Μια διαφορετική σχολική εκδρομή

Όσοι από εσάς ζείτε ή έχετε ζήσει κάποια στιγμή στην επαρχία, θα ξέρετε πως στα περισσότερα χωριά συνήθως δεν υπάρχουν σχολεία. Σε ένα τέτοιο μικρό χωριό μεγάλωσα και εγώ. Δεν είχαμε σχολείο, δηλαδή είχαμε το κτίριο, όμως είχε πάψει από χρόνια να λειτουργεί λόγω έλλειψης μαθητών. Οι εφτά εναπομείναντες μαθητές πηγαίναμε δημοτικό στη γειτονική πόλη, με ταξί που μίσθωνε ο δήμος. Κάθε πρωί ένα δρομολόγιο, μιας και όλες οι τάξεις ξεκινούσαν τα μαθήματα την ίδια ώρα. Τώρα πώς κατορθώναμε να χωρέσουμε εφτά παιδιά και μαζί και ο οδηγός σε ένα αυτοκίνητο, ένας Θεός το ξέρει.

Το μεσημέρι που σχολούσαμε είχαμε δυο δρομολόγια, ένα για όσους είχαν πεντάωρο και ένα ακόμα στη συνέχεια για όσους είχαν εξάωρο. Συνήθως, ως μια από τους μεγαλύτερους, τύχαινε να είμαι στη δεύτερη βάρδια μαζί με τον αδελφό μου, που πηγαίναμε στην ίδια τάξη. Δεν ήμασταν δίδυμα, όμως κέρδιζα μια χρονιά και είχαμε ξεκινήσει μαζί το σχολείο.

Το πρωί μας πήγαινε ο κύριος Γιάννης, ο ιδιοκτήτης του ταξί, πάντα ευγενικός και τυπικός. Το μεσημέρι αναλάμβανε να μας γυρίσει στο σπίτι ένας από τους δυο γιούς του. Ο μικρότερος σε ηλικία, ο Άγγελος, ήταν η αδυναμία των παιδιών. Πάντα μας έβαζε μουσική στο ραδιόφωνο και μας έπιανε τη κουβέντα. Συναγωνιζόμασταν ποιος θα πρωτοπρολάβει να του πει τα νέα της ημέρας. Μας άκουγε όλους υπομονετικά κι ας ήταν είκοσι πέντε χρονών παλικαράκι. Ο αδελφός του, ο Σάκης, από τη άλλη το άκρως αντίθετο, πάντα μουντρούχος και μέσα στα νεύρα, λες και το θεωρούσε αγγαρεία να μας γυρίσει στο σπίτι. Δεν τον συμπαθούσα καθόλου, ούτε αυτός εμένα απ’ ό,τι φάνηκε στην πορεία. Τώρα γιατί ένας ενήλικας να αντιπαθεί ένα εννιάχρονο παιδί, είναι απορίας άξιο. “Γλωσσού” με αποκάλεσε, όταν για μια ακόμα φορά είχαμε έρθει σε αντιπαράθεση με θέμα τη σειρά που θα βάζαμε τις σχολικές τσάντες μας στο πορτ μπαγκάζ. Λες και τον ένοιαζε, λες και ήξερε πώς έπρεπε να τις τοποθετήσουμε για να μην ταλαιπωρούμαστε στο τέλος, αφού θα μας άφηνε σταδιακά στα σπίτια μας. Τέλος πάντων για να μη τα πολυλογώ, τον είπα “βλάκα και μισό” και αυτός με αποκάλεσε “γλωσσού”. Η ρήξη είχε επέλθει.

Ήταν τέλη Μαΐου, μαθήτρια της τετάρτης δημοτικού εγώ, εκείνη τη μέρα πήγα μόνη μου στο σχολείο. Δεν ξέρω πώς τα κατάφερε τέτοια εποχή ο αδελφός μου, όμως κρυολόγησε και αναγκάστηκε να μείνει στο σπίτι. Ο κύριος Γιάννης μας ενημέρωσε το πρωί πως θα περνούσε στο σχόλασμα να μας πάρει ο Σάκης εκείνη τη μέρα. Κάθε πρωί μας ενημέρωνε ποιος από τα δυο παιδιά του θα ερχόταν, μη μπερδευτούμε και χάσουμε το ταξί. Γιατί υπήρχαν και άλλα πολλά παιδιά από γειτονικά χωριά που πήγαιναν στο σχολείο με τον ίδιο τρόπο, οπότε πολλά ταξί στο σχόλασμα έξω από το κτίριο, καταλαβαίνετε. Έλα όμως που μόνο εγώ σχολούσα με εξάωρο εκείνη τη μέρα από όλα τα παιδιά του χωριού.

Μόλις χτύπησε το τελευταίο κουδούνι, πετάχτηκα σφαίρα στο προαύλιο, μην τυχόν αργήσω και φύγει το ταξί. Σιγά μην καθόταν να περιμένει ο Σάκης και ειδικά εμένα. Άφαντοι όμως και ο Σάκης και το ταξί, οπότε κάθισα να περιμένω δίπλα στα κάγκελα για να έχω οπτική επαφή με τον δρόμο. Σκεφτόμουν πως ίσως είχε καθυστερήσει σε κάποιο άλλο δρομολόγιο και γι’ αυτό να αργούσε. Η ώρα περνούσε όμως και σταδιακά όλα τα παιδιά είχαν αναχωρήσει για τα σπίτια τους, κάποια με ταξί και κάποια με τη συνοδεία των γονιών τους. Το σχολείο άδειασε, είχα μείνει μόνη μου στο προαύλιο και ο Σάκης δεν έλεγε να εμφανιστεί. Δεν ήξερα πόση ώρα είχε περάσει, δεν είχα ρολόι, πρέπει όμως να ήταν αρκετή γιατί η κυρία που καθάριζε το σχολείο είχε σχολάσει και ήθελε να κλειδώσει για να φύγει, μεταφέρθηκα λοιπόν με τη τσάντα μου έξω από την αυλή. Με ρώτησε γιατί βρισκόμουν ακόμα εκεί, όμως τη καθησύχασα, της είπα ότι απλά περίμενα το ταξί μου. Συνέχιζα λοιπόν την αναμονή, ευτυχώς είχε καλό καιρό, Μάιος μήνας βλέπεις, οπότε περίμενα στωικά και χάζευα τριγύρω μου. Μια κυρία από την απέναντι πολυκατοικία καθάρισε το μπαλκόνι, πότισε τα φυτά και άπλωσε τα ρούχα. Κάθε φορά που έβγαινε με κοιτούσε απορημένη, μέχρι που με ρώτησε γιατί δεν ήμουν ακόμα σπίτι μου. Τη διαβεβαίωσα πως δεν υπήρχε πρόβλημα, περίμενα το ταξί μου. Τι να της έλεγα, ότι αυτό που από ώρα τώρα υποπτευόμουν ήταν αλήθεια; Ότι με είχαν απλά ξεχάσει; Με ξέχασαν, ξέχασαν ένα μικρό παιδί μόνο του δεκαπέντε χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι του!

Είχε φτάσει απόγευμα κι εγώ ακόμα εκεί στην ίδια θέση να περιμένω. Δεν είχα όμως και άλλη επιλογή εδώ που τα λέμε, κινητά δεν υπήρχαν τότε, εδώ δεν είχαμε εγκαταστήσει ούτε σταθερό στο σπίτι ακόμα, μόλις είχαμε μετακομίσει στο χωριό. Να γυρνούσα ίσως με το ΚΤΕΛ στο σπίτι, όμως δεν είχα ιδέα κατά πού έπεφτε και μάλλον το τελευταίο δρομολόγιο για το χωριό είχε ήδη αναχωρήσει. Αυτά σκεφτόμουν όταν εμφανίστηκε το περιπολικό και σταμάτησε μπροστά μου. Δυο ένστολοι μου ζήτησαν να τους ακολουθήσω και με οδήγησαν στο πίσω κάθισμα. Αυτό ήταν, με είχαν συλλάβει. Δεν ήξερα ότι είναι παράνομο να κάθεσαι έξω από ένα σχολείο, όμως μάλλον ήταν και στο παιδικό μου μυαλό είχα ήδη φανταστεί όλες τις πιθανές ποινές που θα μου επιβαλλόταν. Είχα δει αρκετές ταινίες στη μέχρι τότε ζωή μου για να ξέρω τι θα ακολουθούσε. Ίσως αν τους έλεγα εκείνη την ώρα την αλήθεια; “Δεν έφταιγα εγώ, ο Σάκης με ξέχασε!”, ίσως να με πήγαιναν απλά σπίτι μου. Όμως όχι, με πήγαν κατευθείαν στο τμήμα χωρίς να ανταλλάξουμε κουβέντα. Θα ακολουθούσε η ανάκριση, ήμουν σίγουρη και οι υποψίες μου επιβεβαιώθηκαν όταν με οδήγησαν στο γραφείο του διοικητή. Αυτό για το οποίο δεν μπορούσα να είμαι σίγουρη είναι αν με είχε καταδώσει η καθαρίστρια του σχολείου ή η γυναίκα που έμενε απέναντι.

Το μόνο που ήθελα ήταν να πάω σπίτι μου, όμως επηρεασμένη από τις ηρωίδες των έργων που είχα δει, αποφάσισα να μη λυγίσω στην ανάκριση. Ο διοικητής με ρωτούσε ποια ήμουν και τι γύρευα τέτοια ώρα έξω από το σχολείο μικρό παιδί. Το μόνο που επαναλάμβανα είναι ότι περίμενα το ταξί, όχι δεν ήξερα ποιος το οδηγούσε, ούτε γιατί δεν εμφανίστηκε. Κανονικά έπρεπε να τον είχα δώσει στεγνά τον Σάκη, όμως το επαναστατικό πνεύμα υπερίσχυσε, δεν θα ξεπούλαγα κανέναν, δε θα γινόμουν ρουφιάνα. Να θυμίσω εδώ ότι ήμουν μόλις εννιά και σε όλες τις ταινίες που βλέπαμε, κυρίως περιπέτειας ή κατασκοπείας, ταυτιζόμασταν με τους πρωταγωνιστές. Σκεφτόμουν πως αν μιλούσα μπορεί να συλλάμβαναν τον Σάκη, ακόμα και αν το άξιζε, ακόμα χειρότερα όμως ίσως έπιαναν τον κύριο Γιάννη ή τον Άγγελο. Όπως καταλαβαίνετε όλα αυτά ήταν αποκυήματα της φαντασίας ενός παιδιού, ο διοικητής απλά προσπαθούσε να μάθει ποια ήμουν για να με γυρίσει ασφαλή στο σπίτι.

Ταλαιπωρημένη μετά από τόσες ώρες αναμονής έξω από το σχολείο, χάρηκα ιδιαίτερα όταν ένας αστυφύλακας μου πρόσφερε έναν χυμό. Εντάξει, ίσως ήθελαν να με καλοπιάσουν με αυτόν τον τρόπο, σκέφτηκα όμως διψούσα κιόλας, οπότε τον χυμούλι μου τον ήπια παρακολουθώντας όσα διαδραματίζονταν. Ακολούθησαν τηλεφωνήματα του διοικητή για να βρει τους ενόχους. Αναπάντητα ερωτήματα, ευθύνες, επιμέλειες, εξακρίβωση στοιχείων ήταν μερικές από τις διάσπαρτες κουβέντες που άκουγα. Είχε ενδιαφέρον αφού πρωταγωνιστούσα σε όλο αυτό το σκηνικό, όμως αφ’ ενός είχα κουραστεί και αφ’ ετέρου σκεφτόμουν και τους γονείς μου που μάλλον θα είχαν πεθάνει από την αγωνία τους τόσες ώρες. Οπότε ναι αδέλφια, λύγισα και ομολόγησα. Το όνομά μου και τη διεύθυνση κατοικίας μου, μόνο, για τους οδηγούς ταξί δεν είπα τίποτα. Το ανακοίνωσα περίτρανα και στον διοικητή πως δε θα έπαιρνα άλλους στο λαιμό μου, σε μένα ας έκαναν ό,τι ήθελαν αρκεί να ενημέρωναν τους γονείς μου για τη τύχη μου αργότερα. Δε νομίζω να έχω ξαναδεί άνθρωπο να γελάει τόσο πολύ!

Ανακουφισμένος ο άνθρωπος, μου είπε πως θα με πήγαινε ο ίδιος στο σπίτι καθώς είχε σχολάσει, μάλλον εδώ και ώρες. Καμαρωτή αποχώρησα από το τμήμα και αυτή τη φορά όχι με περιπολικό αλλά με το ιδιωτικό αυτοκίνητο του ίδιου του διοικητή της αστυνομίας παρακαλώ! Ήμουν αθώα και όχι μια στυγνή εγκληματίας, γι’ αυτό με άφησε να καθίσω και στο μπροστινό κάθισμα μάλλον. Αποφάσισα ότι πλέον μπορούσα να τον εμπιστεύομαι, φαινόταν καλός και δίκαιος τύπος, οπότε για να μη βαρεθεί στη διαδρομή σκέφτηκα να τον διασκεδάσω λίγο με όλα τα νέα του σχολείου, του χωριού, του σπιτιού μου και ό,τι άλλο μου ήρθε στο μυαλό. Τόσο καλά μου είχε φερθεί ο κύριος, ας έκανα κι εγώ κάτι γι’ αυτόν. Σήμερα πλέον είμαι σίγουρη πως αυτός ο τόσο υπομονετικός κύριος μετάνιωσε την ώρα και τη στιγμή που αποφάσισε να με πάει ο ίδιος μέχρι το χωριό, αλλά δεν ήξερε δεν ρώταγε; Μετά από τόσες ώρες σιωπής, ένα μικρό παιδί μπορεί να μιλάει ακατάπαυστα για ώρες και μέρες μη σου πω.

Ηρωική η επιστροφή μου στο χωριό, καμάρωνα σαν άλλη Μπουμπουλίνα ή Μαντώ Μαυρογένους που κατάφερα να ξεπεράσω όλες τις αντιξοότητες και να αντισταθώ στο κατεστημένο! Είχε προηγηθεί και η γιορτή της 25ης Μαρτίου και οι μνήμες ήταν νωπές ακόμα. Το χωριό είχε αναστατωθεί ολόκληρο, αφού με έψαχναν τρεις ώρες τώρα. Οι γονείς μου είχαν φρικάρει όταν δε γύρισα στο σπίτι, είχαν γυρίσει όλη τη περιοχή ψάχνοντας να με βρουν μαζί με τους μισούς κατοίκους και παίρνοντας τηλέφωνο σε όλα τα νοσοκομεία της περιοχής. Εμ, στο τμήμα έπρεπε να πάρουν, αλλά ξέχασα ήταν κατειλημμένο το τηλέφωνο, αφού μιλούσε συνέχεια ο κύριος διοικητής με κάποιον.

Μέχρι το σπίτι με πήγε ο κύριος διοικητής με το αυτοκίνητο και με παρέδωσε στους γονείς μου, ευχόμενος μάλλον να μη ξανασυναντηθούμε ποτέ. Στους γονείς μου φυσικά είπε πόσο γλυκό και υπάκουο παιδί ήμουν, αλλά κάτι μου έλεγε ότι δεν το πίστευε. Για το υπόλοιπο της σχολικής χρονιάς είχα γίνει ένας μικρός θρύλος για τα υπόλοιπα παιδιά του χωριού. Εντάξει, ας ήμαστε ειλικρινείς, αφ’ ενός είχα προσθέσει αρκετές σάλτσες στην αφήγησή μου και αφ’ ετέρου από εκείνη τη μέρα μας γυρνούσε πάντα ο Άγγελος από το σχολείο, οπότε με έλεγες και ευεργέτη.

Υποσημείωση, ίσως έκανα τελικά λάθος που δεν μαρτύρησα τον Σάκη τότε. Λίγα χρόνια μετά, όταν έγινε οδηγός λεωφορείου και μας πήγαινε στο γυμνάσιο, μας παράτησε μια μέρα στη μέση της διαδρομής λόγω χιονόπτωσης. Δεν αλλάζει ο άνθρωπος τελικά, μόνο οι τάξεις στο σχολείο αλλάζουν.

Ε.Α.

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.