξεις έχουν να θυμούνται έρωτες, μεθύσια ίσως στην Ίο, υποσχέσεις. Πάντα η τελευταία μέρα είναι η πιο όμορφη, η πιο ρομαντική, τα παιδιά κρατούν φιλίες μέχρι τα μεγάλα τους χρόνια.
Αν με ρωτούσε κανείς αν θα ήθελα να γυρίσω στα σχολικά χρόνια, θα το έκανα με ευχαρίστηση, ήταν τα πιο ανέμελα, αλλά χωρίς εξετάσεις! ΧΑ, ΧΑ!
Η Θαλασσένια