Μόλις σηκώθηκα από το κρεβάτι ένα κρύο, χειμωνιάτικο πρωινό και κοιτάχτηκα στον καθρέφτη, με καλημέρισε ένα ζευγάρι κόκκινα μάγουλα με ευδιάκριτα τα δάκρυα που είχα στεγνώσει πάνω τους. Μάγουλα που κάποτε ανήκαν σε ένα όμορφο και γεμάτο αυτοπεποίθηση κορίτσι – εμένα.
Ενώ κοιτούσα τον εαυτό μου στον καθρέφτη, μνήμες από τα ‘βαριά’ ονόματα που μου είχαν δώσει άνθρωποι που ούτε καν γνώριζα, γύριζαν ασταμάτητα στο κεφάλι μου. Τα συναισθήματά μου από μια χρονιά γεμάτη λεκτική βία άρχισαν να επανέρχονται στο μυαλό μου και να με χτυπούν σαν σφυριά που δεν μπορούσα πια να το διαχειριστώ άλλο και ούρλιαξα από θυμό! Ένιωσα τόση ντροπή για το γεγονός ότι δεν ήμουν ικανή να υπερασπιστώ τον εαυτό μου και τότε νέα καυτά δάκρυα κύλησαν στα μάγουλά μου. Έκλεισα τα μάτια και οι μνήμες από όσα συνέβησαν πολλά χρόνια πριν άρχισαν να εκτυλίσσονται μπροστά μου σαν ταινία.
*****
Ήταν Σεπτέμβριος, η πρώτη μου μέρα στο νέο μου σχολείο. Πέρασα την κεντρική πόρτα πλήρως ενθουσιασμένη που ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή μου ξεκινούσε και θα συναντούσα νέα άτομα. Δυστυχώς, η πραγματικότητα δεν επιβεβαίωσε τις προσδοκίες μου. Δεν είχα ιδέα πόσο θα άλλαζα…
Καθ’ όλη την σχολική χρονιά, το μόνο που μου έδινε δύναμη να ξυπνάω κάθε πρωί ήταν η ελπίδα που παρέμενε αναμμένη μέσα μου. Η ελπίδα ότι μια μέρα όλος αυτός ο πόνος θα έπαυε. Αντ’ αυτού γινόταν χειρότερος!
Το «Είσαι άσχημη!» σύντομα μετατράπηκε σε «Κανείς δεν θα σε αγαπήσει έτσι όπως είσαι!», λόγια που με έκαναν να αμφισβητήσω μέχρι και την αγάπη των παιδικών μου φίλων! Αποφάσισα να σταματήσω να βγαίνω μαζί τους, γιατί πείστηκα ότι δεν με αγαπούν, και μίσησα το σχολείο, αφού οπουδήποτε κι αν πήγαινα οι ‘bullies’ με ακολουθούσαν σαν σκιές, αναζητώντας την παραμικρή ευκαιρία που θα τους επέτρεπε να χρησιμοποιήσουν τις ανηλεείς δυνάμεις τους, με σκοπό να διαλύσουν το ήδη διαλυμένο μου χαμόγελο. Αν και αυτά τα βασανιστήρια δεν ήταν ποτέ σωματικά, τα συναισθηματικά σημάδια που άφηναν τα λόγια τους στην ψυχή μου ήταν απύθμενα. Δεν άντεχα άλλο να θεωρούμαι ανίκανη! Κάθε μεσημέρι έτρεχα στο δωμάτιό μου, κλείδωνα την πόρτα, έπεφτα στο κρεβάτι και έκλαιγα μέχρι να με πάρει ο ύπνος.
Ένα πρωί που πήγα σχολείο, άκουσα μια παρέα αγοριών να μιλά χαμηλόφωνα για ένα γκρουπ κοριτσιών που αποβλήθηκαν. Ήθελα τόσο να μάθω ποιες ήταν, αλλά, ταυτόχρονα, φοβόμουν πολύ να τους ρωτήσω.
Σύντομα κατάλαβα ότι ήταν εκείνες οι κοπέλες που με βασάνιζαν κάθε μέρα. Ακόμα θυμάμαι την ανακούφιση που ένιωσε το σώμα και η ψυχή μου! Μπόρεσα να ολοκληρώσω τη σχολική χρονιά και να πάρω μεταγραφή σε άλλο σχολείο.
*****
Τώρα καταλαβαίνω ότι ένας ‘bully’ δεν χρειάζεται τη γροθιά του για να σε βλάψει, μιας κι εκείνες χρησιμοποίησαν λέξεις πολύ πιο επικίνδυνες από κάθε λεπίδα ή μπουνιά. Λέξεις αρκετά ‘κοφτερές’ ώστε να αφανίσουν την αυτοπεποίθησή μου, πικρά και άθλια λόγια που με οδήγησαν στην τρέλα και κατέστρεψαν κάθε χαρούμενο συναίσθημα που υπήρχε μέσα μου, δηλητήριο που αργά έμπαινε στην ψυχή μου και έφθειρε και την παραμικρή αυτοεκτίμηση που είχα.
Είναι εξωπραγματικό πώς τα λόγια τρίτων μπορούν να διαμορφώσουν την πραγματικότητα κάποιου, πόσο μάλλον όταν τον μυούν από την εφηβική ηλικία να αμφιβάλλει για τον εαυτό του.
Αγγελική