TheBluez

“Θέλω να σε δω!”. Το ποτήρι της γλίστρησε από τα χέρια και έπεσε με φόρα στο πάτωμα. Έκανε πιο δυνατό θόρυβο από ό,τι υπολόγιζε, με αποτέλεσμα όλο το μαγαζί να γυρίσει να την κοιτάξει.

“Έλλη; Είσαι καλά;”. Η Έλλη άκουσε τη φωνή της φίλης της από κάπου πολύ μακριά και ας καθόταν δίπλα της. Δεν μπορούσε να ξεκολλήσει τα μάτια της από αυτές τις μικρές τέσσερις λέξεις που είχαν εμφανιστεί με μια ειδοποίηση στο κινητό της.

“Έλλη;”, την ξαναρώτησαν. Καμία απάντηση ξανά. Ένα χέρι την έπιασε από τον ώμο και την ταρακούνησε ελαφρώς. “Ελλούμπι; Όλα καλά;”. Η Έλλη έστρεψε το κεφάλι της προς το χέρι που την κρατούσε.

“Ναι ναι! Όλα καλά! Αφαιρέθηκα!”, τους είπε στα χαμένα. Οι φίλες της την κοίταξαν δύσπιστα.

“Έλλη μου, ξέρεις πως μπορείς να μας λες τα πάντα! Τι έπαθες; Χτύπησε το κινητό σου και μετά έσπασε το ποτήρι. Το κρατούσες!”. Η Έλλη ξαφνικά θυμήθηκε ένα κεφάλι χωμένο στον λαιμό της και τα γένια του να δέρνουν το ζεστό και απαλό της δέρμα. Ασυναίσθητα έτριψε το σημείο εκείνο.

“Καλά είμαι, κορίτσια μου! Απλά μου γλίστρησε το ποτήρι. Δεν κοιμήθηκα καλά εχτές, για αυτό. Να ζητήσω συγνώμη και από την κοπέλα για την ζημιά!”, είπε η Έλλη κοιτώντας δεξιά και αριστερά για τη σερβιτόρα.

“Είσαι σίγουρα καλά;”, την ξαναρώτησε η Τόνια, η κολλητή της. Καμία απάντηση. Οι φίλες της ηττημένες αποφάσισαν να συνεχίσουν την κουβέντα τους δίχως να ασχολούνται με την Έλλη αν και η ανησυχία τους ήταν ολοφάνερη.

“Θέλω να σε δω!”. Να τες πάλι αυτές οι τέσσερις μικρές λέξεις στο κινητό της. Να τη πάλι και η ταχυκαρδία. Να πάλι και οι θύμησες… Δυο χείλη να ταξιδεύουν στο κορμί της. Δυο χέρια να την κρατούν σφιχτά. Ένα σώμα να καλύπτει με τη γύμνια του, τη δικιά της. Δύο ζευγάρια μάτια που έλεγα όσα δεν μπορούσαν οι λέξεις. Ένα πάθος. Ένα λάθος. Ένα βράδυ. Κι όμως…

“Έλλη;”. Η φωνή της Τόνιας στο αυτί της και το χέρι της πάνω στο δικό της ήταν βάλσαμο σε αυτές τις εικόνες. Καθάρισε το μυαλό της. Η αναπνοή και η καρδιά της επανήλθαν σε φυσιολογικούς ρυθμούς. Η Έλλη γύρισε και κοίταξε την κολλητή της με μάτια βουρκωμένα.

“Τόνια… Πφφφ! Καλά είμαι! Απλά ταξιδεύει το μυαλό μου!”
“Που; Αυτό είναι το θέμα μου! Έχω καιρό να σε δω έτσι. Χρόνια μην σου πω… Θα με κάνεις να ανησυχήσω!”

Τι να της έλεγε; Ότι το προηγούμενο βράδυ είχε κοιμηθεί με το αγόρι της Ράνιας; Ότι είναι ερωτευμένη μαζί του και ότι και εκείνος την ήθελε από την πρώτη στιγμή που την είδε; Πριν γνωρίσουν τη Ράνια. Πώς να της το έλεγε;

Πώς να της μιλούσε για όλα όσα έζησε μαζί του; Πώς να της έλεγε για τον τρόπο που την άγγιζε… Τον τρόπο που την φιλούσε… Πώς θα την κοιτούσε στα μάτια και θα της έλεγε πως δεν ήθελε να χωριστούν; Δεν άντεχε στη σκέψη των χεριών του πάνω σε άλλη γυναίκα. Δεν μπορούσε να σκεφτεί ότι θα φιλούσε άλλη… Ότι θα της έκανε έρωτα όπως έκανε στην ίδια. Σε κάθε τέτοια σκέψη, ένιωθε να σκίζεται στα δύο!

“Τόνια… Εγώ…”. Ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλό της.
“Έλλη μου…”

“Δεν μπορώ να σου πω… Το θέλω πολύ αλλά δεν γίνεται. Θα με μισήσεις!”. Και εκεί το δάκρυ έγινε κλάμα βαθύ. Με παχιά δάκρυα που μούσκευαν τον λαιμό της. Η Τόνια την έκλεισε στην αγκαλιά της. Την έσφιξε λίγο παραπάνω από όσο θα έπρεπε όμως μόνο έτσι θα καταλάγιαζε αυτό που βασάνιζε τη φίλη και είχε δίκιο. Η Έλλη σταμάτησε να τραντάζεται και έμεινε ακίνητη στην αγκαλιά της Τόνιας. Το κινητό της χτύπησε ξανά.

“Θέλω να σε δω ξανά Έλλη! Απάντησέ μου! Μην μου το κάνεις αυτό!”. Το βλέμμα της Τόνιας διαπέρασε αστραπιαία την οθόνη που αναβόσβηνε. Το όνομα του αποστολέα ολοκάθαρο. Ξεφύσηξε. Τώρα ήξερε γιατί η κολλητή της έκλαιγε. Χαϊδεύοντάς της τα μαλλιά, τη ρώτησε… “Έλλη μου; Θες να μου πεις τι έγινε με τον Ανδρέα;”.

Η Έλλη για μερικά δευτερόλεπτα σταμάτησε να αναπνέει. Η Τόνια συνέχισε… “Στο ορκίζομαι πως δεν πρόκειται να κρίνω. Δεν πρόκειται να μιλήσω. Μόνο θα σε ακούσω. Τίποτα άλλο! Πες τα, γιατί θα τρελαθείς στο τέλος, αλλά πες τα γρήγορα γιατί έρχεται η Ράνια!”. Στο άκουσμα του ονόματός της, η Έλλη ταράχτηκε και άρχισε να κλαίει ξανά. “Έλλη μου, το περίμενα! Αργά ή γρήγορα κάτι θα γινόταν μεταξύ σας. Πες μου, να χαρείς…”.

Η Έλλη αναθάρρησε. “Τι εννοείς;”
“Εννοώ ότι σε θέλει και τον θέλεις. Από την πρώτη στιγμή το κατάλαβα. Ε μετά να τα χαμόγελα, να τα μηνύματα, να τα βλέμματα. Δεν είμαι χαζή!”
“Ναι αλλά η Ράνια…”
“Μπορούμε να ασχοληθούμε λίγο με εσένα! Τη Ράνια θα την πιάσουμε μετά. Λέγε!”

Η Έλλη σκεπτόμενη ξανά το βράδυ που πέρασε με τον Ανδρέα, ανατρίχιασε ολόκληρη.

“Βρεθήκαμε εχτές!”. Σιωπή. “Πρώτη και τελευταία φορά! Δεν έχω σκοπό να το ξανακάνω!”.
“Και;”
“Τι ‘και’;”
“Δεν θα μου πεις λεπτομέρειες;”

Η Έλλη κοκκίνισε ολόκληρη φέρνοντας στον νου της τον Ανδρέα γυμνό να την αγκαλιάζει και να τη φιλάει στα μαλλιά. Ακόμα θυμάται τα λόγια του… ‘Δεν θέλω και δεν μπορώ να μείνω μακριά σου!’.

“Δεν χρειάζεται. Εξάλλου δεν θα το ξανακάνω!”, είπε με σκυμμένο το κεφάλι.
“Ναι, αλλά το μήνυμα άλλα λέει..”. Η Τόνια την αφόπλισε και η Έλλη σήκωσε το κεφάλι της να την κοιτάξει.

“Τον θέλω πολύ και με θέλει πολύ, όμως δεν γίνεται… “

“Άκουσέ με… Ναι, είναι λάθος! Ναι, θα μπορούσα να σε κρίνω και να σε βρίσω, όμως δεν θα το κάνω! Δεν είναι η δουλειά μου. Εσύ πρέπει να δεις τι θα κάνεις. Εσύ και ο Ανδρέας. Βασικά αυτός πρώτος από όλους. Αν σε θέλει, όπως λέει, να ξεκαθαρίσει. Και εσύ να βάλεις το μυαλό σου σε τάξη. Να δεις πώς θα κινηθείς. Μη μετανιώνεις… Όταν έρχεται το πάθος και σου χτυπάει την πόρτα, ορισμένες φορές είναι αδύνατον να αντισταθείς. Τέλος πάντων… Ηρέμησε και θα το συζητήσουμε ξανά μετά. Απάντησέ του όμως γιατί δεν θα σταματήσει να στέλνει!”.